در سوگِ خورشید؛ وقتی مساجد سمنان به تپش می‌افتند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از سمنان؛ از مسجد امام (ره) در قلب سمنان تا مساجد کوچک و بی‌آلایشِ روستاهای دورافتاده در کوهپایه‌های شاهرود و گرمسار، هرجا که گلدسته‌ای سر به آسمان کشیده، گویی دستی برای دعا و دلی برای بیقراری گشوده شده است.

سیمای مساجد؛ بوی اسپند و بوی فراق

کافی است از مقابل درِ هر مسجدی در این استان عبور کنی؛ صدای نوحه‌های حزین که از بلندگوها به گوش می‌رسد، با نسیم کویری در هم آمیخته است.

خادمان مساجد، پیرمردانی که عمری در این خانه‌ها خدمت کرده‌اند، با چشمانی اشک‌بار و دستانی لرزان، پارچه‌های سیاه را بر سردرها آویخته‌اند. اینجا گویی دیوارهای مسجد هم بغض کرده‌اند.

داخل شبستان‌ها، صف‌های نماز، این‌بار رنگ و بوی متفاوتی دارد، پیرزنان و پیرمردانی که با دستان پینه‌بسته، تسبیح‌گردان به گوشه‌ای از مسجد پناه برده‌اند و زیر لب برای آرامش دلِ داغدار ملت زمزمه می‌کنند.

 جوانان، این سربازانِ راهِ حقیقت، با چشمانی سرخ، بنرهای تسلیت را نصب می‌کنند؛ گویی می‌خواهند با هر میخ که بر دیوار می‌کوبند، دردی را از سینه‌ی سنگین خود بیرون بریزند.

زمزمه‌های عاشقانه در دارالمرحمه

در مساجدِ استان سمنان، آمادگی برای تشییع رهبر، تنها یک آمادگی اجرایی نیست؛ یک «عهدِ دوباره» است. در میانِ سجاده‌هایی که بوی عطر گلاب و اسپند می‌دهند، مردم جمع شده‌اند تا برای بدرقه‌ی سرداری که رهبرشان بود، آماده شوند.

وقتی به چهره‌های نمازگزاران نگاه می‌کنی، در پسِ تمامِ غم‌ها، عزمِ راسخی دیده می‌شود. اینجا مساجد فقط جای نماز نیست؛ مأمنِ دل‌های بیقرار است.

پیرمردی در گوشه‌ی مسجدِ جامع ایستاده و به قاب عکسِ رهبر نگاه می‌کند؛ زیر لب می‌گوید: «ما آمده‌ایم تا این‌بارِ سنگینِ فراق را در خانه‌ی خدا زمین بگذاریم…».

پرچم‌هایی که بر دوشِ ایمان حمل می‌شوند

هر مسجد در سمنان، امروز به یک ایستگاهِ عشق تبدیل شده است، مردم با دست‌های خالی، اما با دلی لبریز از ایمان، برای آماده‌سازی کاروان‌های اعزامی به مراسم تشییع، از هم سبقت می‌گیرند.

اینجا رقابتِ خیر است؛ رقابتِ اینکه چه کسی بیشتر خدمت می‌کند، چه کسی بیشتر اشک می‌ریزد و چه کسی خالصانه‌تر «وداع» می‌کند.

آری، در سمنان، مساجد بیدارند، اینجا دیارِ دارالمرحمه است و مردمانش در شبِ فراقِ رهبر، دست‌هایشان را به سمت همان آسمانی گره کرده‌اند که او همیشه به آن می‌اندیشید.

 مساجد سمنان، سنگربانانِ خاطره‌ی او خواهند ماند؛ پرچم‌هایی که امروز در این مساجد برافراشته شده، نشان از پیوندی دارد که حتی با غروبِ خورشید نیز از هم نخواهد گسست.