خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم- بعضی داغها را نمیتوان با واژهها روایت کرد؛ داغی که از آغوش پدر و مادر جدا میشود و جای خالیاش تا همیشه در گوشهگوشه خانه باقی میماند. بعضی خداحافظیها نیز آنقدر آرام و بیصدا اتفاق میافتند که آدمی تازه پس از رفتن عزیزانش میفهمد آخرین بوسه، آخرین نگاه و آخرین لحظه کنار هم بودن را پشت سر گذاشته است.
امشب میدان مادر بیرجند حالوهوایی متفاوت داشت؛ همزمان با سالروز وفات حضرت امالبنین(سلاماللهعلیها) و روز تکریم مادران و همسران شهدا، مردم بیرجند میزبان خانوادههایی از سرزمین میناب بود؛ خانوادههایی که روایتشان تنها قصه فقدان دو فرزند نیست، بلکه حکایت ایمان، صبر، دلدادگی و ایستادگی در برابر جنایتی است که قلب ایران را به درد آورد.
در سومین روز هفته بسیج ۱۴۰۵، خانواده شهیدان محمدعلی و علیاکبر کریانیپاک مهمان مردم خراسان جنوبی شدند تا از آخرین بوسهها، جستوجوی پیکرهای کوچک فرزندانشان و دلتنگیهایی بگویند که هیچ واژهای توان توصیف آن را ندارد.
امشب میدان مادر بیرجند تنها محل برگزاری یک ویژهبرنامه نبود؛ در اینجا مادران و پدران شهدا روایتگر روزهایی بودند که تاریخ ایران هرگز فراموش نخواهد کرد؛ روایت پدر و مادری که دو پسر خردسال خود را در جنایت مدرسه شجره طیبه میناب از دست دادهاند، اما هنوز با یاد و خاطره فرزندانشان زندگی میکنند.

میزبانی بیرجند از خانوادههایی که داغشان، داغ یک ایران شد
عبدالله کریانیپاک، پدر شهیدان محمدعلی و علیاکبر، در ابتدای سخنانش با ابراز خوشحالی از حضور در بیرجند، گفت: برای نخستین بار به بیرجند آمدهام، اما اصلاً احساس غربت نمیکنم؛ از همان روزهای نخست حادثه، مردم این شهر همراه ما بودند و احساس کردیم فرزندانمان فقط بچههای ما نیستند، بلکه فرزندان ایران هستند.
وی با اشاره به همراهی مردم بیرجند با خانواده شهدای میناب افزود: از روزی که این اتفاق تلخ رخ داد، مردم اینجا پا به پای ما گریه کردند، عزاداری کردند و در کنار خانوادهها بودند. حضور مردم در گلزار شهدا برای ما قوت قلب بود و خدا شاهد است که محبت و همدردی مردم این استان را هیچگاه فراموش نمیکنیم.
پدر شهیدان با اشاره به نامگذاری بلوکهای شهرک شهید ناصری بیرجند به نام ۱۶۸ شهید مدرسه میناب، این اقدام را نشانهای از پیوند عمیق مردم ایران با خانوادههای شهدا دانست.
او امشب آمده است از دو پسری بگوید که هرکدام دنیایی از خاطره بودند؛ از محمدعلی و علیاکبری که روزگاری خانه را با بازی و شیطنتهای کودکانهشان پر میکردند و حالا نامشان در شمار شهدای مظلوم مدرسه میناب ثبت شده است.

دو برادر، دو دنیای کودکانه و خانهای که دیگر صدای خنده ندارد
پدر شهیدان محمدعلی و علیاکبر با اشاره به چهار فرزند خانواده گفت: دو پسرم به شهادت رسیدند و دو فرزند دیگرم نیز در کنار ما هستند.
او از روزهای تولد فرزندانش گفت؛ از فروردینماههایی که برای خانوادهشان همیشه با جشن و شادی همراه بود و از روزهایی که بچهها برای رسیدن به سالروز تولدشان لحظهشماری میکردند.
اما امسال روزهای تولد محمدعلی و علیاکبر رنگ دیگری داشت؛ روزهایی که به جای جشن و شادی، پدر و مادر باید با قاب عکس و خاطرات فرزندانشان روزگار میگذراندند.
