به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از سمنان؛ مردم دینمدار استان سمنان در هر گوشه ای از آن هرکدام به شکلی و با توجه به رسوم سنتی و دیرینه خود عشق و ارادت خود را به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) نشان داده و در سوگ آن حضرت عزاداری و نوحه سرایی می کنند.
مردم شهرستان شاهرود نیز مانند سایر نقاط ایران در دهه اول محرم با شرکت در آیین های سنتی، ارادت خود را به امام حسین (ع) و یاران باوفایش نشان داده و شور حسینی را در کنار شعور حسینی به نمایش می گذارند.
آئین سوگواری سینهزنی کمر به کمر روستای قلعهنو خرقان یکی از رسوم دیرینه مردم این روستا در دهه اول ماه محرم بوده، اینجا، پیش از آنکه دستها برای سینه زدن بالا برود، دلها به هم گره میخورد، اینجا در میانِ عطرِ اسپند و صدایِ آه و ناله، آیینِ «سینهزنی کمر به کمر»، تنها یک رسمِ عزاداری نیست؛ تبلورِ پیوندی است ناگسستنی میانِ ارادتِ قلبی و رنجِ تاریخی.
اهالی هر محله شبهای اول ماه محرم در حیاط حسینیه محله خود جمع شده و به سینهزنی کمر به کمر میپردازند.
از ویژگیهای مهم این آیین میتوان به اهمیت و احترامی که برای کهنسالان، پیرغلامان و سادات قائل هستند اشاره کرد. در حلقهٔ اول، کهنسالان و پیرغلامان، همچون ستونهای استوارِ ایمان، با شالهای سبزی که بر شانه دارند، چون نگینی میدرخشند؛ گویی حضورشان یادآورِ تداومِ عشق است. جوانان با دستانی گرهخورده به کمرِ هم، در میانه ایستادهاند و کودکان، در انتهاییترین لایهٔ این دایرهٔ انسانی، یاد میگیرند که چطور با تپشِ قلبِ دیگران، برای حسین (ع) بسوزند.
بنا به گفته کهنسالان روستا درگذشته عزاداران به هنگام سینهزنی شالی که به کمربسته بودند را گرفته و سینهزنی میکردند، ولی امروزه کمربندهای یکدیگر را برای انجام این کار میگیرند.
از شب هفتم ماه محرم مراسم عزاداری سینهزنی کمر به کمر در روستای قلعهنو خرقان حال و هوای حسینی به خود میگیرد، هرچه شبها به عاشورا نزدیکتر میشود، شورِ این اجتماعِ آیینی چنان اوج میگیرد که گویی زمین و زمان با هم سینه میزنند.
از شب هفتم، وقتی حسینیههای مختلفِ روستا به دیدارِ هم میروند، مرزهای محلهها در هم شکسته میشود، سوگواران، دوشادوشِ یکدیگر، کمر به کمرِ هم زنجیره میسازند؛ گویی میخواهند به عالم ثابت کنند که در طوفانِ بلا، تکیهگاهِ یکدیگرند.
در این مراسم، عزاداران اباعبدالله الحسین (ع) دوشادوش یکدیگر به نشانه همدلی و اتحاد کنار هم ایستاده و کمر یکدیگر را گرفته دایره متحدالشکلی تشکیل داده و بانوای نوحهخوان بر سینه، سه ضرب میزنند. گاهی تعداد حلقهها با توجه به ازدیاد جمعیت به ۱۰ الی ۱۵ حلقه نیز میرسد.
وقتی نوحهخوان دم میگیرد و جمعیت با ضربآهنگی خاص، دو قدم به جلو برمیدارند و یک قدم به عقب، دلی در سینه میلرزد. این حرکتِ نمادین، تصویرِ گویایِ لحظاتی است که اباعبدالله (ع) عازمِ میدان بود و نگاهش میانِ مسیرِ عشق و خیمهگاهِ عترت در رفت و آمد بود. هر ضربه بر سینه، پژواکی است از آن تپشِ جانسوزی که قرنها پیش در کربلا طنینانداز شد.
گفتنی است هرگاه نوحهخوان به شور و هیجان نوای خود بیفزاید سینهزنان درحالیکه کمر یکدیگر را گرفتهاند با سرعت بر سینه خود زده، حرکات پاهایشان تندتر و با پرشی همراه میشود.
در روستای قلعهنو خرقان، سینهزنی «کمر به کمر» صرفاً یک حرکتِ جمعی نیست؛ دعوتی است برای درکِ عمیقِ اتحاد. عزاداران وقتی کمرِ یکدیگر را محکم میفشارند، عهد میبندند که در مصیبتِ مولایشان، تنها نباشند و در ریتمِ حماسیِ این سوگواری، میراثدارِ وفاداریِ یارانِ حسین (ع) باقی بمانند.
نظر شما