«رضا مهدوی»، نوازنده، پژوهشگر و مدرس موسیقی و برنامهساز رادیو و تلویزیون در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری شبستان با اشاره به تفاوت موسیقی دهههای نخست انقلاب با دهههای اخیر، بر ضرورت احیای موسیقی فاخر و اصیل انقلاب تأکید کرد و گفت: دهه ۶۰ یکی از دورههای طلایی موسیقی ایران به شمار میرود، در این دهه، آثار موسیقایی با کیفیت بالا و مضامین ارزشی، انقلابی و تغزلی تولید میشد. آثاری که توسط هنرمندان برجستهای چون محمدرضا لطفی، حسین علیزاده و با اجرای خوانندگانی همچون محمدرضا شجریان و شهرام ناظری خلق شد، متناسب با فضای انقلابی جامعه و از نظر هنری بینظیر بود و امروز نیز لازم است این آثار مجدداً پخش و بازشناسی شوند.
مهدوی ادامه داد: در دهه ۷۰ و با آغاز دوران سازندگی، فضای موسیقی نیز دچار تغییر شد. حضور برنامههایی مانند «ساعت خوش» در تلویزیون و ظهور خوانندگان نوظهور، تنوعی در صداها ایجاد کرد. هرچند در این دهه نیز آثار ارزشمند و قابل توجهی تولید شد، اما همچنان تولید موسیقی با تأمل، انتخاب دقیق شعر و خواننده و با هدف پخش عمومی در رسانهها صورت میگرفت؛ برخلاف امروز که تولید لحظهای و عرضه سریع آثار رایج شده است.
این پژوهشگر موسیقی با اشاره به تغییر ذائقه مخاطبان افزود: در آن سالها فضای مجازی وجود نداشت و نقش مدیریت فرهنگی و سلیقه مدیران تأثیر بسزایی در جهتدهی به موسیقی داشت. بهتدریج از هنرمندان خواسته شد که کمتر به آواز و موسیقی اصیل بپردازند و تمرکز به سمت تنوع و شادی صرف سوق پیدا کرد. در حالی که بخش خصوصی طبیعتاً به دنبال درآمدزایی است و این امر ایرادی ندارد، اما مشکل از جایی آغاز شد که بخشهای دولتی نیز همان رویکرد اقتصادی را در پیش گرفتند و حمایت خود را از هنرمندان شاخص، اساتید و موسیقی فاخر کاهش دادند.
وی تصریح کرد: وقتی دولت حمایت نکند و بخش خصوصی نیز تمایلی نشان ندهد، هنرمندان اصیل منزوی شده و حتی به ورشکستگی میرسند و در نهایت جامعه از شنیدن این صداهای ارزشمند محروم میشود. منظور من نفی موسیقی اقتصادی نیست، بلکه تأکید دارم دولت وظیفه دارد با پیشبینی بودجه، حمایت، یارانه و برگزاری کنسرتهای دولتی، از هنرهای اصیل صیانت کند تا به مرور زمان از بین نروند.
مهدوی پاسداشت زبان فارسی را یکی از وظایف مهم رسانهها دانست و گفت: موسیقی ایرانی پیوند عمیقی با زبان فارسی، آیینها، مذهب و فرهنگ اجتماعی ما دارد. باید همانند برخی کشورها، برای حفظ زبان و موسیقی ملی سرمایهگذاری کنیم و تولید این آثار را تقویت و بهصورت مستمر از رسانهها بهویژه رادیو پخش کنیم.
وی مهمترین ویژگی موسیقی دهههای ابتدایی انقلاب تا دهه ۷۰ را پایبندی هنرمندان و مدیران به حریم هنرهای اصیل دانست و افزود: از نیمه دوم دهه ۷۰ به بعد، این اصول کمرنگ شد و در دهههای ۸۰ و ۹۰ کمتر شاهد تولید آثار باکیفیت برگرفته از هویت ملی و فرهنگی ایران بودیم.
این مدرس موسیقی درباره دستاوردهای جشنواره بینالمللی موسیقی فجر گفت: ساختار جشنواره نیازمند بازنگری است و باید از حمایت اسپانسرها و بخش خصوصی همانند سینما و ورزش بهرهمند شد تا جایگاه موسیقی ارتقا یابد.
مهدوی کمبود سالنهای استاندارد موسیقی در کشور را یکی دیگر از چالشها برشمرد و بیان کرد: بسیاری از سالنهایی که ساخته شدهاند، سالن همایش یا چندمنظوره هستند و استانداردهای لازم برای اجرای موسیقی ایرانی را ندارند. سالنهای کوچک با ظرفیت محدود و نبود تبلیغات مناسب نیز باعث کاهش مخاطب میشود و اجرای موسیقی ناب را با مشکل مواجه کرده است.
وی در پایان با اشاره به نقش هنرمندان متعهد از ابتدای انقلاب تاکنون، گفت: هنرمندان شریف موسیقی در دوران جنگ و بحرانها همواره در کنار مردم بودهاند؛ نمونه آن را در رویدادهای اخیر و آثار ماندگار برخی خوانندگان شاهد بودیم. امروز لازم است دولتمردان با اعتماد، حمایت و برنامهریزی دقیق، زمینه برگزاری جشنوارههای پربار و تقویت موسیقی اصیل ایرانی را فراهم کنند.
نظر شما