به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از القدس العربی، کیتی روزینسکی، نویسنده حوزه فرهنگ و سبک زندگی، گزارشی را در روزنامه انگلیس ایندیپندنت منتشر کرد که به پدیدهای رو به رشد در انگلیس و اروپا میپرداخت و این پدیده تحریم محصولات و خدمات آمریکایی است. این تحریم به عنوان نوعی اعتراض مسالمتآمیز علیه سیاستهای دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، به ویژه در دوره دوم ریاست جمهوری او، تلقی میشود.
روزینسکی در گزارش خود آورده است که چگونه مصرف روزمره، از خرید نوشابه گرفته تا تصمیمات سفر، به یک اقدام سیاسی آگاهانه با هدف اعمال فشار اقتصادی و نمادین تبدیل شده است.
او تأکید کرد که شرکتهایی مانند کوکاکولا، نتفلیکس، گوگل، اپل، آمازون و مکدونالد تنها مجموعهای از برندهای غولپیکر آمریکایی نیستند که بسیاری از ما روزانه از آنها استفاده میکنیم یا برای آنها پول خرج میکنیم؛ آنها مدتهاست که بخشی از الگوهای مصرف روزانه انگلیسیها و اروپاییها بودهاند.
روزینسکی اعتقاد دارد که وفاداری به این برندها دیگر به اندازه گذشته قوی نیست. اگرچه ممکن است بریتانیاییها نتوانند مستقیماً به ترامپ بگویند که در مورد سیاستهای او چه فکر میکنند، اما میتوانند حرفهای خود را با عمل تأیید کنند و شرکتهای آمریکایی را تحریم کنند.
این نویسنده در گزارش خود، شهادتهایی از فعالان و شهروندان عادی، از جمله کارولین، تولیدکننده محتوای بریتانیایی، ارائه میدهد که تأیید میکند تحریم دیگر مانند گذشته یک عمل حاشیهای یا خندهدار نیست، بلکه حتی در خود ایالات متحده نیز به طور گسترده پذیرفته شده است.
او از کارولین نقل میکند که میگوید: «حتی خود آمریکاییها میگویند که بهترین راه برای کمک به آنها، تحریم است. آمریکا با پول هدایت میشود و ما باید با آن به زبان خودش صحبت کنیم.»
کارولین توضیح داد که نزدیک به یک دهه است که به طور فعال سعی میکند از ایالات متحده حمایت نکند، زیرا به درک «امپریالیسم، سرمایهداری، غولهای تجاری و این واقعیت که آمریکا تا حد زیادی جهان را کنترل میکند» رسیده است.
در این گزارش آمده است که این فعال انگلیسی مدتها طرفدار صریح تحریم برندهای بزرگ آمریکایی بوده است، اما پس از وقایع اخیر در ایالات متحده آمریکا و اظهارات رئیسجمهور ترامپ، شاهد تغییر واقعی در نگرش مصرفکنندگان در انگلیس و اروپا بوده است.
روزینسکی توضیح داد: وقتی پیش از این نظراتم را به صورت آنلاین بیان میکردم، با تمسخر یا انتقاد مواجه میشدم. اما وقتی اوایل این ماه ویدیویی در تیکتاک در مورد چگونگی تحریم آمریکا منتشر کردم که متعاقباً به سرعت پخش شد، اکثریت قریب به اتفاق مردم با من موافق بودند، به خصوص در خود ایالات متحده آمریکا.
این نویسنده داستان لیام کونخو راموس، کودکی که به همراه پدرش، یک مهاجر غیرقانونی اهل اکوادور، توسط مقامات مهاجرتی آمریکا بازداشت شد، را نقطه عطفی عاطفی دانست که دیگران، مانند سالی، مددکار انگلیسی و خانوادهاش، را بر آن داشت تا گامهای عملی بردارند، از جمله تحریم برندهای برجسته آمریکایی و توقف سفر به ایالات متحده آمریکا.
سالی توضیح داد که خانوادهاش پیشتر حدود ۵۰۰۰ پوند برای هر سفر هزینه میکردند، اما تصمیم گرفتند این هزینهها را به مقاصد دیگر هدایت کنند، به این امید که تأثیر جمعی ایجاد کنند.
دکتر متیو موخفی-اشتون، مدرس سیاست و رسانه در دانشگاه ناتینگهام ترنت گفت که از زمان روی کار آمدن ترامپ برای دومین دوره ریاست جمهوریاش در ژانویه سال گذشته، مجموعهای از رویدادها برخی از انگلیسیها را بر آن داشته است تا در مورد نحوه خرج کردن پول خود تجدید نظر کنند.
دکتر موخفی-اشتون معتقد است که این تحریمها با توجه به حجم عظیم اقتصاد ایالات متحده آمریکا، نه با قدرت اقتصادی فردی آنها، بلکه با ارزش نمادین و سیاسی آنها سنجیده میشوند.
او معتقد است که اظهارات جنجالی ترامپ، از تعرفهها گرفته تا نظرات او در مورد نیروهای ناتو، نقاط عطفی بودهاند که حتی حامیان سنتی آمریکا را به تجدید نظر در انتخابهای مصرفی خود سوق داده است.
گزارش ایندیپندنت به تجربیات سایر کشورها، مانند کانادا و دانمارک، که در آنها سیاستها و اظهارات ترامپ منجر به کاهش شدید گردشگری و فروش محصولات آمریکایی شده است، اشاره کرد.
در کانادا، تعداد مسافران از آمریکا در طول نه ماه ۲۲ درصد کاهش یافت، در حالی که فروش نوشیدنیهای الکلی آمریکایی ۹۱ درصد کاهش یافت. در دانمارک، اپلیکیشنی به نام «غیرآمریکایی» در صدر جدول دانلودها قرار گرفت که نشاندهنده گسترش تحریمهای سازمانیافته است.
در حالی که با توجه به حجم اقتصاد آمریکا، تردیدهایی در مورد تأثیر تحریمهای فردی وجود دارد، گزارش ایندیپندنت به «قانون ۳.۵٪» اشاره میکند، مطالعهای از دانشگاه هاروارد که ادعا میکند یکپارچگی این درصد از جمعیت برای تحریم محصولات آمریکایی برای ایجاد تغییر سیاسی کافی است.
این گزارش تاکید میکند که اگرچه جدایی کامل از فناوری آمریکایی ممکن است دشوار باشد، اما بخش گردشگری همچنان یک «نقطه ضعف» است و برآوردها پیشبینی میکنند که آمریکا تا سال ۲۰۲۵ میلادی، ۱۲.۵ میلیارد دلار از هزینههای بازدیدکنندگان بینالمللی خود را از دست خواهد داد.
نویسنده گزارش خود را با نقل قولی از کارولین به پایان میرساند: «یک نفر که تحریم کاملی را انجام دهد، تأثیر زیادی نخواهد داشت. اما اگر همه ما به طور جمعی حتی بخشی از آنچه مصرف میکنیم را تحریم کنیم، این کار را خواهیم کرد.»
نظر شما