پدر شهیدان با بغض از روزهایی گفت که برای تولد فرزندانش برنامهریزی کرده بودند، اما خودش نتوانسته بود در کنار خانواده باشد. او برای آرام کردن دل شکستهاش به گلزار شهدا رفت، نشست و با خدا درد دل کرد.
وی ادامه داد: در همان روزها یکی از همکارانم که خودش از خانواده شهدا بود، با من تماس گرفت و گفت محمدعلی و علیاکبر را در خواب دیده است؛ هر دو ناراحت بودند و محمدعلی گفته بود از دست پدرمان ناراحتیم که گوشهای مینشیند و گریه میکند.
این روایت برای پدری که تلاش میکرد در برابر اعضای خانواده خود را استوار نشان دهد، تکاندهنده بود؛ پدری که میخواست داغش را در خلوت تحمل کند تا دیگران کمتر رنج بکشند.

آخرین بوسه محمدعلی؛ خداحافظیای که مادر معنایش را دیر فهمید
نوبت که به مادر شهیدان رسید، فضای مراسم رنگ دیگری گرفت. او از دو پسر کوچکش گفت؛ از بازیها، کشتی گرفتنها، شیطنتها و رقابتهای کودکانهای که زمانی شیرینترین صدای خانه بود.
مادر شهیدان محمدعلی و علیاکبر، با مرور خاطرات آخرین شب حضور فرزندانش در خانه، از لحظهای گفت که هنوز هم با گذشت زمان، تصویرش از ذهن او پاک نشده است.
وی اظهار کرد: آن شب مثل شبهای دیگر دور هم بودیم. من، امیرعلی، فاطمهزهرا و بچهها در سالن نشسته بودیم که ناگهان محمدعلی با عجله آمد و سر هر سه نفر ما را بوسید و رفت؛ اما سر برادرش علیاکبر را نبوسید.
مادر ادامه داد: بعد از حادثه، بارها به آن لحظه فکر کردم. محمدعلی عادت داشت وقتی از مدرسه برمیگشت دستم را ببوسد، اما آن شب برای نخستین بار سر مرا بوسید. حالا فکر میکنم شاید آن بوسه، خداحافظی آخرش بود و من آن لحظه متوجه نشدم.
او از روزه گرفتن محمدعلی و علیاکبر نیز گفت؛ از کودکانی که در روزهای ماه رمضان با مادر همراهی میکردند و برای بیدار شدن در وقت سحر اصرار داشتند.
علیاکبر که بهتازگی از بیماری آبلهمرغان بهبود یافته بود، تصمیم داشت روز بعد در خانه بماند و روزه بگیرد، اما مادر به او گفته بود بهتر است به مدرسه برود و به دلیل تشنگی و گرسنگی، روزه نگیرد.
مادر شهیدان با بغض ادامه داد: علیاکبر از ما قول گرفته بود که برای سحر بیدارش کنیم. آن شب اما ما برای نماز صبح و سحر بیدار نشدیم. وقتی ساعت حدود ۶:۳۰ صبح از خواب بلند شدیم، با ناراحتی گفت: آخر کار خودتان را کردید و من را برای سحر بیدار نکردید!
آن صبح، برخلاف روزهای گذشته، دو برادر برای آماده شدن با یکدیگر مسابقه ندادند؛ نه بر سر مسواک زدن و نه لباس پوشیدن و آماده کردن وسایل مدرسه. آرام و بیصدا آماده شدند، تغذیههایشان را در کیف گذاشتند و راهی مدرسه شدند.
مادر از آخرین لحظهای گفت که علیاکبر را راهی مدرسه کرد و از او خواست تغذیهاش را بخورد و روزه نگیرد؛ اما پسرک با دست به او اشاره کرده بود که روزه است.
ساعتهایی که پدر در میان آوارها دنبال فرزندانش میگشت
عبدالله کریانیپاک که خود نیز در حادثه مدرسه میناب مجروح شده بود، از لحظات هولناک وقوع انفجار و تلاش برای نجات فرزندانش روایت کرد.
او گفت: آن روز زودتر از همکارم و همسایهمان به مدرسه رسیدم. معلم بچهها، به محض دیدن من، آنها را صدا زد. چند متر بیشتر با معلم فاصله نداشتم که ناگهان انفجار رخ داد و من همراه موج انفجار به بیرون پرتاب شدم.
