به گزارش خبرگزاری شبستان از مشهد، همزمان با خبر آتش بس در روز چهارشنبه ۱۹ فروردین ماه زنان و مردان و یک مادر کفن پوش هم، با کودک ۶ ماهه در آغوش، روبروی دفتر وزارت خارجه در مشهد، تحصن داشتند و به گفته ی یکی از آنها دلیل اصلی این تجمع این است؛ «نگران حفظ جان و سلامت رهبرجدیدمان هستیم.»
جمعیتی بیش از ۵۰ نفر از ۶ صبح آمده بودند تا به باور خودشان، نگذارند با مذاکره، خون رهبر شهیدشان پایمال و سلامت و زندگی رهبر جدیدشان تهدید شود.
عده ای این گروه ها را بخاطر مواضع شان تایید نمی کنند، این نوشتار هم در تایید مواضع این گروه نیست و فقط نگاهی متفاوت به حضور بانوانی کفن پوش در مشهد است.
این گروه، بخاطر برخی موضع گیری های خاص شان، از سوی سایرین، دعوت به تعدیل دیدگاه و میانه روی می شوند.
وقتی با آنها به گفتگو بنشینی به وضوح درمی یابی، این بانوان و همسرانشان بخشی از جامعه سوگوار ایران در غم رهبر شهیدشان هستند که باورهایشان به دیپلماسی، بعد از رفتن او، فروپاشیده و حالا با هر کنشی، دنبال دستاویزند تا از دیدگاه خودشان از تکرارِ فاجعه های بعدی پیشگیری کنند، حالا مسیرشان شاید موافقان زیادی نداشته باشد، اما این هم، یک سبک کنشگری در این روزهای ایران است.
مادرشهید، همسر جانباز، فرزندشهید، مادری با فرزندان خردسال، دختران جوان دانشجو ترکیب عجیبی دارند این جمعیتِ آتش به اختیار، باید درکشان کرد!، کمی سواد سیاسی، چاشنی اعتقاداتشان شود، برای حفظ و پاسداری از ارزشهای دین، انقلاب و وطن کم نمی گذارند.
این روزها در شهر مشهد وقتی در خیابان های شهر گروهی کفن پوش از کنارتان رد می شود، شاید زیرلب غر بزنید که این تندروها درکی از شرایط دیپلماتیک کشور ندارند، اما دقیقتر اگر نگاه کنید، این زنان بخشی از جانفداهای ایرانِ عزیزمان هستند، کمی هیجان انگیزتر، دغدغمندتر و با نمایشی از عصبانیت، نسبت به ضعف های عملکرد دیپلماسی کشور که باعث شد، آنها رهبر عزیزتر از جانشان را، از دست بدهند، آنها در چهلمین روز شهادت آقا، شاید از همه ی ما سوگوارتر باشند.
میخواهم درپایان این نوشتار بگویم، بیایید این روزها با هم، با آنها، مهربانتر باشیم، چه با آن دختر بی حجاب، چه با آن بانوی کفن پوش کف خیابان، شاید در ترازوی اعتدال ما، سنجش عقایدشان، میزان نباشد، اما این بار نوبت ماست تا وزنه های سنجشمان را، به نفع آنها، سنگین تر کنیم و درکشان کنیم، آنها سوگوارند.
نظر شما