از موکب آموزش تا فرشِ درس، روایت امید در جیرفت

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از جنوب کرمان، در حالی که کشور ما در دوران جنگ بسر می برد و آموزش مدارس به ناچار به سمت شیوه‌های غیرحضوری رفته، جیرفت اما رنگ دیگری از «امید» را به خیابان و دلِ دانش‌آموزان آورده است. در این روزها، بسیاری از مسیرهای یادگیری تغییر کرده‌اند؛ اما یک چیز ثابت مانده: تعهد معلم.

«شب‌های اقتدار جیرفت» به‌جای آنکه صرفاً یک عنوان برای یک برنامه باشد، به یک روایت زنده از استمرار آموزش تبدیل شده است؛ جایی که شماری از معلمان، هر شب با حضور در موکب آموزش و پرورش، برای دانش‌آموزان کلاس‌های رفع اشکال تشکیل می‌دهند. دانش‌آموزانی که شاید در خانه‌هایشان درس را دنبال می‌کنند، اینجا در جمعی گرم و صمیمی، بار دیگر پاسخ پرسش‌ها و راه‌حل‌هایشان را می‌یابند؛ آن هم از زبان کسانی که تمام تلاش‌شان را وقف یادگیری نسل آینده می‌کنند.

در گوشه‌ای دیگر از این فضای معنوی، بر روی فرش، «یک بخش آموزشی» برپا شده است؛ حضورِ معلمانی که با سعه‌صدر، نزدیک‌تر از همیشه به دانش‌آموزان نشسته‌اند تا آموزش را از حصارِ زمان و مکان فراتر ببرند. اینجا، نمره و امتحان شاید مهم باشد، اما مهم‌تر از آن، حسِ دیده‌شدن دانش‌آموز است؛ اینکه بداند در سخت‌ترین شرایط نیز کسی هست که کنارش بایستد و همراهی کند.

این برنامه‌ها که بیش از شصت و سه شب استمرار داشته، نشان می‌دهد شب‌های اقتدار، تنها یک اجتماع کوتاه‌مدت نیست؛ یک حرکت ماندگار در دفاع از حق آموزش است. حرکتِ معلمان در زمانی که هر روز، سخت‌تر از قبل می‌گذرد و آموزش باید با امکانات محدود، به شکلِ مؤثر ادامه پیدا کند.

به مناسبت روز معلم، رنگ و حال «شب‌های اقتدار جیرفت» ویژه‌تر بود. در این مراسم، همه معلمان حضور داشتند و برنامه‌ها حول محور تجلیل از مقام معلم و قدردانی از تلاش و ایثارشان برگزار شد. در کنار فضای معنوی، اجرای آیتم‌های مختلفِ شب‌های اقتدار از بخش‌های فرهنگی و برنامه‌های شورانگیز تا حضور فعال موکب‌ها به شکلی هماهنگ یادآور شد که معلم، فقط یک شغل نیست؛ یک رسالت است.

صدای شور و همهمه جوان‌ترها، نگاه‌های مشتاق دانش‌آموزان و ایستادگی بی‌وقفه معلمان، در کنار هم تصویری می‌سازد که کمتر می‌توان آن را در هیچ گزارش کلیشه‌ای دید: تصویری از آموزش در دل جنگ؛ نه با شعار، بلکه با عمل.

«شب‌های اقتدار جیرفت» بار دیگر ثابت کرد وقتی آموزش به بن‌بست برسد، معلم راه را پیدا می‌کند؛ وقتی جهان پر از اضطراب شود، کلاسِ رفع اشکال تبدیل به پناه امید می‌شود؛ و وقتی روز معلم فرا می‌رسد، اینجا معنای معلمی از پشت میز عبور می‌کند و به میدانِ ایثار می‌رسد.