پدر شهیدان با اشاره به لحظات پس از انفجار افزود: محمدعلی گفته بود میروم کیفم را بردارم و برادرم را صدا کنم. در همان لحظه حادثه اتفاق افتاد. من ساعتها در آنجا دنبال بچههایم گشتم، اما نتوانستم آنها را پیدا کنم.
او از ساعتهایی گفت که تا حدود سهونیم بامداد در محل حادثه مانده بود؛ ساعتهایی که هر لحظهاش برای پدری که نمیدانست بر سر فرزندانش چه آمده، به اندازه یک عمر گذشت.
وی با بغض ادامه داد: حدود ساعت سهونیم صبح به من گفتند به بیمارستان بروم، اما من نمیتوانستم آنجا را ترک کنم. میدانستم بچههایم زنده نیستند، فقط میخواستم چیزی به من بدهند تا بتوانم با خودم ببرم و بگویم اینها فرزندان من هستند.
مادر شهیدان نیز از روزهای دشوار شناسایی و تحویل پیکرهای فرزندانش گفت؛ از لحظاتی که برای همیشه در ذهنش حک شده است.
او روایت کرد که پس از حدود ۴۵ روز، وسایل و بقایای پیکر فرزندانش را تحویل گرفتند و وقتی کیف علیاکبر را باز کردند، با صحنهای روبهرو شدند که تحملش برای یک مادر آسان نبود.
مادر شهیدان همچنین از دشواری شناسایی پیکر محمدعلی سخن گفت؛ از روزهایی که خانواده تلاش میکردند در برابر یکدیگر استوار بمانند و از واقعیت تلخی که گفتنش برای هر پدر و مادری سخت است.
از مچ پای محمدعلی تا لالایی مادر؛ روایت داغی که پایان ندارد
شاید تلخترین بخش روایت مادر، زمانی بود که از آخرین وداع با پیکر فرزندانش سخن گفت؛ وداعی که حتی تصورش هم قلب هر شنوندهای را به درد میآورد.
او با بغض گفت: زمانی که اعضای بدن بچهها را برای غسل و کفن منتقل میکردند، ما مچ پای محمدعلی را تحویل گرفتیم. آن را در آغوش گرفتم، درست مثل روزهایی که کودکم را در آغوش میکشیدم.
مادر از لحظهای گفت که برای فرزندش لالایی خواند؛ همان لالاییهای مادرانهای که روزگاری در گوش کودکش زمزمه میکرد تا آرام بخوابد.
او با اشاره به تربت امام حسین(ع) که همراه داشت، گفت: تربت امام حسین(ع) را با گلاب آمیخته بودم و به خادم شهدا سپردم تا کنار مزار محمدعلی قرار دهد. دست روی پایش کشیدم و انگشتان پایش را لمس کردم؛ میخواستم مطمئن شوم هنوز هستند. بعد به سختی توانستم او را از آغوشم جدا کنم.
در آن لحظه، مادر دیگر نه در برابر جمعیت ایستاده بود و نه در یک مراسم رسمی حضور داشت؛ او مادری بود که دوباره فرزندش را در آغوش گرفته بود و برای آخرین بار لالایی میخواند.
روایت او از آن روزها، با زمزمه لالایی مادرانه همراه شد؛ لحظهای که سکوت میدان را شکست و داغ مادران میناب را به قلب حاضران رساند.

میناب؛ شهری که از دل مصیبت، حماسه همدلی آفرید
در ادامه این مراسم، جهانگیری، مسئول گلزار شهدای شهرستان میناب، از حضور مردم در روزهای پس از حادثه و حماسهای گفت که در کنار مدرسه شجره طیبه شکل گرفت.
وی با تأکید بر اینکه دشمن در محاسبات خود، مردم ایران را نشناخته است، اظهار کرد: مردم ما تربیتیافته مکتب اهلبیت(ع)، قرآن و اندیشه امامین انقلاب هستند. همانگونه که شهید حاج قاسم سلیمانی فرمودند، ما ملت امام حسین(ع) و ملت شهادت هستیم.
جهانگیری با اشاره به اینکه دشمن تصور میکرد حادثه مدرسه شجره طیبه موجب ترس، پراکندگی و خالی شدن شهر از مردم خواهد شد، افزود: درست برعکس شد؛ مردم به سمت مدرسه آمدند و آنجا به کانون همدلی و امدادرسانی تبدیل شد.
