به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان در ارومیه، صبح جمعه، ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، شهر ارومیه در حالی که هنوز در سکوت و آرامش آدینه فرو رفته بود، شاهد جلوهای متفاوت از «حضور» در مسجد قبا ارومیه به همت کانون فرهنگی و هنری قبا بود. در حالی که فضای عمومی شهر، دغدغههای روزمره را تداعی میکرد، درون مساجد، محفلی به پا بود که پیوند میان انسان منتظر و حقیقت غایب را مستحکمتر میکرد؛ محفلی که در آن طنین «دعای ندبه»، فراتر از یک قرائت، به یک «بیانیه عملی» برای حرکت در مسیر انتظار بدل شده بود.
آمیزش اشک و نجوا در طنین «ندبه»
مراسم با قرائت دعای ندبه آغاز شد. مهدی عبداللهنژاد با نوایی که از سوز درون برمیخواست، فرازهای این دعا را با دقتی مثالزدنی زمزمه کرد. در این لحظات، مسجد نه فقط یک مکان فیزیکی، که آینهای تمامنما از دلهای بیقراری بود که برای بازگشت «منتقم خون خدا» به تپش افتاده بودند. صدای همخوانی شرکتکنندگان در پاسخ به فرازهای دعا، گویی دیوارها را درنوردیده و پیامی از امید و پایداری را در فضای شهر میپراکند. این حضور، تمرینی برای «منتظر بودن» است؛ تمرینی که در آن فرد میآموزد چگونه دغدغههای مادی و هیاهوی دنیا را پشت درهای مسجد بگذارد و با نگاهی فرامادی به جهان بنگرد.
«معرفت»؛ گام نخست برای ساختن جامعه منتظر
در ادامه، این محفل معنوی با نشست معرفتافزایی با حضور یکی از بانوان فعال حوزه فرهنگی و مذهبی ادامه یافت. در این بخش، برخلاف جلسات معمول، تأکید بر گفتوگوی دوسویه بود. سخنران با بیانی شیوا و با استناد به مبانی دینی، بر این نکته کلیدی دست گذاشت که «انتظار» یک مقولهی احساسی زودگذر نیست، بلکه یک «جهاد فکری» و «بنای معرفتی» است.
وی با تشریح وظایف نسل جوان در قبال جامعه امروز، افزود: ما تا زمانی که نسبت به نیازهای جامعه و درد همنوعان خود شناخت (معرفت) نداشته باشیم، نمیتوانیم ادعای منتظر بودن کنیم.
تماشای چهرههای متمرکز و پویای خواهران حاضر در جلسه، نشان میداد که این مباحث توانسته است به دغدغههای آنها در فضای امروزی پاسخ دهد.
نظر شما