وقتی نوجوانان مهمان خلوت خدا شدند

خبرگزاری شبستان_چهارمحال‌وبختیاری:

مسجد، در این روزها حال و هوای دیگری دارد، فرش‌ها بوی سحر گرفته‌اند و نور کم‌جان زمستانی از لابه‌لای پنجره‌ها، بر صف‌های منظم قرآن و مفاتیح می‌تابد، صدای آرام مناجات، گاه با گریه‌ای بی‌ریا درهم می‌آمیزد و سکوتی مقدس، همه‌چیز را در بر می‌گیرد، اینجا، خانه خداست؛ جایی که نوجوانان، ساده و صادق، آمده‌اند تا برای نخستین‌بار یا شاید چندمین بار، تمرین خلوت با خدا را تجربه کنند.

حضور پررنگ نوجوانان در اعتکاف امسال، تصویری متفاوت از نسل امروز ارائه می‌دهد؛ نسلی که اغلب با برچسب فاصله گرفتن از معنویت معرفی می‌شود، اما در این سه روز نشان داد تشنه گفت‌وگویی عمیق‌تر است، بسیاری از این نوجوانان، با چهره‌هایی آرام و نگاهی کنجکاو، دفترچه‌هایی کوچک در دست دارند؛ جایی برای نوشتن حرف‌هایی که شاید در شلوغی روزمره مجالی برای گفتنشان نیست.

برنامه‌های اعتکاف، با زبانی متناسب با سن و دغدغه‌های نوجوانان طراحی شده است؛ جلسات معرفتی کوتاه اما عمیق، حلقه‌های گفتگو، قرائت دسته‌جمعی قرآن و لحظاتی برای سکوت و تفکر، روحانیون و مربیان فرهنگی، نه از جایگاه دستور، که از موضع هم‌صحبتی، با نوجوانان همراه شده‌اند؛ از امید می‌گویند، از انتخاب، از آینده‌ای که می‌توان آن را ساخت.

برای بسیاری از شرکت‌کنندگان، اعتکاف تنها یک آیین عبادی نبود؛ فرصتی بود برای بازنگری در خود، یکی از نوجوانان می‌گفت: اینجا فهمیدم می‌شود بدون گوشی هم آرام بود، دیگری از تصمیمش برای تغییر برخی عادت‌ها سخن می‌گفت و آن‌یکی، اعتکاف را شروع یک دوستی تازه با خدا توصیف می‌کرد.

شب‌های مسجد، حال و هوای خاص‌تری داشت، پس از نماز و دعا، نوجوانان در گوشه‌وکنار شبستان می‌نشستند؛ برخی در سکوت، برخی با زمزمه دعا و برخی با اشک‌هایی که بی‌صدا جاری می‌شد، انگار هرکدام، قصه‌ای نانوشته با خود آورده بودند و حالا، در امن‌ترین جای ممکن، آن را مرور می‌کردند.

اعتکاف نوجوانان، تنها یک رویداد مذهبی نیست؛ سرمایه‌ای فرهنگی و اجتماعی است، فضایی که در آن، ایمان با آگاهی پیوند می‌خورد و دینداری از قالب عادت، به انتخابی آگاهانه تبدیل می‌شود، این حضور پررنگ، نشانه‌ای روشن است از اینکه اگر با نسل نوجوان صادقانه سخن گفته شود و به سوالاتش احترام گذاشته شود، راه مسجد و معنویت همچنان برایش جذاب و زنده خواهد بود.

اکنون که چراغ‌های مسجد کم‌کم به حالت عادی بازمی‌گردد و فرش‌ها دوباره شاهد رفت‌وآمد روزمره می‌شوند، ردپای این سه روز در دل نوجوانان باقی مانده است؛ ردپایی از سکوت، دعا و نوری که شاید سال‌ها بعد، در بزنگاه‌های زندگی، دوباره راه را نشان دهد.

شب‌های اعتکاف، جلوه‌ای عمیق‌تر از این تجربه را به نمایش می‌گذارد؛ لحظاتی که نجواهای آرام، اشک‌های بی‌ریا و سکوتی عمیق، فضای مسجد را فرا می‌گیرد، در این لحظات، نوجوانان دریافتند که معنویت، پناهگاهی امن برای دل‌های ناآرام و پاسخی روشن به نیازهای درونی آنان است.

برنامه‌های عبادی و معرفتی اعتکاف، با رویکردی متناسب با اقتضائات سنی نوجوانان، زمینه‌ای فراهم می‌کند تا روح دینداری، نه در قالب عادت، بلکه به‌شکل انتخابی آگاهانه در جان آنان بنشیند، این تجربه معنوی، بستری برای شکل‌گیری پرسش، تأمل و گفت‌وگویی صادقانه با مفاهیم ایمان، مسئولیت و آینده است.