خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم-تداوم و پویایی هر انقلاب، به حضور و باور نسلهای تازه گره خورده است. نسلی که اگرچه روزهای شکلگیری انقلاب اسلامی را ندیده، اما آرمانها و ارزشهای آن را با جان و دل پذیرفته و خود را ادامهدهنده همان مسیر میداند.
حضور نوجوانان و جوانان در صحنههای ملی، بهویژه راهپیمایی ۲۲ بهمن، نشانهای روشن از زنده بودن روح انقلاب در میان نسل جدید و تضمینی برای آینده این حرکت مردمی است.
امسال نیز بیرجند شاهد جلوهای پررنگ از همین حضور بود؛ حضوری که نه از سر عادت، بلکه برخاسته از اعتقاد، مسئولیتپذیری و تعلق خاطر به ایران اسلامی شکل گرفته بود.
خیابانهایی که با حضور مردم جان گرفت
صبح ۲۲ بهمن، بیرجند حالوهوای دیگری داشت. سرمای بهمنماه در کوچهها جریان داشت، اما خیابان پاسداران از نخستین ساعات روز، با حضور پرشور مردم گرم شده بود. خانوادهها دست در دست یکدیگر در مسیر راهپیمایی حرکت میکردند؛ کودکانی که بر دوش پدران نشسته بودند، مادرانی با چادرهای مشکی و پرچمهای سهرنگ در دست، و نوجوانانی که پرانرژیتر از دیگران در صفوف جلو قدم برمیداشتند.
صدای سرودهای انقلابی از بلندگوها پخش میشد و جمعیت با آن همصدا میشد. باد سرد، پرچمها را در هوا به حرکت درمیآورد و شعارهایی چون «اللهاکبر»، «مرگ بر آمریکا» و «این همه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده» فضای خیابان را پر میکرد.
در میان این جمعیت گسترده، حضور چشمگیر نوجوانان بیش از هر چیز جلب توجه میکرد؛ دختران و پسرانی که با سربندهای مذهبی، پرچمهای ایران و پلاکاردهایی با دستنوشتههای ساده اما پرمعنا، عشق خود به وطن و آرمانهای انقلاب را به نمایش گذاشته بودند. برای شنیدن روایت این نسل، پای صحبت چند نفر از آنان نشستیم.
احساس مسئولیت نسبت به آینده کشور
فاطمه، ۱۵ ساله، در حالی که در کنار مادرش حرکت میکرد، پرچم کوچکی را در دست داشت. با وجود سرمای هوا، شور و شوق در چهرهاش نمایان بود.
وی میگوید: از سالهای کودکی همراه خانواده در راهپیمایی ۲۲ بهمن شرکت میکنم. آن زمان پدرم مرا بر دوش میگذاشت تا بتوانم جمعیت را ببینم، اما اکنون با احساس مسئولیت بیشتری در این مراسم حضور پیدا میکنم. برای من این روز تنها یک برنامه نمادین نیست، بلکه یک وظیفه است.
او ادامه میدهد: گاهی در فضای مجازی گفته میشود که نسل جوان از انقلاب فاصله گرفته است، اما واقعیت چیز دیگری است. ما کشورمان را دوست داریم و خود را نسبت به آینده آن مسئول میدانیم. اگر ما برای سرنوشت میهن خود دغدغه نداشته باشیم، چه کسی خواهد داشت؟ حضور من در این راهپیمایی اعلام حمایت از کشور، انقلاب و رهبری است.
نسل جوان، بیتفاوت نیست
امیرعلی، ۱۷ ساله، همراه دوستانش در صفوف راهپیمایان حضور داشت و در سر دادن شعارها مشارکت میکرد.
او با اشاره به نگاه برخی افراد نسبت به نسل نوجوان میگوید: برخی تصور میکنند جوانان امروز تنها درگیر تلفن همراه و فضای مجازی هستند، اما حضور گسترده نوجوانان در این راهپیمایی نشان میدهد که این نسل نسبت به مسائل کشور بیتفاوت نیست.
وی میافزاید: وقتی میبینیم دشمنان تلاش میکنند مردم را ناامید کنند یا چهرهای ضعیف از ایران نشان دهند، انگیزه ما برای حضور در صحنه بیشتر میشود. این حضور، پیام روشنی دارد؛ اینکه ما پشت کشور و رهبری ایستادهایم و اجازه نمیدهیم دیگران برای آینده ایران تصمیمگیری کنند. آینده این سرزمین متعلق به ماست و باید از امروز نقش خود را ایفا کنیم.
قدردانی از فداکاری شهدا
زهرا، ۱۶ ساله و دانشآموز هنرستان، تصویری از سردار دلها را در دست داشت. سخنانش آرام اما آمیخته با احساس بود.
وی بیان میکند: در خانواده ما همواره از شهدا و ایثارگریهای آنان سخن گفته میشود. وقتی خاطرات رزمندگان را میشنوم، شهدا برایم تنها نامهایی در کتابهای درسی نیستند، بلکه انسانهایی واقعی هستند که برای امنیت و آرامش امروز ما از جان خود گذشتهاند.
او ادامه میدهد: ما امروز با آرامش درس میخوانیم و در امنیت زندگی میکنیم و این آرامش حاصل فداکاری آنان است. حضور در راهپیمایی برای من نوعی قدردانی از شهدا و اعلام ادامه مسیر آنان است. احساس میکنم با شرکت در این مراسم میگویم که راهشان همچنان زنده است.
غرور از هویت ایرانی
محمدرضا، ۱۴ ساله، با آدمکی از ترامپ با شعار «مرگ بر آمریکا» در میان جمعیت حرکت میکرد و با شور فراوان شعار میداد.
وی میگوید: از شب قبل برای حضور در راهپیمایی هیجان داشتم و صبح زودتر از خانواده بیدار شدم تا دیر نرسیم. وقتی سرود ملی پخش شد و همه با هم آن را خواندند، احساس غرور عجیبی داشتم.
او میافزاید: به ایرانی بودنم افتخار میکنم و دوست دارم کشورم همواره قدرتمند و سربلند باشد. تا سالهای آینده نیز در این مراسم شرکت خواهم کرد، زیرا این حضور را وظیفه خود میدانم.
صدای رسای آیندهسازان انقلاب
راهپیمایی چهلوهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در بیرجند، امسال تنها یک مراسم رسمی نبود، بلکه جلوهای از حضور نسلی بود که با وجود سن کم، دغدغههای بزرگ و باورهای عمیق نسبت به وطن دارد.
نوجوانانی که اگرچه روزهای آغازین انقلاب را تجربه نکردهاند، اما با ایمان، غیرت و آگاهی، خود را ادامهدهنده همان مسیر میدانند؛ نسلی که با گامهایی استوار و صدایی رسا اعلام میکند همچنان پای آرمانهای انقلاب و ایران اسلامی ایستاده است.
نظر شما