به گزارش خبرنگار شبستان، ماه مبارک رمضان در نگاه سعدی از جایگاه خاصی برخوردار است. نگاه سعدی به روزه و رمضان، نگاهی اجتماعی و انسانی است. در حقیقت سعدی بیش از آنکه به اثرات فردی ماه مبارک رمضان اشاره کند، آثار اجتماعی روزه داری را تبیین کرده است زیرا سعدی شاعری اجتماعی است. در شعر ذیل نگاه اجتماعی سعدی به وضوح مشهود است:
به سرهنگ سلطان چنین گفت زن
که خیز ای مبارک در رزق زن
برو تاز خوانت نصیبی دهند
که فرزند کانت نظر بررهند
بگفتا بود مطبخ امروز سرد
که سلطان به شب نیت روزه کرد
زن از نا امیدی سرانداخت پیش
همی گفت با خود دل از فاقه ریش
که سلطان از این روزه گویی چه خواست
که افطار و هم عید طفلان ماست
خورنده که خیرش بر آید زدست
به از صائم الدهر دنیاپرست
مسلم کسی را بود روزه داشت
که درماندهای را دهد نان چاشت
و گرنه چه لازم که سعیی بری
ز خود باز گیری و هم خوری
روزه در نگاه سعدی اطعام به نیازمندان است نه بستن دهان از سحر تا هنگام اذان مغرب. سعدی بر پرهیز از پرخوری و رعایت اعتدال تاکید داشته و اشعاری در این باره سروده است:
اندرون از طعام خالی دار تا در او نور معرفت بینی
تهی از حکمتی به علت آن که پری از طعام تا بینی
پایان پیام/
نظر شما