خبرگزاری شبستان، گروه بین الملل: چند روز پیش جی.دی. ونس معاون دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا طی سخنانی در کنفرانس امنیتی مونیخ به جای اینکه درباره سلاح و جنگ و این جور چیزها صحبت کند، در سخنانی غیرقابل پیشبینی فرهنگ کشورهای اروپایی و دیگر کشورهای جهان را زیر سوال برد و گفت که دموکراسی در این کشور نابود شده است و باید در مقابل سرکوب رسانهای مقابله کرد. البته صحبتهای معاون ترامپ به شدت از سوی کشورهای اروپایی پاسخ داده شد ولی به نظر میرسد پاسخ اصلی به سخنان ونس سانسور شدید رسانههای مستقل در آمریکا باشد.
در کشورهای شرقی و اسلامی وقتی صحبت از سانسور رسانهای میشود و دولتهای این کشور در مقابل رسانههای سیاسی مقاومت میکنند، در رسانههای غربی سر و صدای زیادی بلند میشود ولی تا کنون کسی از زندانیان سیاسی خبرنگار در آمریکا شنیده است؟ طبق آمارهای رسمی خود دولت آمریکا صدها خبرنگار و کاریکاتوریست و روزنامهنگار ساکن آمریکا به خاطر مطالبشان از رسانههای خود اخراج میشوند و حتی زندانی.
وقتی صحبت از منافع اسرائیل میشود دولت آمریکا بدتر از هر رژیم دیگر در مقابل هنرمندان حامی فلسطین برخورد میکند.
به نوشته الجزیره، «اشرف عمر»، کاریکاتوریست مصری، شش ماه است که از سوی پلیس فدرال بازداشت شده است و کمتر کسی از او خبر دارد. وقتی صحبت از بازداشت هنرمندان فلسطینی به میان میآید، در رسانههای آمریکایی سکوت مطلق وجود دارد.
همانطور که «ادوارد سعید»، روشنفکر برجسته آمریکایی فلسطینی به ما یادآوری می کند، غرب دوست دارد شرق (و سایر نقاط جهان) را به گونه ای به تصویر بکشد که بویی از دموکراسی نبردهاند ولی در واقعیت تمدن غربی چیزی به جز یک افسانه ایدئولوژیک نیست.
سانسور رسانهای در آمریکا به شکل مستقیم و دولتی وجود ندارد، زیرا متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آزادی بیان و مطبوعات را تضمین میکند ولی همه اینها در حالت رسمی است و به طور غیررسمی سانسور شدیدی بر مطالب نوشته شده اعمال میشود.
با توجه به اینکه بسیاری از رسانهها و شبکههای اجتماعی در آمریکا خصوصی هستند، این شرکتها سیاستهای خاص خود را برای انتشار یا حذف محتوا دارند. برای مثال، توییتر، فیسبوک و یوتیوب در سالهای اخیر برخی از محتواهای بحثبرانگیز، اخبار جعلی یا نظراتی را که ناقض قوانینشان باشد، حذف کردهاند.
برخی رسانهها ممکن است به دلیل فشار از سوی دولت، گروههای لابیگر یا شرکتهای تبلیغاتی، از پوشش برخی موضوعات خودداری کنند. به عنوان مثال، رسانههای وابسته به گروههای خاص ممکن است دیدگاههای منتقدانه نسبت به آن گروهها را کمتر پوشش دهند.
برخی روزنامهنگاران و رسانهها ممکن است از ترس از دست دادن شغل، فشار اجتماعی یا واکنش مخاطبان از انتشار برخی اخبار خودداری کنند. این موضوع به خصوص در مسائلی که جنجالبرانگیز هستند، بیشتر دیده میشود.
صنعت سینما و تلویزیون در آمریکا نیز تحت تأثیر سانسورهای مختلف قرار دارد. مثلاً انجمن MPAA (انجمن تصاویر متحرک آمریکا) فیلمها را رتبهبندی میکند، و برخی فیلمها برای دریافت مجوز پخش ممکن است مجبور به حذف صحنههای خاصی شوند.
اگرچه دولت آمریکا مستقیماً رسانهها را سانسور نمیکند، اما از طریق ابزارهای حقوقی، اقتصادی و سیاسی، همراه با کنترل شرکتهای خصوصی و خودسانسوری، نوعی کنترل غیرمستقیم بر اطلاعات اعمال میشود.
نظر شما