«محمود اکرامی فر»، شاعر آیینی و استاد دانشگاه در گفتگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری شبستان درباره پرداختن شعرا به رسالت پیامبر اکرم(ص) در شعر فارسی اظهار کرد: حضرت محمد (ص) در عصری به پیامبری برگزیده شد که آدم ها پشت بام حرکت میکردند.به قول «شاعر» :
« امام عمر خود را پشت بر خورشید می رفت
و دایم سایه خود را لگد می کرد
و کاخ غرور مردها هر شب بنا می شد بر استخوان کتف سوسن های نابالغ
بر روی لب های زمین لبخند سرخی بود
از گیر و دار تیر و گردن های نابالغ...
در آن زمان دختر کشی بود، اینکه برتری جنس مذکر بر جنس مونث بود و زن جایگاه انسانی نداشت و مایه سرافکندگی بود.
و به قول شاعر :
آمد کسی که دست هایش وقف مردم بود
در چشم های روشنش پیغام باران داشت
در سینه اش یک دلی از جنس تابستان
بر روی لب های مبارک ذکر قرآن داشت...
کسی وارد شد که می گفت من خورشید را در آستین دارم
می گفت حقیقت آنی است که من دارم ،
من آخرین پیغمبر روی زمین هستم
و ای مکه ای دریا بی ماهی
شب بی ماه آتش فشان با دهان باز خوابیده
و من پیغمبرم و آن چیزی که قرار است اتفاق بیفتد من دارم
ماهی که بی ایمان به آب شور دریا بود
هر روز راه رود را می بست و سد می کرد
تمام عمر خود را پشت بر خورشید می رفت
و دایم سایه خود را لگد می کرد
مکه مثل آتش فشانی بود که با دهان باز خوابیده »...
وی با نقلی از شعر بالا درباره شرایط مکه در زمان بعثت پیامبر (ص) به چگونگی برگزیده شدن پیامبر به زبان شعر اشاره کرد و گفت: بیشتر اشعار مدح و منقبت پیامبر (ص) است و راجع به صفات پسندیده و خانواده ایشان است.
وی با اشاره به رسالت شاعر امروز در بیان سیره پسندیده پیامبر برای الگو سازی در جامعه توضیح داد: شاعر امروز ضمن اینکه درصدی از اشعارش باید مدح و منقبت پیامبر(ص) باشد، بخش اعظم سروده های شعرا بیان رسالت و سیره پیامبر در امور مختلف جامعه باشد؛ چرا که در عصری که پیامبر به صورت فیزیکی حضور ندارند باید به سیره ایشان در امور مهمی مثل مردم داری، رواداری، نیکوکاری، وفای به عهد، برادری، برابری پرداخت ،؛ زیرا سیره پیامبر تمام ارزش های عام و جهان شمولی که ریشه در فطرت و وحی خداوند رحمان دارد را در خود نهفته دارد بنابراین شاعر در کنار تمجید و منقبت پیامبر (ص) خصایص ایشان را در جامعه ترویج دهد و این مهم رسالت شاعر امروز است که با آن می تواند جامعه موجود را به سمت جامعه مطلوب و جامعه امام زمانی هدایت کند.
این شاعر آیینی درباره موفقیت شعرای ایرانی در پرداختن به رسالت پیامبر(ص) اظهار کرد: شعرا در بیان رسالت پیامبر کمتر شعر سروده اند؛ در واقع شعرا خیلی کم به صفات حمیده و پسندیده ای که خداوند برای بشر ترسیم کرده و از زبان پیامبر(ص) بیان شده یا جامعه آرمانی که پیامبر (ص) به آن توجه داشته کم پرداخته اند؛ آنها بیشتر کارهای توصیفی و تمجیدی و تعریفی کردهاند؛ حتی چند سال پیش که سال پیامبر اعظم(ص) بود در یکی از شبکه های استانی جلسه ای در تلویزیون برگزار شد که ما برای این سال چه کار کنیم؟ هر کسی یک طرحی داد و بنده گفتم در دنیا از شما نمی پرسند در آن روز بین آنها و پیامبر چه گذشت؟ اما از شما می پرسند که پیامبر(ص) گفت به پدر و مادر نیکی کنید. آیا شما نیکی کردید یا خیر؟ به عبارت دیگر ما به یک سری دانش های دینی بیشتر در شعر و ادبیات مان توجه کرده ایم تا یک سری بینش های دینی؛ یعنی ما متاسفانه به جای اینکه بینش دینی و بینش نبوی را بالا ببریم، دانش نبوی را بالا برده ایم البته نمی گویم دانش نبوی بد است، اما آن چیزی که جامعه را به جامعه نبوی نزدیک می کند بینش نبوی و سیره پیامبر(ص) است، اما تمام آن اتفاقات برای این بود که سیره نبوی در جامعه ترویج پیدا کند. اگر اتفاق ناگواری برای پیامبر(ص) افتاده به این دلیل بود که سیره نبوی در جامعه ترویج پیدا نکند. به باور من شاعر امروز نه آنکه به دانش نبوی نپردازد اما بیش از آن باید به سیره نبوی توجه داشته باشد.
نظر شما