مطهره می‌خواست حافظ قرآن و پزشک شود؛ رؤیایی که زیر آوار مدرسه دفن شد

«مطهره می‌خواست دکتر کودکان شود»؛ این جمله کوتاه مادر شهیده «مطهره احمدزاده» روایت رؤیایی است که در حمله ددمنشانه دشمن آمریکایی_صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه میناب ناتمام ماند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از میناب، در پی حمله هوایی جنگنده‌های آمریکایی و صهیونیستی به مدرسه «شجره طیبه» میناب در نهم اسفندماه ۱۶۸ نفر از دانش‌آموزان، معلمان و والدین به شهادت رسیدند؛ جنایتی که بار دیگر ماهیت ضدانسانی عاملان آن را عیان کرد.

در میان شهدای این حادثه، نام مطهره احمدزاده، دانش‌آموزی باهوش، پرنشاط و فعال، برای همیشه در حافظه مردم میناب ثبت شد.

خبرنگار خبرگزاری شبستان در گفتگویی اختصاصی با معصومه ذاکری، مادر این شهیده دانش‌آموز ابعاد انسانی و عاطفی این فاجعه را روایت کرده است.

شبستان: از لحظه‌ای که خبر حادثه را شنیدید بگویید؛ چه احساسی داشتید؟

من بهورز هستم و روز حادثه در محل کارم بودم. ساعت ۱۰ و ۵۸ دقیقه معلم مطهره تماس گرفت و گفت برای بردن او به مدرسه بیایید چون قرار است ساعت ۱۱ تعطیل شوند. فاصله محل کارم تا مدرسه زیاد بود، با راننده سرویس تماس گرفتم اما پاسخ نداد. بعد همسرم را گرفتم که به‌دلیل ضعف آنتن در منطقه موفق نشدم.

با یکی از بستگان تماس گرفتم که دخترش هم در همان مدرسه بود و از او خواستم مطهره را هم همراه خود بیاورد. همان لحظه که او به مدرسه رسید، انفجار رخ داد و خودش و دخترش نیز به شهادت رسیدند.

حدود نیم ساعت بعد، وقتی خبر حمله را شنیدیم و به مدرسه رسیدیم، با صحنه‌ای مواجه شدیم که قابل توصیف نیست؛ ازدحام مردم، فریاد والدین، گریه‌ها و مدرسه‌ای ویران. احساس کردم تمام دنیا روی سرم خراب شده است. واقعاً هیچ واژه‌ای برای بیان آن لحظه وجود ندارد.

 شبستان: مطهره چه ویژگی‌هایی داشت که بیش از همه در ذهن شما مانده است؟

دخترم بسیار بانشاط، پرجنب‌وجوش، مهربان و کنجکاو بود. همیشه دنبال یادگیری چیزهای جدید بود و با وجود سن کم، روحیه‌ای قوی و آگاهی قابل توجهی داشت. نسبت به مسائل کشور و ظلم به مردم بی‌گناه حساس بود و روحیه استکبارستیزی در وجودش دیده می‌شد.

 شبستان: بزرگ‌ترین آرزوی شما برای او چه بود؟

آرزوی من، مثل هر مادر دیگری، این بود که در آرامش بزرگ شود، در تحصیل و زندگی موفق باشد، خوشبخت باشد و انسانی مفید برای جامعه. هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم این رؤیا با چنین فاجعه‌ای ناتمام بماند.

 شبستان: مطهره درباره آینده چه می‌گفت؟

می‌گفت می‌خواهم «دکتر بچه‌ها» شوم. به نقاشی علاقه زیادی داشت و آرزو داشت حافظ کل قرآن شود. همیشه با امید و ذوق از آینده حرف می‌زد؛ اما نمی‌دانست قرار است قربانی جنایت کسانی شود که از کشتن کودکان هم ابایی ندارند.

شبستان: فعالیت‌های او در مدرسه شجره طیبه چگونه بود؟

مدرسه شجره طیبه در حوزه‌های فرهنگی، دینی، آموزشی و هنری بسیار فعال بود؛ از آموزش قرآن گرفته تا نقاشی، خوشنویسی، کاردستی، جشن‌های ملی و مذهبی و ورزش.

مطهره عضو شورای دانش‌آموزی بود و با انگیزه بالا در همه برنامه‌ها مشارکت می‌کرد.

شبستان: رابطه‌اش با معلمان و همکلاسی‌ها چگونه بود؟

دانش‌آموز کلاس چهارم بود؛ دختری مهربان، مسئولیت‌پذیر و فعال. معلمانش او را دوست داشتند و بین همکلاسی‌ها محبوب بود.

شبستان: به نظر شما این فاجعه چه پیامی دارد؟

از یک‌سو نشان می‌دهد در شرایط جنگ و بحران، امنیت مدارس باید به‌طور جدی مورد توجه قرار گیرد.

اما مهم‌تر از آن، این حادثه چهره واقعی دشمنان جمهوری اسلامی را آشکار کرد؛ آمریکا و رژیم صهیونیستی ثابت کردند از کشتار کودکان، معلمان و انسان‌های بی‌گناه هیچ ابایی ندارند.

شبستان: چگونه باید یاد شهدای دانش‌آموز زنده نگه داشته شود؟

این مدرسه باید به‌عنوان سند جنایت جنگی حفظ شود؛ مکانی برای بازدید مردم ایران و حتی جهان، تا حقیقت این فاجعه فراموش نشود و جنایات آمریکا و اسرائیل از حافظه تاریخی بشر پاک نگردد.

 شبستان: انتظار شما از رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی چیست؟

رسانه‌ها نقش اساسی در روایت حقیقت دارند. از همه رسانه‌ها می‌خواهم صدای خانواده‌های شهدای شجره طیبه باشند و این مظلومیت را به جهان منتقل کنند.

از نهادهای بین‌المللی نیز انتظار داریم این جنایت را پیگیری کرده و شکایت خانواده‌ها را در محاکم قضایی بین‌المللی دنبال کنند.

شبستان: پیام شما برای مردم جهان چیست؟

فرزندان ما بی‌گناه بودند؛ مشغول درس خواندن، نه جنگ و سیاست. اما به دست دشمنان بشریت به خاک و خون کشیده شدند.

از همه مردم جهان، به‌ویژه والدین، می‌خواهم در برابر این جنایت سکوت نکنند و برای عدالت و صلح واقعی اقدام کنند.

شبستان: شهادت فرزندتان را چگونه معنا می‌کنید؟

خداوند این دانش‌آموزان و معلمان مؤمن را در ماه رمضان و با زبان روزه برگزید. آنان را گلچین کرد تا در کنار دیگر شهدا به آسمان‌ها پرواز کنند.

شبستان: اگر صدای مطهره به گوش دنیا می‌رسید، چه می‌گفت؟

با شناختی که از روحیه‌اش دارم، مطمئنم صدای او هم‌صدا با ملت ایران، فریاد ایستادگی و دفاع از وطن بود. ما معتقدیم شهدا زنده‌اند و دعای آنان پشتوانه این سرزمین خواهد بود.

این روایت، تنها بخشی از درد عمیق مادر شهیده مطهره احمدزاده است؛ مادری که با وجود داغ فرزند، استوار و زینب‌گونه، صدای همه مادران داغدار میناب شده است.

گفتنی است؛ در حمله هوایی ددمنشانه دشمن آمریکایی_صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه میناب، ۱۶۸ دانش‌آموز، معلم و جمعی از والدین به دست پست ترین دشمنان بشریت به شهادت رسیدند.

کد خبر 1873098

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha