به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از گیلان _ نوشین کریمی
از درِ مسجد مصلی رشت که عبور میکنم، گویی دروازهای به جهانی دیگر برایم باز شده. دیوارهای آجرنما، ساکت و صبور، خاطرات بسیاری را در سایههای خود نگه داشتهاند.
در حیاط بزرگ، مزار شهیدای گمنام و آیتالله احسانبخش(نماینده فقید ولی فقیه در گیلان)، که آرام و ابدی آرمیدهاند دعوتم می کنند به قرائت یک فاتحه.
از ردیف درهای بلند و پنجرههای رنگینشیشهای که نور را به نوای رنگ تبدیل میکنند، عبور می کنم. سقف بلند و نردههای چوبی جنگلی اش برایم قصهگویی میکنند و من در این فضا، گمشده ای را میجویم به نام «معنویت».
و اینجا، همان جایی است که کانون جوانان رضوی گیلان، این معنویت را در قالب «اعتکاف دختران نوجوان» به خانهای زنده بدل کرده است.
مسجد مصلی، این سه روز، دیگر فقط یک ساختمان نبود، مدرسهای زنده از ایمان و خودسازی بود که از آموزش احکام و گفتوگوهای اخلاقی تا محفل انس با قرآن و حلقههای معرفتی برایش برنامه ریزی شده بود.
از روایت دلاوریهای جنگ۱۲ روزه تا بزرگداشت سردار سلیمانی قهرمان. از شادی میلاد حضرت علی(ع) تا اشکهای مراسم وفات حضرت زینب(س). از نماز جماعت پرشور تا مناجات سحرگاهی. هر گوشهای، درسهایی برای زندگی داشتند که میشد در نگاه معصومانه معتکفینش دید و خواند.
اما نبض این رویداد، در ضربان قلب نوجوانانش میتپد. صدای روزهای اولشان را مرور میکنم که برای پذیرش و اولین قدم های بزرگشان پای در این مصلی گذاشته بودند و به هم می گفتند: «وای! قراره سه روز اینجا باشیم؟ چقدر خوش بگذره...»
پس از شیطنت های کودکانه شان برای وضو گرفتن و چادرهای رنگی رنگی سر کردن برای اقامه اولین نماز جماعت می گفتند: «نماز توی جمع، یه حال دیگهای داره. انگار صدامون با هم بالا میره و... »
یا سر سفره افطار که با عجله پنیر و خرما را لای نان میگذاشتند و لقمه می کردند میخوردند یا آنهایی که دنبال خوابیدن بودند و خودشان را دور پتو می پیچاندند و اما مثل فرفره موقع برگزاری حلقه معرفتی، مودب و با وقار از همدیگر تقلید می کردند که درست بنشینند پای درس استاد و... همه اش برای منکه دارم حالا روایت این دوستی با خدا را مینویسم شیرین تر است.
مثلا رقیه به من گفت:«وقتی نماینده ولی فقیه، آیتالله فلاحتی آمد خیلی خوب بود، از، نزدیک نزدیک یک روحانی را میدیدم، جلو اومد و با ما احوالپرسی کرد، بعد کنارمون، سر همون سفره ساده نشست و افطار کرد. باورم نمیشد. احساس بزرگی کردم...»
دانش آموز دیگری که مشخص است به غذا خوردن خیلی علاقه دارد و دوستانش برای همین او را با خنده و شوخی سمت من آوردند تا حرف بزند گفت:«بچه ها به من میگن شکمو ولی من عاشق غذا خوردن با لذت هستم، مثلا اینکه افطار و سحری چی میخوریم برام مهم بود خاله، اما واقعا روزه هامو نگه داشتم و ماه رمضون هم میخوام همه رو نگه دارم.»
همین حرف های به ظاهر ساده نشان میداد چطور مسئولیت کاری که قبول کرده اند را پذیرفته اند و جلوی نفس خود را می توانند بگیرند و کنترلش کنند.
یا آن یکی دیگر، که بیشتر شب ها را پای مناجات با خدا نشسته بود و میگفت:«همیشه شب ها راحت تر میشه با خدا حرف زد، اصلا به چیز خاصی که برای من خیلی مهم باشه تا اونو از خدا بخوام، فکر نکردم. کلا همینکه تسبیح بزنم و چند تا ذکر جدید از دوستام یاد گرفتم به من آرامش میداد.»
ولی پریسا ناراحت بود. میگفت:«آخرین روز شده، چقدر زود گذشت! انگار دیروز اومده بودیم و دنبال یه گوشه برای پهن کردن وسایلمون و آشنا شدن با بقیه بودیم ولی حالا دوست نداریم بریم...»
خیلی ها اما به هم داشتند قول میدادند که سال دیگر هم حتماً بیایند وتجربه خوبشان را باز تکرار کنند. چون می خواستند این خاطره در دلشان برای همیشه باقی بماند.
