خبرگزاری شبستان_هرمزگان، او با مرگ میانه نداشت بلکه این خط سرخ شهادت بود که میتوانست او را سربلند و عزتمند نشان دهد، کسی که بیاحترامی به انسانها را کفر به خدای بزرگ میدانست.
تمام خاک جنوب قدمهای تحصیلکرده آمریکایی ما را خوب میشناسد؛ میداند او نه تنها از زرق و برق عالم خاکی خود را دور میکرد، یک لحظه هم آرام و قرار نداشت، ساعتی در اهواز بود و ساعتی و لحظهای دیگر بر روی تپهها و خاکهای دهلاویه و سوسنگرد از این سو به آن سو میدوید حتی کانالهای آب و خاکریزهای جنوب نیز او را خوب شناخته بودند که این مرد بیقرار چطور در اوج تحریمها توانست با کمترین امکانات یک زیر دریایی برای غواصهای مجاهدش بسازد.
مسیر زندگیش از پای تیر چراغ برق سرپولک شروع شد و تا دانشگاه و بعد تا آمریکا و بعد مصر و لبنان و کردستان و جنوب ادامه یافت، تا بینهایت دنبال مرگ میدود؛ مرگی که به قول خودش از او فرار میکند اما هیچ جز شهادت را نمیتوان برای او تصور کرد او که تحصیلات عالیهاش را در آمریکا گذراند اما عقیدهاش آمریکایی نشد و خدا را فراموش نکرد آخر این سفارش مادرش بود و او هم خوب عمل کرد.
۳۱ خرداد در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان روز شهادت شهید مصطفی چمران و روز بسیج اساتید(گرامیداشت دانشمندان هستهای) نامگذاری شده است، نمادی جاودانه از پیوند علم و عشق که شهادت را آغاز راه میدانست؛ این روز هرساله برای من همچنان یادآور پاهای مردی است که هرگز از جهاد خسته نشد، یاد دلی که هرگز از مهر به انسانها سرد نشد و یاد انسانی که در علم و ایمان همیشه آموزگار بود.
شهید مصطفی چمران انسانی ذیقیمت از ترکیب علم و اخلاق بود؛ هر گام او بر خاک، حکایتی بود از پاهایی که نه به مانع نگاه کردند و نه به خستگی، پاهای چمران، نماد استقامت و شهادتاند؛ گامهای خستهای که در مسیر حق استوار تا رسیدن به اوج ایثار و فداکاری پیش رفتند.
چمران، معلم اخلاق و دانشمندِ عارف بود که پاهای خستهاش در راه حق واپس ننشستند؛ همان پایهایی که در گامهای استوارش جلوهای منحصر به فرد از معلم اخلاق بودنش را نشان داد.
او نه فقط استاد دانشگاه بود، نه فقط یک دانشمند، بلکه چراغ راهی بود که تاریکیها را به نور تبدل میکرد. شهادتش، پرچمی است که هنوز بر بام وجدان تاریخ برافراشته است؛ یادگاری است از مردی که با اخلاقی عمیق، در مسیر قرب الهی گام برداشت.
و اما در چشمهای شهید مصطفی چمران، نور دانش و سادگی اخلاق به تماشاست؛ مردی که در سکوت، درس مجاهدت میداد و در عمل، معنابخش شهادت بود. او رفت، اما نه پاهایش که سنگینی دوران را بر دوش میکشید؛ آنها هنوز بر زمین راه میروند، پرتویی از عزم و شجاعت.
پایان هر گام، آغاز معرفتی نو بود؛ هر قدمی که بر زمین سخت جهاد میگذاشت، ترجمانی از ایمان و محبت به خلق بود. پاهای چمران، در گرما و سرما، در درد و رنج، هیچگاه زمین نماندند چون معلم اخلاق بود که شهادت را نه پایان، که وصال میدانست.
شهید چمران؛ معلم اخلاق و ایثارگر بیمانند در جهاد لبنان
شهید دکتر مصطفی چمران، یک ودیعه الهی برای مقاومت بود، رهبران مقاومت لبنان بارها به معنویت و اخلاق شهید چمران اشاره کردهاند و او را «چراغ فروزان مقاومت» خواندهاند؛ چهرهای بینظیر در تاریخ معاصر ایران و جبهه مقاومت لبنان که هرچند در این روزها زیر آتش انفجارهای سهمگین جنوب لبنان جایش در بین مدافعان امل(گردانهای مقاومت لبنانی) و خانههای ویران خالی است، اما هنوز هم پاهای استوارش در خاک لبنان پژواک صلابت و عشق به وطن و دیناند و یادآور اینکه شهادت، پایان نیست بلکه راهی بیانتها به سوی جاودانگی است.
چمران در لبنان، بیش از یک دانشمند بود؛ او رزمندهای پیگیر و معلمی بزرگ بود که با علم و ایمان، جوانان مقاومت را پرورش داد و در مقابل ظلم و تجاوز، ایستادگی کرد از طرفی ایثار و از خودگذشتگیهای بیپایان چمران در لبنان، تابلوی زندهای است از فداکاری که به نسلهای آینده آموخت علم و اخلاق وقتی به جهاد آمیخته شوند، نیرویی بیبدیل خلق میکنند.
شهید مصطفی چمران، دانشمندی بااخلاق و معلمی دلسوز بود که گامهای استوارش در مسیر نور، پیچیدگیهای راه شهادت را به مسیری روشن تبدیل کرد؛ مردی که رفت تا درس ایثار را بر صفحات تاریخ بنویسد.
