خبرگزاری شبستان، گروه بینالملل: روز ۱۸ نوامبر، دموکراتها «حکیم جفریز» را با رأی ۲۵۱ به ۱۱ به عنوان رئیس بعدی مجلس نمایندگان آمریکا معرفی کردند و با این انتخاب به اصطلاح «موج بزرگ آبی»، همان رهبری، همان اولویتها و همان امتناع از نام بردن از جنایتها را ارائه داد.
در حقیقت این موج، چیزی را پاک نکرد و همان افراد را دوباره به همان اتاقها در مجلس نمایندگان کشاند.
«جفریز»، کسی است که بیمیل به نسلکشی غزه نیست. او یک حامی فعال رژیم صهیونیستی است. در کنفرانس آیپک سال ۲۰۲۰ اعلام کرد که در «بروکلین» بیتالمقدس را ششمین بخش شهر نیویورک میدانند.
این یک لغزش نیست، بلکه فرض عملی رهبری دموکراتهاست: اشغال، یکسیاست داخلی است و کرانه باختری بخشی از آن است.
آمریکاییهای فلسطینیتبار در «دیربورن»، «دیترویت» و سراسر کشور همچنان در داخل حزب به عنوان صدای حاشیهای باقی ماندهاند.
«رشیده طلیب» و «عبدل السید» با آنکه بارها از نسلکشی و اشغال نام بردهاند، اما به آنها فضای لازم برای تعیین سیاست داده نشده است.
ادعای منطقه ششم، بروکلین را تا کرانه باختری گسترش میدهد، در حالی که با جوامعی که اشغال را از نزدیک میشناسند.
اکنون باید منتظر سخنرانیهای آتشین السید بود، اما سخنان خوشبیان او بدون جنبشی در خارج که خواستار آن باشد به تغییر اساسی تبدیل نخواهد شد.
در حالی که غزه به ویرانه تبدیل شده و پاکسازی قومی کرانه باختری تحت همان نظامی که آمریکا تامین مالی و تسلیحات میکند، سرعت میگیرد، جفریز و حزبی که او رهبری میکند، همچنان با تأمین سلاح به عنوان امری غیرقابل مذاکره برخورد میکنند و پیروزیهای میاندورهای هیچ چیز را در مورد این تعهد تغییر نداده است.
مردم متوجه این گسستگی شدهاند و به همین دلیل میزان محبوبیت جفریز بسیار پایین است.
اکثریت رأیدهندگان دموکرات و بخش بزرگی از رأیدهندگان گستردهتر میگویند که میخواهند شخص دیگری رهبری حزب را بر عهده بگیرد.
مشکل اصلی اینجاست که این افراد از نسلکشی فلسطینیها فقط به عنوان ابزاری برای چانهزنی در جهت کلیشههای توخالی داخلی استفاده کردهاند، در حالی که سیاست خارجی در قبال این مسئله کاملا بی تغییر مانده است.
حقیقت این است که برای سیاستمداران آمریکایی، عملگرایی تبدیل به یک دکترین رو به زوال شده و شیوه این است:در داخل بمانید، امتیازات نمادین بگیرید و ساختاری را که نسلکشی را ممکن میسازد، دستنخورده بگذارید.
اما مردم فریب نمیخورند. تعداد زیادی از آمریکاییها به این نتیجه رسیدهاند که نقش رژیم صهیونیستی در سیاست ایالات متحده غیرقابل تحمل شده است.
عبارت «ایالات متحده اسرائیل» به این دلیل رواج پیدا کرده است که رابطه میان آنها دیگر قابل انکار نیست.
ایالات متحده سلاح، پوشش دیپلماتیک و حق وتو را تأمین میکند و رهبران دموکرات هم این ترتیبات را دائمی میدانند.
حزب دموکرات به عنوان یک حزب الیگارشی تحت نفوذ اسرائیل و صهیونیستها عمل میکند و برای آنها مهمترین نهاد همچنان «آیپک» (کمیته امور عمومی اسرائیل -آمریکا) است.
سیستم دو حزبی دقیقا به این دلیل به عنوان یک دستگاه نسلکشی غربی عمل میکند که هیچ یک از طرفین حاضر به قطع خط لوله تسلیحات نیست.
این سیستم توهم دورهای تغییر را ایجاد میکند در حالی که حمایت مادی از کشتار ادامه دارد.
نظر شما