هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

وقتی نشست روبروی جمعیت گفت: شاید ظاهر من زخم‌های پیکرم را نشان دهد، اما بدانید هر زخمی که بر بدنم نشسته برای من نشان افتخار است چرا که در آن زخم، تکه‌ای از خاک ایران و بوی خون همرزمانم نهفته است. از میان دریای آتش و سحرگاه خونین سیزدهم اسفند بازگشتم، اما تنها نیستم. با روح ۱۰۴ شهید ناو دنا در میان شما هستم... م.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از گیلان، نوشین کریمی

در یکی از شب‌های اجتماع مردم سنگر، دو مرد با قامتی استوار اما چشمانی خسته از خاطرات ناگفته، در میان جمعیت حاضر شدند. لباس یکدست سفید و اتو کشیدشان نشان از پاکی و نظم و وقار ارتش داشت. آنچه آنها را به میدان آورده بود اما برای هیچکس ناآشنا نبود.

تازه چند روز و شب از آغاز سومین جنگ تحمیلی بر ایران عزیزمان میگذشت و شهادت دانش آموزان میناب و قائد ملت و مردم بی گناه دیگر را بر داغ های نشسته بر دلمان تاب می آوردیم که خبر «ناوشکن دنا» رسید و بی خبری و بی قراری های دیگر پشته شد بر غم های ما.

دقیقا در ۱۳ اسفند ۱۴۰۴، ناوشکن نظامی دنا متعلق به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مورد هدف یک زیردریای نیروی دریایی آمریکا قرار گرفت و غرق شد. حمله ناجوانمردانه به دنایی که در راه بازگشت از رزمایش بین‌المللی «میلان ۲۰۲۶» هند بود و در سواحل‌ سری‌لانکا رخ داد، منجر به غرق‌شدن کشتی و کشته‌شدن ۱۰۴ خدمه، ۲۰ نفر مفقودالاثر و مجروح شدن ۳۴ نفر از دریادلان این ناو شد.


گوش ها برای شنیدن آن لحظات سخت و جانکاه تیز بود اما قلب ها فشرده و تنگ. همان اندازه که بی تاب و بی قرار شنیدن اتفاق از زبان بازماندگان بودیم اما می دانستم بیان و تکرار خاطراتی که هر لحظه بر روح و روان این قهرمانان و شهدای زنده میگذرد، چقدر سخت است... 

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم


مجتبی صابر نیکوپسند، ناوبان دوم و علیرضا رجب بیگ، ناو استوار یکم، هر دو از جانبازان ناو دنا در جنگ رمضان بودند. آمدند تا از روزی بگویند که آتش، دریا را به کامشان تلخ کرد، اما ایمانشان را نه.

یکی از آنها با صدایی که بغض ده‌ها شهید را در خود داشت، رو به مردم کرد و گفت: رفقای چندین ساله‌ام، در مقابل چشمانم به درجه رفیع شهادت رسیدند. شاید ظاهر من زخم‌های پیکر و جراحت‌هایم را نشان دهد، اما بدانید هر زخمی که بر بدنم نشسته برای من نشان افتخار است. چرا که در آن زخم، تکه‌ای از خاک ایران و بوی خون همرزمانم نهفته است.

از میان دریای آتش بازگشتم، اما تنها نیستم

وی ادامه داد: ما از میان دریای آتش و سحرگاه خونین سیزده اسفند، از میان حادثه ناوشکن همیشه قهرمان دنا بازگشتیم. اما تنها نیستیم. ما با روح یکصد و چهار شهید که ۲۰ تن از آنان جاویدالاثر شدند، در میان شما مردم شریف سنگر هستیم.

جانباز ناو دنا با اشاره به شهدای ناوشکن گفت: شهدای ناوشکن همیشه قهرمان دنا به ما یاد دادند که «ارتش فدای ملت» فقط یک شعار روی دیوار نیست، ارتش برای ملت یعنی همین؛ یعنی جانت را بدهی، اما ناموس مردم، وحدت مردم و امنیت کشور حتی یک لحظه خدشه‌دار نشود. ارتش یعنی همین پیوند قلب‌ها، فراتر از هر مذهب و قومیت.

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم


بیعت دوباره با رهبری؛ سوگند بر خون شهدا

وی با چشمانی نمناک اما مصمم، خطاب به جمعیت گفت: من به عنوان جانبازی که طعم آن آتش را چشیده‌ام، امروز اینجا در محضر شما، دوباره با رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای بیعت می‌کنم و اعلام می‌کنم: ای بازماندگان! ای جاماندگان با زخم‌ها و اشک‌هایمان، سوگند می‌خوریم که راه آن شهدا خاموش نشود.

جانباز دنا با تأکید بر لزوم حفظ وحدت گفت: عزیزان! اتحاد ما همان چیزی است که دشمن از آن هراس دارد. بیایید به حرمت آن سحرگاه خونین، به غربت آن یاران سفرکرده، دست در دست هم دهیم و متحدتر از قبل بمانیم.

وی در ادامه همچنین خاطرنشان کرد: من که امروز به نمایندگی از بازماندگان ناوشکن همیشه قهرمان دنا اینجا هستم، هرچند جسمی زخمی دارم، اما جانم فدای این وحدت و فدای این انقلاب و رهبری است.

این قهرمان ملی ابراز امیدواری کرد: امیدوارم روی مطهر شهدای ناوشکن دنا، شاهد همبستگی ما در این منطقه باشیم و این وحدت پاسخی بر آن جنایت بزرگ باشد.

وی از مردمی که در این شب ها نشان دادند کماکان گوش به فرمان رهبری هستند، قدردانی و بر مقاومت جهت اعتلای ایران بزرگ تاکید کرد.

در پایان همین حرف های کوتاه و شمرده شمرده که معلوم بود چقدر سخت به زبان می آمدند، جمعیت قدرشناس یکصدا فریاد زدند: «ملت  پناه ارتش، ارتش برای ملت» و از دل جمعیت پدر و مادر شهدای جنگ هشت ساله به نمایندگی از مردم در صحنه سنگر به جلو آمدند و به فرزندان وطن ادای احترام کردند و برایشان آغوش گشودند... د.  

نگاهشان سنگین بود، مثل کسانی که بغض دارند و می خواهند چشمانشان را قائم کنند تا حلقه های اشک را شناور نبینیم... 

شمال و جنوب کشورم با آبهای خروشانش، دریا، دریا موج خاطره را بر ساحل امنیت این سرزمین می رساند.  

نه، یادمان نمی‌رود که دشمن همیشه دریا را هم برای ما تلخ کرده؛ از غواصان کربلای ۴ تا هواپیمای مسافربری ایران.  

یادمان نمی رود دشمن در جنگ هایی که خود آتشش را افروخته، چه دریا، چه صحرا چه منزل به منزل ویرانگی  را سهم ملت ایران کرده اما ایران و ایرانی سر تسلیم فرود نیاورده و نمی آورد.  

و مردم که هنوز در میدان مانده اند به پهنای صورت اشک ریخته اند، هر کدامشان آهی میکشند و زیر لب برای موفقیت سربازان وطن دعا می کنند.  

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

هر زخمم نشان افتخار است / از میان دریای آتش با روح ۱۰۴ شهید بازگشتیم

کد خبر 1885276

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha