سایه سنگین غریبی بر سر تهران، اشک‌هایی که برای غربت خودمان می‌ریزیم

می گویم: از این که حضرت آقا برای همیشه از تهران می روند چه احساسی داری؟ اول مات و مبهوت نگاهم می کند، گویی در درون با خودش می جنگند. شاید نمی خواهد این رفتن برای همیشه را باور کند. اشک هایش سرازیر می شود می گوید دلم خیلی برایشان تنگ می شود ، تهران خالی می شود، وقتی آقا نباشند انگار هیچ کس در تهران نیست.