وی از مردمی گفت که با وجود فضای هولناک حادثه، برای آواربرداری و کمک به آسیبدیدگان به میدان آمدند؛ از مغازهداری که ابزار مورد نیاز را در اختیار نیروهای امدادی گذاشت و از افرادی که هرچه داشتند برای کمک به خانوادههای داغدار بسیج کردند.
مسئول گلزار شهدای میناب با اشاره به حضور مردم در کنار خانوادههای شهدا تصریح کرد: مردم در سختترین شرایط کنار یکدیگر ایستادند. حتی خانوادههایی که فرزندانشان را از دست داده بودند، تلاش میکردند با استواری خود اجازه ندهند دشمن از اشکهایشان احساس پیروزی کند.
او همچنین از صحنههای تلخ حضور خانوادهها در سردخانه و لحظههای وداع با پیکر شهدا گفت؛ از مادرانی که تنها چند دقیقه فرصت داشتند در کنار پیکر فرزندانشان باشند و از پدرانی که در جستوجوی کوچکترین نشانهای از عزیزانشان بودند.

دعای عهد در کنار دو تابوت کوچک؛ بدرقهای با عطر انتظار
جهانگیری در بخش دیگری از سخنانش، خاطرهای از شب وداع خانواده کریانیپاک با پیکر دو فرزندشان روایت کرد؛ خاطرهای که نشان میداد حتی در اوج مصیبت نیز باورهای دینی و دلدادگی به امام زمان(عج) در دل این خانواده زنده بود.
وی گفت: وقتی خانواده برای وداع آمدند، مادر شهیدان پیش از ورود به محل سردخانه از اطرافیان خواسته بود گریه و بیتابی نکنند و همه با هم دعای سلامتی امام زمان(عج) را زمزمه کنند.
او ادامه داد: برای این دو کودک تصمیم گرفته بودیم روضه عبدالله بن حسن(ع) پخش شود، اما هنگام وداع، به جای آن دعای عهد پخش شد. هرچه تلاش کردیم آن را قطع کنیم، نشد و دعا همچنان ادامه داشت. در نهایت گفتم بگذارید همان پخش شود؛ شاید خود شهدا اینگونه خواستهاند.
جهانگیری با اشاره به این صحنه گفت: خانوادهای که دو فرزند خردسال خود را از دست داده بود، در آن لحظات نیز با یاد امام زمان(عج) و دعای عهد، فرزندانش را بدرقه میکرد.
وی در ادامه به خاطره پدری اشاره کرد که برای یافتن پیکر دخترش، روزها در میان بقایای حادثه جستوجو میکرد و سرانجام تنها کش موی دخترش را در دست داشت؛ پدری که آن کش مو را به مچ دستش بسته بود تا یاد روزهایی را زنده نگه دارد که موهای دخترش را برای رفتن به مدرسه شانه میکرد.
این روایتها در کنار خاطرات خانواده کریانیپاک، تصویری از مظلومیت خانوادههای میناب و در عین حال صلابت و ایمان آنان ترسیم کرد.
مراسم امشب میدان مادر بیرجند، در شبی که به نام حضرت امالبنین(س)، مادر علمدار کربلا و الگوی صبر و وفاداری نامگذاری شده است، فرصتی بود تا مردم خراسان جنوبی بار دیگر به احترام مادران و پدرانی بایستند که عزیزترین دارایی زندگی خود را تقدیم کردهاند.
امشب بیرجند میزبان دو نام است؛ محمدعلی و علیاکبر؛ دو پسری که دیگر در حیاط خانه مسابقه نمیدهند، برای سحر بیدار نمیشوند و صدای خندههایشان در راهروی خانه نمیپیچد، اما قصه زندگی کوتاهشان در حافظه یک ملت ماندگار شده است.
پدر و مادرشان از میناب آمدهاند تا روایت کنند؛ روایت آخرین بوسه، آخرین روزه، آخرین مسیر مدرسه و آخرین آغوش. آنها آمدهاند تا بگویند پشت هر نام شهید، خانوادهای ایستاده است که با همه دلتنگیهایش، هنوز به راهی که فرزندانش انتخاب کردهاند ایمان دارد.
و میدان مادر بیرجند امشب بیش از هر زمان دیگری معنای نامش را پیدا کرده است؛ جایی برای شنیدن صدای مادرانی که فرزندانشان را از دست دادهاند، اما مهر مادریشان همچنان در آغوش خاطرات، لالاییها و اشکهایشان جاری است.
نظر شما