دکتر «سیدمجتبی حورایی» روان شناس و استاد دانشگاه در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و اجتماع خبرگزاری شبستان با اشاره به آثار روحی و روانی تخریب های حوادث اخیر در جامعه اظهار کرد: قطعا اعتراض باید به شکل مسالمت آمیز برگزار شود؛ منتهی بستراعتراض هم میبایست فراهم شود ضمن اینکه اعتراض کننده هم باید اصول و قوائد پیرامون اعتراض را بداند و طبق آن عمل نماید.
وی تصریح کرد:یکی از مهمترین پیامدهای روحی و روانی تخریب ها و اغتشاشات اخیر احساس ناامنی در جامعه است؛ چرا که امنیت مهمترین نیاز انسان در هر جامعه ای به شمار می رود؛ لذا وقتی احساس امنیت در جامعه سلب می شود، افراد هر لحظه منتظر تخریب و تهدید خانواده و اموال شخصی خود از سوی اعتراض کنندگان است؛ در صورتی که اگر این احساس ناامنی همراه با استرس و اضطراب باشد از لحاظ جسمانی هم عوارض بالایی به جا می گذارد؛ بنابراین احساس امنیت شرط اول سلامت روان در هر جامعه ای است.
دکتر حورایی با بیان اینکه بسیاری از بیماری هایی که منشاء روحی و روانی دارند ناشی از احساس ناامنی است افزود: بعضی از افراد در خانواده یا در جامعه با این احساس بزرگ می شوند؛ نقطه مقابل آن، راهکار این مساله محسوب می شود وقتی یک کودک در خانواده یا جامعه احساس ناامنی می کند باید به او احساس امنیت داد؛ چون وقتی فضا، فضای امنی است و میدانم که آن چه متعلق به من است؛ از دارایی گرفته تا اعضای خانواده ام در امنیت کامل به سر می برند و هیچ آسیبی آنها را تهدید نمی کند، اینجا حالم خوب است و احساس امنیت می کنم؛ بنابراین راه پیشگیری همان احساس امنیتی است که جامعه به من می دهد.
وی تصریح کرد: اطلاعرسانی در مورد جنگ، اغتشاشات واعتراضات، ضرورتی انکارناپذیر است، اما اگر بدون ملاحظات روانشناختی انجام شود، به جای افزایش تابآوری جامعه، ممکن است آن را به ورطه ترس، خشم و ناامیدی بکشاند.
وی با اشاره به راهکارهای فردی و اجتماعی بازسازی روانی گفت: بازگشت به نظم روزمره و تنظیم برنامه های منظم خواب، تغذیه و فعالیت های بدنی سبک به بازیابی حس امنیت و ثبات کمک می کند. همچنین ایجاد فضای امن برای بیان تجربیات از طریق جلسات گروهی، مشاورههای فردی و گفتگوهای خانوادگی از درون ریزی و انباشت احساسات منفی جلوگیری خواهد کرد.
این روان شناس با بیان اینکه جامعه برای رسیدن به معنا و عبور از بحران، نیازمند دیدن همزمان دو سوی واقعیت است: افزود: پیروزی و فقدان. سوگواری جمعی نه تنها به پذیرش فقدان کمک میکند، بلکه امکان بازسازی شناختی را نیز فراهم میآورد. حذف این مرحله میتواند جامعه را در معرض بروز اختلالاتی مانند اضطراب، افسردگی و خشم انفجاری قرار دهد. برای افزایش تابآوری ملی، لازم است روایت رسانهها هر دو سوی تجربه را به رسمیت بشناسد.
حورایی بیان کرد: خستگی روانی جمعی علاوه بر تأثیر مستقیم بر سلامت فردی به کاهش بهرهوری، افزایش خشونت خانگی، افت عملکرد تحصیلی و شغلی و بروز گسستهای اجتماعی منجر میشود. این بدان معناست که جنگ، بحران و اغتشاش و آسیب های ناشی از آن حتی پس از پایان نبردها با زخمهای پنهان خود جامعه را برای سالها آسیبپذیر میکند.
نظر شما