به گزارش خبرنگار گروه مسجد و کانونهای مساجد خبرگزاری شبستان، از صدر اسلام تا امروز مسجد به عنوان خانه خدا، بهشت روی زمین و پناهگاه بندگان خدا یاد می شود، جایی که جایگاه انبیاء و رسولان وحی و مامن مومنان بوده است.
این مکان مقدس جایی است که مسلمانان با حضور در آن به ساحل آرامش و اطمینان میرسند، مرکزی که با حضور در آن میتوان به قدرت مطلقه الهی اتکا کرد و با امید و توکل به آن پلههای رشد و کمال را طی نمود. مسجد از گذشته تاکنون تنها محل عبادت نبود، بلکه پایگاهی برای تصمیمگیریهای اجتماعی، فرهنگی و حتی حکمرانی اسلامی به شمار میرفت و در حکومت اسلامی بسیاری از امور از مساجد اداره می شد و اطلاعرسانی، همفکری و مشارکت اجتماعی از کارکردهای اصلی آن است.
از آنجا که اسلام دین انسانسازی است و هدف از تعالیم و آموزشهای دینی، ساختن و تربیت انسانها است، مسجد نیز با داشتن جایگاهی بس رفیع در فرهنگ اسلامی خود مکان و امکانی برای ساختن و تربیت انسانها بوده است.
انقلاب اسلامی ایران نیز به دلیل داشتن خاستگاه و محتوای دینی، فرزند و مولود مسجد است که با رهبری الهی و ربانی امام (ره) تمام معادلات سیاسی و نظامی و فرهنگی دنیای امروز را بعد از عصر رنسانس تغییر داد و بی شک ادامه حیات آن نیز جز در سایه مسجد امکانپذیر نیست.
با مرور کارکردهای مسجد از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون و همچنین با مشاهده جایگاه اثرگذار مسجد در تقویت ایمان نسل نوجوان و جوان می توان فهمید که چرا دشمنان از مساجد هراس دارند، آنها به کارکردهای موثر مساجد در امور مختلف پی برده اند و در تلاش هستند که از اقبال جوانان به این مکان های مقدس بکاهند و با از بین بردن آنها، تاثیرگذاری مساجد را در میان مردم کم کنند، در مقاطع مختلف نیز با هجمه ها و تهاجمات فرهنگی تلاش کرده اند که نفوذ این پایگاه مهم دینی را در جامعه کمرنگ نمایند.
اعتراض به تورم و مشکلات اقتصادی حق هر شهروندی است و هر دولتی نیز باید صدای مخالفان خود را بشنود و در فضای منطقی پاسخ آنها را بدهد، اما آشوبها و اغتشاشات چند شب گذشته، سؤالاتی را در اذهان عمومی برجسته می کند که آیا راهکار اعتراض به شرایط اقتصادی آتش زدن به اموال عمومی، اماکن مذهبی و مساجد و بیاحترامی به مقدسات است؟ آیا آتش زدن اماکن مذهبی جزو مبانی فرهنگ ملی ایرانی است؟ آیا این با مبانی فرهنگی و اخلاقی جامعه ما سازگار است که برای پیگیری مطالبات خسارت به امکانات و وسایل عمومی شهر وارد کرد؟
به گفته شهردار تهران در شب های گذشته ۲۵ مسجد فقط در تهران توسط اغتشاشگران تخریب و به آتش کشیده شده است، پشت پرده بی حرمتی به این اماکن مقدس چیست؟ افرادی که شعار آزادی در اغتشاشات روزهای گذشته سر میدهند، آیا آزادی یا اصلاح معیشت و رفع مشکلات اقتصادی که آنها در ظاهر پرچمش را برافراشته اند، با به آتش کشیدن مسجد و قرآن محقق می شود؟ آن نیروی مومن و انقلابی مسجدی و نیرویی که حافظ امنیت مردم است، به دلیل آنکه همانند آن اغتشاگر فکر نمی کند باید مورد حمله قرار گیرد؟!
نکته مهم اینکه کدام اصول سازمان های بین المللی و حقوق بشری صدمه رساندن به نیروی خدمترسان و امدادی را پذیرفته است؟ کشورهایی که دم از حقوق بشر و دموکراسی می زنند چرا مدافع و حامی این اغتشاشگران و خشونت طلبان هستند؟ و اغتشاشگرانی که با چراغ سبز دشمنان این مرز و خاک برای خسارت به کشور ورود کرده اند، آیا امید دارند که با اجرای اوامر آنها می توانند به اهدافشان برسند و یا دشمنانی که توان حل مشکلات کشور خودشان را ندارند، می خواهند مشکلات کشور ما را حل کنند؟
نظر شما