به گزارش خبرنگار گروه مسجد و کانونهای مساجد خبرگزاری شبستان، رضامعممی مقدم، مدیرکل فرهنگی سازمان اوقاف و امور خیریه و کارشناس حوزه دین در یادداشتی به نقش اثرگذار مساجد در روزهای جنگ اشاره کرد. در ادامه مشروح این یادداشت را می خوانید:
در نوروزِ پُرگدازِ ۱۴۰۵، آنجا که طنینِ اذانِ مغرب با غرشِ موشکهای متجاوز در هم میآمیزد، خانههای خدا در محلاتِ ایران، ردای تازهای بر تن کردهاند. مساجد که به تعبیرِ امامین انقلاب، «سنگر» هستند، امروز با اجرای طرح راهبردی «مساجد برقرار»، از یک مکان صرفاً عبادی به «ستادِ فرماندهیِ اجتماعی و دفاعی» تغییر وضعیت دادهاند. در روزهایی که دشمن گمان میبرد با ترور و تهاجم، شیرازهی محلات را از هم میپاشد، این مساجد هستند که با باز نگاه داشتنِ دربهای خود تا پاسی از شب، آرامش، مقاومت و خدمت را به شریانهای شهر تزریق میکنند.
۱. مسجد؛ اتاق جنگ و مأمنِ محله:
وقتی از «مسجدِ برقرار» سخن میگوییم، از احیایِ سنتِ نبوی در مدیریتِ بحران حرف میزنیم. در شرایطی که سایهی جنگ بر سرِ شهرها سنگینی میکند، باز بودنِ یکسرهی مساجد (طرح نوع دو؛ از ۱۱ صبح تا ۲۳ شب و پس از آن در ایام تجمعات)، فراتر از یک ابلاغیه، یک دهنکجیِ استراتژیک به اتاق جنگِ پنتاگون است. مسجد در این مدل، «نقطه مرکزی سازماندهی نیروهای مردمی» است؛ سنگری که در آن نه تنها نماز، بلکه «امنیتِ روانی» و «تابآوریِ اجتماعی» اقامه میشود.
۲. پدافندِ غیرعامل در صحنِ بندگی:
هوشمندیِ طرحِ برقرارسازی مساجد در تلاقیِ «رفاه و رزم» نهفته است. تجهیز مساجد به موتور برق، مخازن آب، رادیو و تلویزیون برای رصد اخبارِ جبهههای مقاومت، و ایستگاههای شارژ موبایل، یعنی تبدیلِ مسجد به یک «هابِ حیاتی» در زمانهی قطعِ زیرساختها. دشمنِ متجاوز باید بداند که هر مسجد، یک پناهگاهِ مجهز و هر شبستان، یک پایگاهِ بیسیم است که با قطعِ برق و اینترنت، از کار نمیافتد؛ چرا که ریشهی آن در ایمانِ محله و سوختِ آن از باورِ مردم تأمین میشود.
۳. هستههای خدمت؛ ارتشِ بینشانِ همسایگان:
راهبردِ تشکیل «هستههای خدمترسانی» بر اساس مهارتِ داوطلبان، زیباترین جلوهی مسجدِ تمدنساز است. پزشک، مهندس، تکنسین و امدادگرِ محله، امروز حولِ محورِ امامِ جماعت، هستههای واکنشِ سریع را تشکیل دادهاند. در حالی که ترامپ و اتاقهای فکرِ واشنگتن بر روی «گسستِ اجتماعی» در ایران شرطبندی کرده بودند، پویش «مسجدِ همدل» و دستگیری از مستمندان در شبهای رمضان، همبستگیِ ملی را در اوجِ نبرد به نمایش گذاشت.
۴. نوروزِ مقاوم و استمرارِ عاشورایی:
نوروزِ ۱۴۰۵ در سایهی زعامتِ مقتدرانه و جدیدِ نظام، طعمِ حماسه به خود گرفته است. تقارنِ لحظهی تحویل سال با اذان مغرب و افطاریهای ساده در صحنِ مساجد، نشان داد که این ملت، شادیِ عید و شورِ جهاد را در هم آمیخته است. سرکشیِ ائمه جماعات از ایستهای بازرسی و بیمارستانها، پیامی روشن دارد: «سلسلهمراتبِ قدرت در ایران، از مسجد آغاز میشود و به قلبِ مردم ختم میگردد.»
در کل، دشمنِ متجاوز با موشکهایش شاید بتواند دیوارها را هدف قرار دهد، اما هیچ «بمبِ سنگرشکنی» یارای نفوذ به ارادهی مردمی را ندارد که مسجد را «پناهگاهِ اضطرار» و «مأمنِ همیشگی» خود قرار دادهاند. طرح «مسجدِ برقرار» ثابت کرد که خانههای خدا، حصنهای حصینِ این سرزمیناند. ما از سنگرِ همین مساجد، با دعای سحرِ رمضان و مشتهای گرهکرده در تشییعِ امامِ شهیدمان، راهِ پیروزی را یافتهایم. تا وقتی صدای اذان از این گلدستهها بلند است و دربِ مساجد به روی رهگذران باز، هیچ قدرتی را توانِ غلبه بر این اراده نیست.
نظر شما