به گزارش خبرگزاری شبستان از البرز، فاطمه نجار، استاد دانشگاه و پژوهشگر در یادداشتی به این خبرگزاری آورده است: کاش او استاد ما بود! وارد سالن دانشگاه می شد، مردی پا به سن گذاشته، خوش چهره، نورانی و اتوکشیده. دانشجوها از پی ایشان می دویدند و مهلت نمی دادند و سوال می پرسیدند.
از دور نظاره می کردم . به انچه عادت رعیت است.ایشان را بارها دیده بودم، از قاب تلویزیون، از پشت صفحه گوشی ام. مردی محکم، استوار، جسور. خیره بودم از دور، به منش و رفتار ایشان و نحوه پاسخگویی به سوالات دانشجویان .
تعریف دکتر علی لاریجان را شنیده بودم، از دانشجویانِ سخت پسندِ منتقدِ فسلفه خوانده ی حکمرانی که می گفتند : ضمن اینکه در کارهای اجرایی خود درخشیده، استاد با سواد و برجسته ای هم هست. دوستم کتاب عقل و سکون را که از ایشان گرفته بود به دستم داد.
او دختری بود باهوش و سر صحبت را با اساتید خوب باز می کرد، من اما نه. گفت کتاب را ببر و بخواه برایت امضا کند. گفتم نه! امضای کتاب مهم نیست و دانش است که می ماند. کاش استاد ما هم بود. مات و مبهوت به ایشان نگاه می کردم.
از آنجا که می گفتند جزایر زیادی دارد! بادیگارد هایش اجازه نمی دهند نزدیکش شوید. خانه اش در میانه ابرهاست. آنجا که اجر به اجر خانه اش از طلاست.بر تخت الماس نشانی تکیه زده. خانه هایی فناورانه زیرزمین دارد. زندگیش امنیتی است و کسی مکان حضورش را نمی داند.
اما او اینجاست.ساده و بی آلایش در میان دانشجو ها، آرام و صبور سوال می شنود و پاسخ می دهد. هر هفته می آید. همینطور در فکر بودم که دوستم زیر گوشم زمزمه می کرد که فاطمه! سلام کن به دکتر! کمی هول کردم و گفتم: او که مرا نمی شناسد! سرم را که بالا آوردم، با گشاده رویی، پیش قدم شد و سلام کرد و من شرمنده شدم.
وقتی خبر شهادت ایشان را شنیدم، بسیار اندوهگین شدم. به عادت ادمی به سوگ نشسته بار ها صحنه را مرور کرده ام. دانشگاه جلویش را گرفته ام. -می گویند بزرگان از جسارت جوانان می گذرند- چرا پشت قصر هایت قایم نشدی؟ چرا در خانه ای در تهران بودی؟ چرا و چرا... به خاطر ایران ما از خودت محافظت کن.
شاید هم می گفتم: شما متعلق به همه ایران هستید، به امت مسلمان. ولی همه اینها، ای کاش است. ای کاش یکبار دیگر به دانشگاه بیاید ای کاش...
نظر شما