به گزارش خبرنگار گروه مسجد و کانونهای مساجد خبرگزاری شبستان، قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، مساجد، محل و پایگاهی برای عناصر انقلابی و مقری برای تجهیز و بسیج امکانات علیه حاکمان ظالم بودند، سیر جنبش های سیاسی معاصر و نیز حرکت های انقلابی در قرون گذشته، نشان دهنده این واقعیت است که این خانه های خدا جایگاه بروز رفتارهای سیاسی مسلمین بوده اند؛ این رفتارها در آغاز در چارچوب دعوت تعاون اسلامی آغاز می شد، ولی به دلیل نبودن مجراها و نهادهایی برای ظهور دغدغه ها و تمایلات سیاسی، خود مسجد به نوعی پایگاه سیاسی تبدیل می شد و مبارزات قبل از انقلاب برای رسیدن به نتیجه ای که هم اکنون شاهد آن هستیم گویای این واقعیت است.
از مساجدی که نقش مهمی در شکل گیری و پیروزی انقلاب اسلامی داشت، مسجد دانشگاه تهران بود که یکی از مهم ترین تحصن علما و دانشگاهیان در ۸ بهمن سال ۱۳۵۷ و قبل از زمان ورود امام خمینی (ع) به ایران در همین مسجد شکل گرفت. اعضا و دست اندرکاران کمیته استقبال از امام خمینی (ره) پس از فرار شاه در ۲۶ دی ۱۳۵۷ سخت مشغول تدارکات و اتخاذ تمهیدات لازم برای حضور ایشان بودند که در دوم بهمن ۱۳۵۷ از دفتر امام خمینی (ع) در پاریس خبر رسید که ایشان در ۵ بهمن به ایران مراجعت می کنند.
این تصمیم، بسیاری از طرح های دولت بختیار و به خصوص آمریکا را که با اعزام ژنرال های خود درصدد اخلال در روند انقلاب و حتی کودتا بود، نقش برآب کرد. بختیار با اعلام اینکه دولت وی نمی تواند امنیت لازم را برای حضور امام در ایران فراهم کند، دستور داد از روز چهارم بهمن، فرودگاه های کشور را ببندند تا مانع مراجعت امام به ایران شوند و به کلیه شرکت های هواپیمایی بین المللی اعلام کرد که به تهران پرواز نکنند.
علاوه بر این به دستور بختیار، تعداد زیادی تانک و زرهپوش در فرودگاه مهرآباد تهران مستقر شدند تا از ورود امام به میهن اسلامی جلوگیری کنند و کلیه فرودگاه های کشور برای سه روز بسته اعلام شد، در نتیجه نزدیکان امام اعلام کردند، به دلیل بسته بودن فرودگاه ها، سفر امام به تهران، دو روز به تعویق افتاد.
روحانیت مبارز نیز که طی چند روز درصدد چاره جویی بر آمده بودند به پیشنهاد یکی از روحانیون در اعتراض به اقدام دولت بختیار، تصمیم به تحصن در «مسجد دانشگاه تهران» گرفتند. در تاریخ هشتم بهمن ماه ۱۳۵۷ چهل تن از روحانیون تهران و شهرستان ها برای اعتراض به عمل دولت بختیار در ممانعت از بازگشت امام خمینی (ره) به ایران، در محل مسجد دانشگاه تهران متحصن شدند.
۲۰ نفر از روحانیون از جامعه روحانیت مبارز و ۲۰ نفر دیگر از روحانیت شهرستان ها بودند، روحانیت متحصن اعلام کردند تا مراجعت حضرت امام خمینی (ره) به ایران، به تحصن خود ادامه می دهند. تحصن از صبح روز هشتم بهمن و با حضور اولیه چهل تن از علمای مبارز آغاز شد و به سرعت از همان ساعات اولیه دامنه آن با حضور سایر علما و رجال مبارز گسترش یافت و علمای شهرستانی نیز در این تحصن نقشی گسترده داشتند.