او برای همه همراهان خود الگویی تمامعیار از تربیت اخلاقی بود، از جمله در خاطرات همسر و همرزمانش در کتاب «مرگ از من فرار میکند» بارها ذکر شده که حتی در شرایط سخت جنگ، رفتار او نسبت به مردم و رزمندگان لبنانی مملو از احترام بود و باور داشت که مقاومت صرفاً مبارزه با دشمن نیست، بلکه پایبندی به انسانیت و اخلاق در برابر ظلم است.
شهید مصطفی چمران تنها یک دانشمند نبود، بلکه معلم اخلاق و اسوه جهاد علمی و مجاهدتی بود که ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ در ۴۹ سالگی در مسیر دهلاویه-سوسنگرد بر اثر اصابت ترکش خمپاره به پشت سرش به شهادت رسید.
آری ۳۱ خرداد در تقویم ایران به عنوان روز دانشمندان هستهای نامگذاری شده است؛ روزی که علاوه بر بزرگداشت یاد و راه شهید دکتر مصطفی چمران، یادآور جانفشانی یاران پر افتخاری همچون شهید محسن فخریزاده و دیگر دانشمندانی است که در راه پیشرفت علمی و امنیت ملی ایران به شهادت رسیدهاند.
این روز نماد ایثارگری و تلاشهای خاموشی است که در پس پرده فناوری هستهای کشور شکل گرفته و یادآوری میکند که مسیر علمی ایران همیشه با خون دل و فداکاری همراه بوده است.
اگرچه اهمیت ۳۱ خرداد برای بزرگداشت مقام شهید مصطفی چمران شناخته شده است، اما گستره آن فراتر است، این روز همچنین سالروز بزرگداشت دانشمندانی است که در راه پیشرفت هستهای ایران، جان خود را فدا کردند، روزی برای پاسداشت نام و یاد این جانفشانان گمنام که بیهیاهو و با روحیه شهادتطلبی، پشتیبان پیشرفت و استقلال ایران اسلامی بوده و هستند.
سران جنایتکار آمریکایی و کودککُش اسراییلی به بهانههای واهی به دنبال از بین بردن دانشمندان و تاسیسات هستهای ایران هستند و ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ نیز علاوه بر جمعی از بهترین سرداران سپاه پاسداران، تعدادی از دانشمندان هستهای و مردم بیگناه در تهران و برخی استانهای کشور را به شهادت رساندند.
و باز خرداد امسال از راه رسید و قلب جامعه علمی کشور دوباره اندوهگین شد؛ روزی که شش نفر از دانشمندان پرتلاش و فداکار چون شهیدان «فریدون عباسی دوانی» رئیس اسبق سازمان انرژی اتمی به همراه «محمدمهدی طهرانچی»، دانشمند هستهای و رئیس دانشگاه آزاد اسلامی، «عبدالحمید مینوچهر»، استاد برجسته و رئیس دانشکده مهندسی هستهای دانشگاه شهید بهشتی «احمدرضا ذوالفقاری»، دیگر استاد گرانقدر این دانشکده و شهید «سید امیرحسین فقهی» عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی هستهای دانشگاه شهید بهشتی که معاونت سازمان انرژی اتمی و ریاست پژوهشگاه علوم و فنون هستهای را عهدهدار بود، در جریان حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی به تهران به شهادت رسیدند.
این روز همچنین یاد و خاطره دانشمندانی چون شهیدان «اردشیر حسین پور، مجید شهریاری، مصطفی احمدی روشن، مسعود علیمحمدی، داریوش رضایینژاد، سعید شمقدری، دانشیار گروه کنترل دانشکده مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت از شهدای هسته جنگ رمضان به همراه دو فرزندشان تا شهید محسن فخریزاده» همگی از دانشمندان برجسته هستهای کشورمان هستند، شهید ممتاز و نامآوری که شهید فریدون عباسی دوانی(شهید هستهای ۲۳ خرداد امسال) از وی به عنوان محور حرکت هستهای ایران یاد کرده بود.
در این روز، وقتی نام شهید فخریزاده در ذهن تداعی میشود، تصویری روشن از تلاشی مستمر و مقاومتی خستگیناپذیر در برابر دشمنان علم و امنیت کشور، در برابر چشمانمان نقش میبندد. شهید محسن فخریزاده دانشمند دفاعی و هستهای کشورمان و رییس سازمان پژوهش و نوآوری وزارت دفاع عصر هفتم آذر ۱۳۹۹ در اقدامی ناجوانمردانه در شهر آبسرد شهرستان دماوند طی عملیاتی تروریستی به شهادت رسید.
دانشمندان هستهای، همانند شهیدان چمران یادگار دوران دفاع مقدس و محسن فخریزاده، تنها پژوهشگرانی در آزمایشگاههای علمی نبودند؛ آنان معلمان اخلاق بودند که با پایبندی به ایمان، دانششان را در راه اعتلای میهن و دفاع از استقلال ملت به کار گرفتند.
پایان کلام اینکه شهید مصطفی چمران فراتر از یک نام و یاد در تاریخ است؛ او چراغی است که مسیر دانش، اخلاق و ایثار را به همرزمان و نسلهای امروز و آینده روشن نگاه میدارد، او به ما آموخت که در مسیر دانش، نخستین گام اخلاق است و در راه بندگی، آخرین ایستگاه شهادت نیست، بلکه آغاز وصل است.
فرنگیس حمزهیی- فعال رسانهای
نظر شما