به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از العالم، علی السرای، فعال رسانهای عراقی، در یادداشتی در واکنش به شهادت رهبر جمهوری اسلامی ایران در جریان تجاوز اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران نوشت:کسانی که تاریخ تشیع را مطالعه کرده بودند، باید روز عاشورا و آن عصر خونین در سرزمین کربلا را به یاد میآوردند؛ روزی که شهادت، نه پایان یک راه، بلکه آغاز جاودانگی شد. آنجا که حسین بن علی (ع)، نوه پیامبر اکرم (ص)، با ندایی ماندگار اعلام کرد که مرگ در راه حق، برای آزادگان شکست نیست و شهادت، کرامتی الهی است.
یزید و لشکریانش تصور کردند با شهادت امام حسین (ع) میتوانند او را از صحنه تاریخ حذف کنند، اما نمیدانستند که با این جنایت، نام حسین (ع) را تا همیشه در وجدان بشریت جاودانه کردند.
امروز نیز همان اشتباه تاریخی تکرار شد؛ با این تفاوت که این بار دشمن در رویارویی با آنچه محور مقاومت و استکبار ستیزی خوانده میشود، گمان کرد با به شهادت رساندن رهبر انقلاب اسلامی، به پیروزی بزرگی دست یافته است؛ اما در حقیقت، با این اقدام، نام و جایگاه او را در جایگاهی ابدی وماندگارتر ثبت کرد.
من یقین دارم که رهبر شهید ما سالها در انتظار پیوستن به کاروان شهیدانی بود که پیش از او در مسیر جهاد و فداکاری گام نهاده بودند. او هرگاه از شهدا سخن میشنید یا به دیدار خانوادههای آنان میرفت، قلبش سرشار از اندوه میشد؛ چرا که خود را از قافله آنان دور میدید و آرزو داشت به آنان ملحق شود.
اما مشیت الهی چنین بود که سالهای طولانی در کنار امت خود بماند، مسئولیت هدایت و رهبری را بر دوش بکشد و کشتی پیروان اهل بیت (ع) را در مسیر پر فراز و نشیب تاریخ همراهی کند؛ و پس از آن، پاداش شهادت را دریافت کند.
او از اینکه در دوران حضورشان در میدانهای نبرداین فرصت را برای رسیدن به این مقام نیافته بودند، اندوهگین بود، اما تقدیر الهی برای او صحنهای دیگر رقم زده بود؛ شهادتی که نه در میدان جنگ، بلکه در خانهاش رقم خورد و پایان زندگی پربرکتش را با تاج افتخار شهادت همراه کرد.
بیتردید، بزرگترین هدیهای که خداوند برای او مقدر کرده بود، همین بود؛ اینکه در پایان مسیر زندگی، به بالاترین آرزوی خود برسد و به کاروان شهیدان بپیوندد.
گویی در لحظه شهادت، زبان حال او همان سخن جد بزرگوارش، امیرالمؤمنین علی (ع)، بود که پس از ضربت ابنملجم فرمود: «به خدای کعبه که رستگار شدم.»
سوگند به پروردگار کعبه؛ رهبر شهید ما، عزیز ما و پیشوای ما، در این نبرد بزرگ میان آنچه حق و باطل میدانست، به بالاترین افتخار دست یافت.
دشمن تصور میکرد با ترور بزدلانه و تروریستی میتواند راه و اندیشه این شهید بزرگوار را پایان دهد، اما تاریخ نشان داده است که شهادت، آغاز مرحلهای دیگر از ماندگاری است. شهیدان از زندگی محدود و فانی عبور میکنند و در حافظه ملتها و در باور پیروانشان، حیاتی جاودانه مییابند.
سلام بر تو ای رهبر بزرگ؛ ای کسی که به کاروان کربلا و راه حسین بن علی (ع)، سید آزادگان جهان، پیوستی.
این پیروزی بزرگ را تبریک میگویم و از خداوند میخواهیم از همان کرامتها و الطاف الهی که به بندگان صالح خود عطا میکند، ما را نیز بهرهمند سازد و در زمره نیکان قرار دهد؛ چه نیکو همراهانی هستند، صالحان.
رحمت خداوند بر تو باد، ای مولای ما، و بر همه شهیدان راه ایمان و حقیقت.
و نفرین و رسوایی تاریخی نصیب دشمنان خدا و دشمنان حقیقت باد.
ای ابو مجتبی؛ آرام بخواب، زیرا میراث تو در دستان مردانی است که در برابر سختترین طوفانها ایستادهاند؛ مردانی که صخرهها را جابهجا میکنند اما گامهایشان در مسیر باور و آرمانشان نمیلرزد.
نظر شما