شب قدر در میانه‌ غم و امید

این شب، شب التماس، شب گریه، شب امید به فرج و رهایی از این دوران سخت و پر از غم و اندوه است

شب هاست در میدان شهدای ذهاب، قلب ایران می‌تپد. قلبی که با هر ضربانش، فریاد حمایت از مظلومان سر می‌دهد و آرزوی صلح و آرامش را استمداد میکند.

مریم، مادر سه فرزند است کنارش ایستاده ام و میگوید بیشتر شب ها را آمده ام، خدا را شکر که به ما این فرصت را داد تا در این شب عزیز، کنار هم جمع باشیم و با هم طلب مغفرت کنیم.

وی با بیان اینکه، بچه‌هایم را بغل می‌کنم و به آنها میگویم، ببینید اینها همه‌ دارند برای هم دعا می‌کنند خدا دعای در جمع را دوست دارد، افزود: دلم برای پسر بزرگم که نظامی است پر می‌کشد، ولی می‌دانم خدا حواسش به آنها هست، قرار بود ۱۵ روز پیش بیاید اما بخاطر جنگ مرخصیش کنسل شد.

مریم با بیان اینکه امشب فقط می‌خواهم از خدا بخواهم به خاک وطنم، به رزمنده ها، به این مردم قدرشناس، روزهای خوش را نشان دهد گفت: این هوای سرد و این جمعیت را که می بینم دلم قرص میشود که تنها نیستیم، گرمای این جمع، قلبم را گرم می‌کند. امیدوارم خدا به همه ما رحم کند.

آقا رضا با آن سبیل پهن مشکیش میگوید «خودم جانباز هستم، مثل آقای شهیدمان همیشه چفیه روی شانه هایم هست، هنوز آماده رزمم» ادامه داد: شب قدر همیشه دارای حسی عجیب است، انگار تازه از مادر متولد می شوم، مخصوصاً امسال. یاد جنگ تحمیلی افتادم، یاد رزمنده‌هایی که شب قدر هم در خاک و خون بودند، با کمترین تجهیزات نظامی، ولی جنگ رمضان امسال ما قویتریم. ما موشک داریم. علم داریم و مردمی که همیشه از جان مایع گذاشته اند.

رضا بیان کرد: استغاثه، التماس کردن به خدا برای این است که ظلم و ستم را از سر مسلمین بردارد و حیله دشمنان را به خودشان برگرداند.

وی با اشاره به اینکه، قرآن را بر سر گرفتم، چون می‌خواهم به خدا یادآوری کنم که من با او عهد بستم و عهد کردم که تا آخر عمر برای دفاع از مظلومان و قرآن کریم تلاش کنم.

صدای «بک یاالله» این جمعیت، آدم را به وجد می آورد، آدم حس می‌کند دارد به آسمان می‌رسد...
‌

مراسم، بعد از دعای جوشن کبیر ادامه دارد و مردم  با شور حماسی خود، با شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل»، خشم و نفرت خود را از ظلم و ستم فریاد می‌زنند...

این میان، کسانی هم بودند که آمده بودند توبه کنند، آنها همین چند ماه پیش گمان می کردند آمریکا و اسرائیل می تواند برایشان آزادی بیاورد. جنس آزادی آنها با مردم عادی فرق داشت. حالا اما متوجه شده اند که امنیت بهترین آزادی بود که داشتند و دنیای بدون جنگ را فقط در تفکر این وطن چشیده بودند...