به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از کرمان؛ ملت ایران این روزها در حالی با قائد شهید خود وداع میکند که او پرورش یافته مکتب علوی بود و نهجالبلاغه را زندگی و به امت خود مرتب توصیه میکرد.
مردی که ستونهای زندگی خود را بر آموزههای نهجالبلاغه استوار کرد؛ از خرمن انبوه معارف آن خوشهچینی و بر خوان گسترده آن نشست و از آن بهرهها برد.
با تکیه بر همین آموزههای شریف کلام علوی بود که میفرمود زندگی دنیا محل مجاهدت قیامت است.
او هرگز آلوده دنیا نشد که از آن به شدت احتراز داشت؛ به اذعان دوست و دشمن نه یک نقطه سیاه که حتی خاکستری هم در زندگی این فرزندان خلف امیرالمؤمنین علی علیهالسلام وجود ندارد.
ایشان در پنجم آذر ۱۳۸۲ در خطبههای نماز عیدفطر با استناد به خطبه ۲۸ نهجالبلاغه فرمود: امیرالمؤمنین در خطبهی نهجالبلاغه میفرماید: «الا و انّ الیوم المضمار و غداً السّباق»؛ این دنیا محل آماده شدن و تمرین کردن است.
در این اردوگاه بزرگِ آمادهی ورود به میدان لقاء الهی - که قیامت است - خودتان را برای مواجهه با حساب و مؤاخذهی الهی آماده کنید.
امروز، روز تمرین کردن و آماده شدن و خودسازی است و فردا - یعنی روز قیامت - روز شتاب و مسابقه گرفتن به سوی سرانجامی است که ما در همین جا برای خود، آن سرانجام را مشخّص و منجز کردهایم.
«والسّبقة الجنّة والغایة النّار»؛ چیزی که فردای قیامت به برندگان خواهند داد، بهشت است؛ و چیزی که بازندگانِ فردای قیامت دچار آن خواهند شد، جهنّم و آتش است.
«افلا تائب من خطیئته قبل منیّته»؛ آیا کسی نیست که قبل از مرگ از خطاهای خود برگردد و توبه کند؟
امیرالمؤمنین مردم را دعوت میکند به اینکه اگر خطایی از آنها سر زده است، آن را اصلاح کنند؛ راه هدایت را بیابند و در راه صلاح و سداد قدم بردارند. «ألا عامل لنفسه قبل یوم بؤسه»؛ آیا کسی نیست که قبل از روز بدبختی، برای خود کار کند و توشه ذخیره نماید؟
زندگی ما، میدان توشه ذخیره کردن است. کسب و تحصیل و کار علمی و کار سیاسی و خانه و همهی عرصههای زندگی ما، محلّ عمل برای خدا و تلاش و مجاهدت برای فرداست.
نظر شما