مسجد دانشگاه تهران؛ مصداق وحدت حوزه و دانشگاه
در روز ۱۰ بهمن ۱۳۵۷ تحصن روحانیون در مسجد دانشگاه ابعاد وسیع تری پیدا کرد و با پیوستن عده بیشتری به این تحصن، بیش از دو هزار نفر در مسجد دانشگاه تهران گرد هم آمدند. اعضای هیئت دبیران موقت سازمان ملی دانشگاهیان ایران در بیانیه ای پشتیبانی کامل خود را از خواسته های روحانیون متحصن در مسجد دانشگاه تهران اعلام کردند و اظهار داشتند: «تحصن روحانیت مبارز در مسجد دانشگاه تهران در حقیقت نشانه بارزی است از پیوند روحانیت و دانشگاهیان برای مبارزه با ظلم و خودکامگی و جهاد در راه عدل و آزادی. »
علمای قم، دانشگاهیان تبریز، سندیکای مشترک کارکنان صنعت نفت، جامعه هیأت علمی دانشگاه علم و صنعت، هزاران نفر از محصلین علوم دینی، شورای هماهنگی سازمان های دولتی و ملی، انجمن اسلامی معلمان، جامعه کارکنان وزارت امور خارجه، کارکنان هواپیمایی ملی ایران، دانشجویان، استادان و دانشگاهیان برخی از دانشگاه های ایران، اعضای هیأت علمی دانشگاه ملی ایران، اعضای هیئت مدیره نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات، ناشران و کتاب فروشان منطقه دانشگاه تهران، روحانیون آبادان، اهواز و اراک، کسبه، بازرگانان و اصناف و سایر طبقات مردم نیز طی روزهای ۸ الی ۱۱ بهمن ۱۳۵۷ از تحصن در مسجد دانشگاه تهران حمایت کرده و به جمع متحصنین پیوستند.
در همان روز بسیاری از جامعه روحانیت مبارز سراسر کشور هم که برای استقبال از امام به تهران آمده بودند، وقتی بسته شدن فرودگاه ها و علاوه بر آن، سرکوب مردم توسط نظامیان را دیدند، در مسجد دانشگاه تهران تحصن کردند. انتخاب مسجد دانشگاه تهران برای این تجمع حاوی پیام مهمی بود تا به تمام دنیا ثابت شود زیربنا و ماهیت انقلاب اسلامی ما مسجد، اسلام و حرکت در مسیر الهی است چنان که این تحصن موثر واقع شد.
انتخاب مسجد دانشگاه به عنوان مکان تحصن، گزینش بسیار دقیق و هوشمندانه ای بود که به فشرده شدن صفوف مردم به ویژه دو گروه روحانی و دانشگاهی و سرانجام تسلیم رژیم در مقابل خواست مردم کمک شایانی کرد چرا که روحانیون متحصن در هشتم بهمن ماه، با صدور اعلامیه ای خطاب به ملت ایران اعلام کردند: تا بازگشت امام به کشور به تحصن خود در مسجد دانشگاه تهران ادامه می دهند.
حضرات آیات سیدمحمد حسینیبهشتی، مرتضی مطهری، عطاءاللَّه اشرفی اصفهانی، سید محمود طالقانی، محمدجواد باهنر، سیدعلی خامنه ای، محمد امامی کاشانی، محمد یزدی، علی مشکینی، محمد صدوقی و ... از جمله متحصنین در این مسجد بودند.
در نتیجه دولت بختیار در هراس از گسترش دامنه تحصن ها و افزایش مطالبات و فشار افکار عمومی، در حالی که بیش از دو روز از تحصن مسجد دانشگاه تهران نگذشته بود از موضع خود عقب نشینی و اعلام کرد: فرودگاه مهر آباد از دهم بهمن باز است و به فعالیت های جاری خود ادامه می دهد.
نظر شما