به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، شیراز، علاوه بر باغها و عمارتهای تاریخی؛ ضیافتخانهی عطر و نور است. دیاری که در گذرِ قرنها، ردایِ بلندِ «سومین حرم اهلبیت (ع)» را بر تن کرده و این افتخار، از حضورِ مقدسِ فرزندانِ هفتمین پیشوایِ شیعیان، حضرت امام موسی کاظم (ع)، سرچشمه میگیرد.
شیراز در جانِ خود، «عطرِ مدینه» را حمل میکند. قرنهاست که این دیار، به برکتِ حضورِ فرزندان و نوادگانِ حضرت امام موسی کاظم (ع)، به کانونِ تپندهی ارادت و پناهگاهِ دلهای بیقراری بدل شده که در هیاهوی جهانِ مدرن، به دنبالِ تکیهگاهی آسمانی میگردند.
نجابت در خاک؛ قصهیِ غربتِ برادران
تاریخ، شیراز را با داغِ غریبانهی سلالههای پاکِ رسولالله (ص) به یاد دارد. در زمانی که اختناقِ عباسیان نفسها را در سینه حبس کرده بود، کاروانی از حقیقتجویان به سرپرستی حضرت احمد بن موسی (ع) راهیِ دیارِ خراسان شدند تا با امامِ زمانِ خود، حضرت رضا (ع)، تجدید عهد کنند؛ اما تقدیر، این سفر را در شیراز به «شهادت» گره زد.
روایتی از هجرت
وقتی کاروانِ پرشورِ سلالههای کاظمی به قصدِ دیدار با امامِ رئوف، راهیِ ایران شدند، تقدیر چنین رقم خورد که خاکِ فارس، تکیهگاهِ ابدیِ این نورهایِ مستور باشد. حضرت احمد بن موسی (شاهچراغ) که شکوهش از زمانِ آلبویه تا به امروز، نگینِ درخشانِ معماریِ اسلامی بوده، در کنارِ برادرانش، چون ستارههایی در آسمانِ ایران میدرخشند.
شاهچراغ (ع)؛ تجلیِ شکوه
او که ملقب به «سیدالسادات الاعاظم» است، از نظر تبار و جایگاهِ معنوی، ستونِ استوارِ این سرزمین است. حرمِ او، پیوندگاهِ هنرِ معماری و خلوصِ دلدادگی است؛ بنایی که هر خشتاش حکایت از ارادتِ مردمِ این دیار در طولِ قرون دارد.
سید میرمحمد (ع)؛ مأوایِ عابدان
در جوارِ برادر، حضرت سید میرمحمد عابد، جلوهای دیگر از زهد و پارسایی است. او که روزگاری در خلوتِ خویش به عبادت مشغول بود، امروز نیز پناهگاهِ جانهایِ خسته است؛ کسی که در صحنِ او، سکوت، رساترین گفتگو با محبوب است.
سید علاءالدین حسین (ع)؛ خورشیدِ امیدِ دردمندان
در جانِ شیراز، نامِ کوچکترین فرزندِ امام کاظم (ع) با «گشایش» گره خورده است. او که در جوانی به شهادت رسید، همچنان با چهرهای نورانی و جوان در رؤیایِ اهلِ دل متجلی میشود. میگویند در آستانِ او، هیچ دستی ناامید باز نمیگردد؛ باوری که از تواترِ خاطراتِ مردم، به یقینِ قلبی بدل شده است.
از زیارت تا آرامش؛ کارکردِ اجتماعیِ حرمهایِ مطهر
اما چرا این آستانها پس از گذشتِ هزار سال، هنوز گرم و پویا هستند؟ حرمهای مطهر در شیراز، امروز علاوه بر کارکردِ سنتیِ زیارت، به «مراکز انسجام اجتماعی» تبدیل شدهاند. برای بسیاری از مردم، این بارگاهها درمانگاهِ روح در لحظاتِ سختِ زندگی هستند؛ زمانی که مشکلاتِ اقتصادی یا خانوادگی، تاب و توانِ انسان را میگیرد، فضای معنویِ حرم، به مثابهِ یک «تکیهگاهِ ایمن»، اضطراب را به طمأنینه بدل میکند.
برگزاری محافل قرآنی، فعالیتهای خیریه و برنامههای فرهنگی در این بقاع، باعث شده تا حرمهایِ شیراز علاوه بر پاسخگوی نیازهایِ معنوی، بازویِ توانمندِ تقویتِ هویتِ دینیِ جامعه باشند. این اماکن، پیوندی ناگسستنی میان «سنتِ دیرینه» و «نیازِ امروز» برقرار کردهاند.
حرم؛ ضربانِ قلبِ حیاتِ اجتماعی
زائر در این حریم نورانی یک «میهمانِ خاص» است. اینجا، جایی است که فشارهایِ معیشتی و دغدغههایِ روزمره، در برابرِ فضایِ ملکوتیِ ضریح، رنگ میبازد. برگزاریِ مجالسِ خیر، محافلِ انس با قرآن و گرمیِ جشنهایِ مذهبی در این اماکن، ثابت میکند که بقاعِ متبرکه در شیراز، «پایگاههایِ تابآوریِ اجتماعی» هستند؛ مراکزی که هویتِ دینی را با جانِ جامعه پیوند میزنند.
فارس، سرزمینی است که خاکش به قدومِ اولادِ امام کاظم (ع) متبرک شده است. هر خیابانها و کوچههای شیراز که به حرمهای مطهر منتهی میشود، راهی به سویِ «آرامشِ گمشده» است. اینجا، میراثِ نور، هنوز زنده است؛ اینجا، هر زائر، در آینهکاریهایِ حرم، خود را در میانِ کهکشانی از امید و ایمان مییابد.
این حرمهای مطهر پناهگاهِ دلهایِ مشتاقی است که خسته از هیاهوی جهان، به دنبالِ تکیهگاهی از جنسِ عصمت میگردند.
فارس به برکتِ این سلالههای پاک، یک «حرمِ بزرگ» است. هر زائرِ خستهای که قدم در صحن و سرای شاهچراغ، سید میرمحمد یا سید علاءالدین حسین (ع) میگذارد، گویی به آغوشِ پدری مهربان بازگشته است. این حرمها، چراغهایِ امید در دلِ تاریکیِ روزگارند؛ همان میراثدارانِ نوری که حتی پس از شهادت، همچنان «پناهگاهِ دلهای مشتاق» باقی ماندهاند.
نظر شما