دوازدهم فروردین روزی که امت، دل در پرتو «نورٌ علی نور» نهاد

به گزارش خبرگزاری شبستان از البرز، دوازدهمین سپیده‌ی فروردین، چونان نفَس قدسیِ سحرگاه، بر فراز این سرزمین دمید؛ گویی فرشتگان بر شانه‌های ایران فرود آمده بودند و آسمان، آیه‌های آرامش را بر دل‌ها می‌چکاند.

روزی که امت، دل در پرتو «نورٌ علی نور» نهاد و عهدی دوباره با خدای خویش بست؛ عهدی بر ایستادگی، بر پاسداری از حقیقت، بر نگهبانی از راه انبیا و اولیا.

در آن روز، جان‌ها سبکبال شد، چنان‌که گویی باران رحمت از قاب آسمان می‌چکید و زمین، پس از سالیانِ تاریکی، به روشنایی ایمان آغوش گشود.

ایران، این خاکِ آمیخته با خون صدّیقان و صدیقه‌ها، در آن صبح مبارک چون قبه‌ای نورانی قد برافراشت؛ سرزمینی که نامش با ذکر حسین علیه‌السلام تقدّس می‌یابد، و تپش قلبش با نَفَس‌های زهرایی معنا می‌گیرد.

مردم، دست در دست هم، دل به نوری سپردند که راه انبیا را ادامه می‌دهد؛ هر نگاه، یادآور چراغی بود که در آیینه‌ی دل‌ها می‌درخشید و هر قدم، گامی در مسیر بندگی.

دوازدهم فروردین نه فقط یک روز، که تبلور یک عهد الهی است؛ روزی که ملت، با زبان جان گفتند: «پروردگارا، ما در پرتو تو ایستاده‌ایم.» و آسمان، این پیمان را با بارانی از نور مُهر کرد. 

ای خدای نور، ای روشنی‌بخش آسمان‌ها و زمین، در دل تاریکی‌های جهان، چراغ هدایتت را افروختی و دل‌های خسته را به شعاع رحمت خویش روشن ساختی.

آنگاه که شبِ حیرت بر جان آدمی سایه می‌افکند، نام تو سپیده‌ای می‌شود در افق امید؛ و نور تو، همچون چراغی در مشکات دل‌ها، راه را به سوی حقیقت می‌گشاید. تو آن نوری که خاموشی در آن راه ندارد، و آن فروغی که هر که به آن پناه آورد در ظلمت گم نخواهد شد.

دل‌ها با یاد تو آرام می‌گیرد و جان‌ها در پرتو هدایتت جان تازه می‌یابد. پروردگارا، چراغ ایمان را در دل‌های ما فروزان بدار، چنان‌که طوفان‌های زمانه نتواند آن را خاموش کند؛ و ما را در مسیر نور، از رهروان صادق حقیقت قرار ده. که تویی نور بر نور، و هر که را بخواهی به روشنایی خویش هدایت می‌کنی.