به گزارش خبرگزاری شبستان از روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، حجتالاسلام محمدحسین موسیپور در پیامی با تسلیت ارتحال حجتالاسلام رضا مطلبی نوشت: خبر رحلت عالم انقلابی، خدوم و ولایتمدار، مرحوم حجتالاسلام و المسلمین حاج شیخرضا مطلبی تولیت حوزه علمیه ابوذر و امام جماعت مسجد جامع ابوذر تهران موجب تأثر و تألم فراوان شد.
وی افزود: آن مرحوم از جمله عالمان وارسته و خدمتگزارانی بود که عمر پربرکت خویش را در مسیر ترویج معارف نورانی اسلام، خدمت به مردم، پاسداری از آرمانهای انقلاب اسلامی و صیانت از ارزشهای دینی سپری کرد و با حضوری مؤثر و ماندگار در سنگر مسجد، منشأ خدمات فراوان فرهنگی، اجتماعی و انقلابی شد.
نماینده ولی فقیه در شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی ادامه داد: مرحوم مطلبی به عنوان شاهد عینی یکی از مهمترین حوادث تاریخ انقلاب اسلامی، یعنی سوءقصد نافرجام به قائد شهید امت در مسجد جامع ابوذر، همواره روایتگر صادق و امین آن واقعه سرنوشتساز بود و با بصیرت، وفاداری و استقامت خویش، در تبیین حقایق انقلاب و انتقال میراث گرانسنگ آن به نسلهای بعد ایفای نقش کرد.
وی افزود: صراحت در بیان حق، صداقت در عمل، شجاعت در دفاع از ارزشها، سلامت نفس و تبعیت خالصانه از ولایت فقیه از ویژگیهای برجسته اخلاقی و شخصیتی آن فقید سعید بود؛ خصایصی که وی را به چهرهای مورد اعتماد، محبوب و اثرگذار در میان مردم، نمازگزاران و دلسوزان انقلاب اسلامی تبدیل کرده بود.
موسیپور اضافه کرد: درگذشت این عالم مجاهد و وارسته را به بیت مکرم به ویژه جناب حجتالاسلام دکتر مطلبی فرزند برومند ایشان، ارادتمندان، شاگردان، نمازگزاران مسجد جامع ابوذر و عموم علاقهمندان آن مرحوم تسلیت عرض کرده، از درگاه خداوند متعال برای آن فقید سعید، علو درجات، حشر با اولیای الهی و شهدای انقلاب اسلامی و برای بازماندگان معزز، صبر و اجر مسالت دارم.
مرحوم مطلبی، الگویی از اخلاص و خدمت برای نسل معاصر روحانیت بود
حجتالاسلام سعید جازاری معمویی رئیس دانشگاه بینالمللی اهل بیت(ع) نیز در پیامی از مرحوم مطلبی به عنوان الگویی از ایمان، خدمت، مجاهدت و اخلاص برای نسل معاصر روحانیت یاد کرد
متن پیام رئیس دانشگاه بینالمللی اهل بیت(ع) به شرح زیر است: رحلت عالم مجاهد، روحانی برجسته و شخصیت انقلابیِ ارجمند، مرحوم حجتالاسلام والمسلمین حاج شیخرضا مطلبی اعلیالله مقامه را به پیشگاه حضرت ولیعصر ارواحنا فداه، فرزند برومند و خلف صالح ایشان، جناب حجتالاسلام والمسلمین دکتر مطلبی و نیز به خاندان مکرم، بستگان، شاگردان و ارادتمندان آن بیت شریف تسلیت و تعزیت عرض میکنم.
آن عالم ربانی که بیش از نیم قرن از عمر پربرکت خویش را در راه احیای سنتهای اصیل اسلامی، پاسداری از کیان دین مبین و دفاع از مذهب حقه اهلبیت (ع) و همراهی صادقانه با آرمانها و اندیشههای امامین انقلاب صرف کرده بود، پس از تحمل دورهای از بیماری و رنج، به دیدار معبود شتافت و به فضل الهی در جوار رحمت واسعه حضرت حق و در ظلّ عنایات اهلبیت عصمت و طهارت (ع) آرام گرفت.
اینجانب که نزدیک به ۳۰ سال از توفیق آشنایی و بهرهمندی از الطاف و تجربیات گرانسنگ آن بزرگوار برخوردار بودم، از نزدیک شاهد مجاهدتهای دلسوزانه و خالصانه ایشان در صیانت از مبانی اعتقادی و پاسداری از مذهب در عرصههای گوناگون، بهویژه در سطح شهر تهران و در سالهای اخیر در برخی مناطق آن، بودهام.
آن فقید سعید که دوران تحصیل خویش را در محضر استادان و عالمان برجسته عصر در حوزههای علمی اصفهان، قم و تهران سپری کرده بود، در سالهای پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، در کنار مجاهدانی بزرگ همچون آیتالله مهدوی کنی اعلیالله مقامهما، در مسیر تحقق آرمانهای بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی و در مبارزه با استکبار و طاغوت، تلاشهای گستردهای مبذول داشت و سالیانی را در زندانها و شرایط دشوار با صبر و استقامت سپری کرد تا سرانجام این مجاهدتها به ثمر نشست.
هرگاه ضرورت را در میدان مسئولیتهای اجرایی میدید، با درایت و اخلاص در آن عرصه میدرخشید و آنگاه که خدمت به حوزههای علمیه را لازم میشمرد، سالیان متمادی با جان و دل در خدمت حوزه علمیه تهران قرار میگرفت. در عین حال، پیوند صمیمانه خود با مردم را هرگز فرو نگذاشت و در میان آنان و در محله فلاح، با سادگی و صفا روزگار گذراند.
آن مرحوم، الگویی از ایمان، خدمت، مجاهدت و اخلاص برای نسل معاصر روحانیت بود؛ مردی که سرانجام در همین مسیر روشن، به لقاء پروردگار خویش نائل آمد. بیماری و رنجهای جسمانی هرگز او را از میدان خدمت بازنداشت؛ چه بسیار دیده میشد که با وجود ضعف و نقاهت، گامهایی استوار اما خسته برمیداشت و خود را به مسجد میرساند تا پیام حق را به مشتاقان حقیقت برساند و سیمای آرام و مومنانهاش الهامبخش نسلهای امروز و فردا باشد.
در دوران زعامت هر دو رهبر انقلاب اسلامی، همواره بر ضرورت تبعیت از ولایت و پاسداری از اصول اندیشه آنان تاکید میورزید و در سلوک روحانیت اصیل، خود را در چارچوبهای محدود جناحی و حزبی محصور نمیکرد. در مسجد و محفل خویش نیز روح آزادگی و حریت عالمان دین را متجلی میساخت.
بیتردید فقدان این عالم وارسته، مصداق «ثُلْمه» ای در جامعه دینی ماست و بر اندوه اهل معرفت در این روزگار میافزاید. با این همه، امید واثق داریم که فرزند گرانقدر ایشان در تداوم راه آن بزرگمرد توفیق یافته و نام و یاد این خاندان شریف را در تاریخ معاصر ایران زنده و ماندگار نگاه دارد.
نظر شما