این سه روز، برایشان بیش از یک مراسم مذهبی بود. سفری بود به درون خودشان؛ آغازی برای یک دوستی طولانی با ایمان. خاطرهای که سالها بعد، وقتی بزرگ شدند، همچنان گرمابخش حضورشان خواهد بود. یادگاری از روزهایی که در «مدرسه مصلی» درس «زندگی» را در کلاس «با هم بودن» آموختند.
مراسم اعتکاف نوجوانان در رشت، فرصتی برای تعمیق پیوند با معارف دینی
سیدحسین احمدپور، مسئول کانون جوانان امام رضا(ع) حسینیه کسا رشت در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری شبستان با بیان اینکه در آستانه میلاد امام علی(ع) و همزمان با ایامالبیض، مراسم اعتکاف ویژه دانشآموزان دختر و پسر در شهر رشت برگزار شد افزود: این برنامه با استقبال قابل توجه نوجوانان همراه بود که توسط کانون جوانان امام رضا(ع) در حسینیه کسا این شهر سازماندهی شد.
وی تصریح کرد: بیش از ۸۰۰ نوجوان در مساجد مصلی، کاسهفروشان و سرخبنده رشت گرد هم آمدند تا در این آیین معنوی شرکت کنند.
احمدپور اذعان کرد: در طول این مراسم، فعالیتهای متنوع عبادی، فرهنگی و آموزشی متناسب با سن شرکتکنندگان طراحی و اجرا شد.
وی یکی از اهداف اصلی این برنامه را، تقویت ارتباط نوجوانان با مساجد و نهادهای مذهبی عنوان کرد و افزود: مسئولان برگزاری اعتکاف بر این باورند که چنین مراسمی بستری مؤثر برای پرورش معنوی، رشد هویت دینی و مسئولیتپذیری اجتماعی در نسل جوان فراهم میکند.
احمدپور بیان کرد: شرکت گسترده نوجوانان در این مراسم نشاندهنده علاقه آنان به حضور در برنامههای مذهبی است.
وی ابراز امیدواری کرد: برنامهریزان امیدوارند با تداوم برگزاری چنین فعالیتهایی، بتوانند پیوند نسل جوان با آموزههای اسلامی و سبک زندگی دینی را در طول سال استمرار دهند.
برگزاری بیش از یک دهه اعتکاف در مصلی رشت
نسرین شهرامی، مسئول اعتکاف دختران کانون جوانان رضوی نیز، با بیان اینکه در مراسم اعتکاف ویژه دانشآموزان دختر در رشت، امسال بیش از ۶۰۰ نفر از دانشآموزان مقطع سوم ابتدایی تا دوازدهم حضور داشتند اظهار کرد: این برنامه، بیش از یک دهه است که در مصلی امام خمینی(ره) رشت برگزار میشود.
وی، فضای معنوی و دوستانه اعتکاف را عامل مهمی در جذب و استقبال دانشآموزان دانست و افزود: خیلی ها به صورت مستمر در این برنامه شرکت میکنند.
شهرامی با بیان اینکه، امسال نیز حدود یک سوم از شرکتکنندگان برای نخستین بار در این مراسم حضور یافتند افزود: برگزاری اعتکاف برای گروه سنی دانشآموز، به دلیل ظرفیت بالای معنوی آنان، نیازمند طراحی تخصصی و برنامهریزی متناسب است.
وی اضافه کرد: علاوه بر برنامههای اصلی اعتکاف، فعالیتهای تربیتی و فرهنگی دیگری نیز در طول سال از سوی این کانون برای دانشآموزان تدارک دیده میشود.
اعتکاف به آخرین ساعاتش رسید، انگار مصلی نفسهای عمیق و آرامی میکشد. نوجوانان در حلقهای بزرگ گرد هم امانت و بانگ ملکوتی دعای «امداوود» را از ته دل روانه آسمان کردند و من در هر آمینی برایشان عهد و پیمانی تازه می دیدم که برای فردایی روشنتر، داشتند.
پس از مراسم، آرامآرام همگی به دنبال جمع کرد بساط ها رفتند، هر کس پتوی خود را تا میزد، کتاب و سجادهاش را برمیداشت و... اما نگاهها، پر از حسی شیرین و اندکی حسرت بود. در این جمع کردن وسایل، انگار هر جسمی، خاطرهای را با خود میبرد. از خندههای میان حلقه های آموزشی تربیتی تا اشکهایشان هنگام مناجات و همدلیهای سر سفره افطار و سحری ...
گرچه این پایان، خط پایانی ندارد زیرا؛ آغازی است که تازه نوشته میشود. این سه روز، چراغی در دستان هر یک از معتکفین روشن کرده که وقتی از درب مسجد بیرون میروند، دستانشان خالی نیست بلکه پر از معرفت و دوستی است، با قلبی انباشته شده از نور، ایمان و درستی...
شاید خداحافظیِ امروز، وعده دیداری دوباره است در مسیری که از همین مسجد آغاز شده و به فردای بهتر می رسد. فردایی با همبستگی، احترام و روشنی.
نظر شما