به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از استان چهارمحالوبختیاری، آتشسوزی شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در کتابخانه محمدیه بروجن، حادثهای بود که فراتر از خسارت به یک ساختمان فرهنگی، بخشی از حافظه تاریخی و فرهنگی شهر را به کام خود کشید. شعلههایی که در آن شب زبانه کشیدند، تنها کاغذ و چوب را نسوزاندند، بلکه سالها اندوخته دانایی، خاطره و هویت جمعی را در خود فرو بردند.
بر اساس روایت کتابداران حاضر در محل، لحظات ابتدایی حادثه با تلاشهایی همراه بود که از سر وظیفه اداری فراتر میرفت، مردم این محله میگویند آن شب «نه برای جان خود»، بلکه برای نجات جان کتابخانه ایستادگی کردند؛ تلاشی بیوقفه برای مهار آتش، بیرونکشیدن کتابها و جلوگیری از گسترش حریق، در حالی که دود و شعله مجال نفسکشیدن را تنگ کرده بود.
در این حادثه، بخشی از ساختمان کتابخانه دچار آسیب جدی شد و متأسفانه شماری از نسخ خطی و منابع ارزشمند که برخی از آنها غیرقابل جایگزین بودند، بهطور کامل سوختند و به خاکستر بدل شدند، همچنین بخش کودک کتابخانه که برای سالها محل آشنایی نسلهای خردسال با کتاب و مطالعه بود بهطور کامل از بین رفت؛ بخشی که نابودی آن، تنها یک خسارت فیزیکی نیست، بلکه ضربهای عمیق به آینده فرهنگی شهر محسوب میشود.
کتابداران، با چشمانی اشکبار، از صحنههایی سخن میگویند که کتابها در برابر دیدگانشان میسوختند؛ کتابهایی که هرکدام حامل دانشی یگانه، یادداشتی حاشیهای، یا ردپایی از تاریخ و فرهنگ این دیار بودند، روایتهای آنان، عمق فاجعه را بیش از هر آمار و گزارش رسمی آشکار میکند.
کتابخانه محمدیه بروجن، سالها مأمن پژوهشگران، دانشآموزان، کودکان و دوستداران کتاب بود؛ مکانی که اکنون بخشی از آن در سکوت خاکستر فرو رفته است، این حادثه بار دیگر ضرورت صیانت جدی از مراکز فرهنگی، منابع مکتوب و میراث دانشی را یادآور میشود؛ میراثی که اگر از دست برود، تکرارپذیر نخواهد بود.
نظر شما