به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری شبستان، تهران هنوز از باران اشکِ وداع، آرام نگرفته است. هنوز دیوارهای مصلای امام خمینی(ره)، پژواک نجواهایی را در سینه دارند که مردم با اشک، آه و بغض بر آن نگاشته اند. هنوز رد قدمهایی که ساعتها زیر آفتاب سوزان تیرماه، تنها به شوق آخرین دیدار و بدرقه فرزند حضرت زهرا(س) استوار ماندند، بر صحنهای مصلی نقش بسته است؛ قدمهایی که هر کدام، روایت دلی داغدار و پیمانی ناگسستنی بودند.
اما عشق، خستگی نمیشناسد. مردمی که برای تجدید آخرین عهد با رهبر شهید خویش آمده بودند، رنجِ راه، گرمای خورشید و گذر ساعتها را از یاد برده بودند. آنان آمده بودند تا با اشک، وفاداری خود را امضا کنند و با حضوری باشکوه، برگ دیگری از حماسه مردم ایران را در دفتر تاریخ این سرزمین به ثبت برسانند.
در این روزهای تاریخی، جهانیان بار دیگر عظمت ملت ایران را به چشم دیدند؛ ملتی که فارغ از همه سختیها، دو شبانه روز عاشقانه به میدان آمد تا با رهبر شهید خود وداع کند. پیر و جوان، زن و مرد، با چشمانی اشکبار و دلهایی سرشار از اندوه، آمدند تا آخرین سلام را نثار مردی کنند که سالها سنگ صبور دردهایشان و پرچمدار عزت و استقلال این سرزمین بود.
مردم ایران در قلب پایتخت، با عشق، پیکر مطهر رهبر شهید را تا آخرین منزل بدرقه کردند و تهران، پس از سالها همنفسی با قائد شهید، امروز برای همیشه با او وداع گفت.
و اما امشب، پایتخت ایران اسلامی، دیگر آن تهرانِ دیروز نیست. شهری که سالها به حضور پدرانه و حکیمانه رهبر شهید دلگرم بود، اکنون در سوگ مردی نشسته است که عمر خویش را وقف عزت اسلام، اقتدار ایران و خدمت به مردم کرد. از امشب، خیابانها، میدانها و آسمان تهران، روایتگر دلتنگی مردمی خواهند بود که برای آخرین بار، با اشک و آه، رهبر شهیدشان را بدرقه کردند.
از امشب، تهران دلتنگ مهربانیهایی خواهد بود که تنها در قاب خاطرهها باقی مانده است؛ مهربانی مردی که درد مردم را از خود میدانست، دست نیازمندان را میگرفت و حتی در کوچکترین تصمیمها، معیشت و کرامت مردم را فراموش نمیکرد. همان نگاه پدرانهای که برای درمان بیماری گره میگشود و همان دستان مهربانی که با حمایت از هنرمندان و تولیدکنندگان ایرانی، نان را بر سفره خانوادههایشان حفظ میکرد.
تهران امشب داغدار است؛ اما این داغ، آتشی است که عزم ملت را برای ادامه راه، استوارتر خواهد کرد. نام آقاسیدعلی، نه فقط در حافظه تهران، که در تاریخ این سرزمین، بهعنوان نماد ایمان، استقامت، مردمداری و مجاهدت، جاودانه خواهد ماند.
این شهر، دلتنگ شبهای معنویت و بصیرت خواهد شد؛ دلتنگ شبهای فاطمیه و محرم، دلتنگ سخنان روشنگرانهای که دلها را آرام و راه آینده را روشن میکرد، دلتنگ دیدارهایی که امید میآفرید و دلتنگ لبخندی که مرهم دلهای خسته بود.
پدری که آغوشش مرهم دلهای خسته دلان و فرزندان شهدا بود و سنگینی این فراق دردی جانکاه برای همگان است. این داغ تنها داغ یک خانواده یا یک نسل نیست، داغ ملتی است که پدر معنوی خود را به دست خدا میسپارد.
اما ملت ایران، ملتی نیست که در غبار اندوه متوقف بماند. مکتب شهیدان، مکتب ایستادگی و استمرار است. اشک امروز، پیمان فرداست؛ پیمانی برای پاسداری از آرمانهایی که شهید برای آنها زیست و جان خویش را تقدیم کرد. این راه، با رفتن مردان خدا پایان نمییابد؛ بلکه خون شهیدان، چراغ راه آیندگان میشود و پرچم عزت و مقاومت، به دست وارثان این مکتب برافراشته خواهد ماند.
رهبر شهید برای همیشه با مردم پایتخت وداع گفت؛ وداعی که داغ آن تا همیشه بر دل تهران خواهد ماند. از این پس، کوچهها و خیابانهای این شهر، خاطره قدمهای مردی را در سینه خواهند داشت که سالها مأمن دلهای بسیاری بود و اکنون، حسرت فراقش، میراث جاودان پایتخت شده است.
پیکر مطهر «آقای شهید ایران»، پس از آیینهای باشکوه تشییع در قم، نجف اشرف و کربلای معلی، در جوار بارگاه نورانی حضرت امام رضا(ع) در مشهد مقدس آرام خواهد گرفت؛ سفری که از بدرقه عاشقانه مردم آغاز شد و به آغوش ثامنالحجج(ع) ختم خواهد شد.
نظر شما