خبرگزاری شبستان_هرمزگان، یداله شهرجو، معلم، نویسنده و پژوهشگر شهرستان میناب؛ دوازدهم اردیبهشت روز بزرگداشت مقام معلم نامگذاری شده است تا هر سال در میانه اردیبهشت ماه بهانهای باشد برای پاسداشت جایگاه و مقام معلمان عزیزی که هر جامعهای تربیت فرزندان و نسل آیندهی خود را مدیون نگاه مهربان و قلبهای بیریای آنهاست.
در بیش از ۳۰ سال تجربه معلمیام وقتی به همچنین روزهایی رسیدهام بارها دیدهام حتی در روزهایی که به نام معلمان نامگذاری شده است آنچه فراموش میشود (معلم) است.
معلمانی که لابلای زرق و برقهای این هفته، لابلای شعارهای کلیشهای و دهن پرکن فراموش میشوند و آنچه برجسته میشود نه تنها شان و جایگاه معلم نیست بلکه با ارتقا جایگاه و مقام معلم در جامعه تعارضی آشکار دارد.
بیش از ۶۰ روز از واقعه باورنکرنی و هولناک مدرسه شجره طیبه میناب میگذرد، تراژدی تلخی که هیچگاه از اذهان فراموش نمیشود در این جنایت دهشتناک، در کنار دانشآموزان عزیز، متاسفانه ۲۶ معلم جان عزیزشان را از دست داده و به شهادت رسیدند.
تلختر از جای خالی این معلمان برای خانوادههایشان، فراموش شدن آنها در این ماجراست و این مساله تا آنجا پیش رفت که در یکی از برنامهها، مورد اعتراض همکار عزیزم جناب آقای دکتر ذاکری که خود دو دختر عزیزش را در مدرسه از دست داده، قرار گرفت.
مرور حادثه تلخ مدرسه شجره طیبه میناب از منظر معلمان مظلومش ما را با واقعیتی رشکآفرین مواجه میکند.
تمامی بیست و شش معلم شهید این مدرسه در نهایت فداکاری به شهادت رسیدهاند؛ اجساد برخی از آنها را در حالی یافتهاند که دانشآموزانشان را تنگ در آغوش گرفتهاند از برخی از این معلمان عزیز مانند شهید راضیه زمانی پس از سی روز تنها یک تکهی کوچک استخوان به دست آمد.
غالب معلمان مدرسه شجره طیبه میناب را میشناختم همه آنها از همکاران فرهنگیام بودند برخی نیز از دانشجویان سالهای نه چندان دورم در دانشگاه و برخی را نیز به جهت حضورم در نیروی ستادی اداره آموزش و پرورش میناب میشناختم.
فداکاری آنها در ماجرای این مدرسه موضوعی نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت، اگر همه ما در طول سالیان از فداکاری معلمان حرف میزنیم، معلمان این مدرسه نمونه عینی و مصداقی این فداکاری هستند پس نهایت بیانصافی است اگر جانگذشتگی آنها نادیده گرفته شود.
جا دارد در کنار مظلومیت دانشآموزان عزیزمان، فداکاری آنها نیز در تاریخ به یادگار بماند تا هر زمان از شجاعت و جانگذشتگی معلمان سخن به میان بیاید نمونه عینی آن نیز در وجدان بیدار هر دوره از جامعه به یادگار بماند.
نظر شما