به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از ایلام، نبردها همواره نبردی برآمده از ماده (سلاح، تجهیزات و استراتژی) نیستند؛ بلکه جنگی بنیادین میان ارادهها و باورها هستند. در دکترین دفاعی مبتنی بر فرهنگ اسلامی، تجهیز رزمنده به سلاح ایمان و توکل، به اندازه تجهیز او به پیشرفتهترین سلاحها اهمیت دارد. سوره فتح، که وعده یاری الهی و فتح نزدیک را میدهد، و دعاهای خالصانه، به مثابه یک «منبع انرژی نامحدود» برای نیروهای مدافع عمل میکنند و در مواجهه با تهدیدات سنگین، عامل ثباتبخش روانی هستند.
امیر عبدالحسینی روانشناس ایلامی در گفتوگو با خبرنگار ما گفت: در میدان نبرد، بزرگترین دشمن رزمنده، اغلب سلاح نیست، بلکه اضطراب و ناامیدی است. هرچه نبرد سختتر و تهدید بزرگتر باشد، فشار روانی افزونتر میشود. در اینجا، دعا و ارتباط با منبع لایزال قدرت، یک مکانیسم دفاعی قدرتمند روانی ایجاد میکند.
خواندن سوره فتح به معنای تمرکز بر وعده الهی است: «إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُبِینًا». این آیه به طور مستقیم، عنصر قطعیت پیروزی را در ذهن رزمنده تثبیت میکند. این امر باعث کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس)، افزایش توان تصمیمگیری تحت فشار، و نهایتاً، تبدیل ترس به شجاعت فعال میشود. رزمندهای که توکل دارد، نه تنها نمیترسد، بلکه با اطمینان بیشتری به وظیفه خود میپردازد. این یک عامل پدافندی غیرمستقیم اما بسیار مؤثر است.»
علی چراغی پور رییس ستاد شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی نیز به خبرنگار ما گفت: در دوران دفاع مقدس و عملیاتهای پس از آن، هرگاه رزمندگان ما در تنگناهای سخت و بنبستهای تاکتیکی قرار گرفتند، زمزمه سوره فتح آغاز میشد. این سوره صرفاً یک متن دینی نیست؛ بلکه یک سند عملیاتی معنوی است. این عمل، رزمندگان را به یکدیگر پیوند میدهد و یک هویت مشترک فراتر از مراتب نظامی ایجاد میکند.
وی افزود: قتی همه با هم میخوانند که وعده پیروزی قطعی است، روحیه جمعی تقویت شده و هر فرد خود را به عنوان بخشی از یک اراده الهی-ملی میبیند که شکستناپذیر است. این یک پدافند روانی جمعی است که اثر آن در حفظ خطوط و نفوذ در مواضع دشمن، بارها مشاهده شده است.
حجتالاسلام و المسلمین تمرخانی رئیس حوزه علمیه ایلام به خبرنگار ما گفت: از منظر دینی، دفاع از کیان و وطن جهاد محسوب میشود. در این مسیر، سلاح مادی مکمل است، اما اتکای اصلی باید بر قدرت خداوند باشد. قرائت دعاها و متون مقدسی مانند سوره فتح، در واقع تقویت اصل توکل است.
وی افزود: سوره فتح دقیقاً زمانی نازل شد که مسلمانان با وجود سختیها، پیروزی قطعی را به چشم دیدند. بازخوانی این واقعه، به رزمنده این اطمینان را میدهد که سختیهای کنونی موقتی است و یاری الهی حتمی است. این اعتقاد باعث میشود که رزمنده از اتکای صرف به تواناییهای محدود مادی رها شده و با تکیه بر نیرویی نامحدود، در مقابل قویترین ماشینهای جنگی جهان ایستادگی کند. این پدافند، تضمینکننده بقای جبهه در برابر ناامیدی ناشی از برتری تسلیحاتی دشمن است.
نقش معنوی دعا و قرائت متون مقدس را میتوان در چند بُعد پدافندی تحلیل کرد:
۱. کاهش آسیبپذیری روانی (Defense against Morale Breakdown): در شرایط جنگی، از دست دادن روحیه آغازگر شکست است. دعا و ذکر، مانند یک واکسن روانی عمل کرده و رزمنده را در برابر شوکها و تلفات مقاوم میسازد.
۲. تقویت اراده جمعی (Cohesion Reinforcement): مشترکات اعتقادی قویترین پیوند اجتماعی هستند. قرائت دستهجمعی، وحدت فکری و عملیاتی را در سطح یگانها به اوج میرساند.
۳. مدیریت ریسک اخلاقی: دعا رزمنده را به رعایت اصول اخلاقی و پرهیز از افراط در خشونت فرامیخواند، که این خود، وجه دیگری از مشروعیت و قدرت دفاعی یک ملت را به نمایش میگذارد.
۴. تولید انرژی پایدار: برخلاف تجهیزات مادی که نیازمند سوخت و تعمیر هستند، منبع انرژی ایمان و دعا پایانناپذیر است و در طولانیترین نبردها، رزمنده را سرپا نگه میدارد.
آنچه جهان در تحلیل توان دفاعی ایران گاهی نادیده میگیرد، عمق باور قلبی و پیوند ناگسستنی میان ایمان مردم و نیروهای مسلح است. نقش پدافندی دعا و سوره فتح، نقشی فراتر از مراسم آیینی است؛ اینها ابزارهای عملیاتی روانمحور هستند که شجاعت را تولید، ترس را مدیریت و یأس را ریشهکن میکنند.
در نبرد حق و باطل، سلاح ایمان، سنگری است که هیچ نیروی مادی قادر به نفوذ در آن نیست. این پشتیبانی معنوی، تضمینکننده آن است که حتی اگر تجهیزات در نقطهای دچار فرسایش شوند، اراده دفاعی رزمنده برای پیروزی نهایی، که وعده آن در سوره فتح آمده است، همچنان پابرجا خواهد ماند. این قدرت درونی، ستون فقرات اصلی مقاومت و رمز پایداری نیروهای رزمنده در برابر هرگونه تجاوزی است.
نظر شما