به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از روابط عمومی ستاد هماهنگی کانون های فرهنگی هنری مساجد از استان تهران، فتنهگران کوردل در آن شبهای تاریک، گمان کردند با شعلههای خشم خود میتوانند خانهای را که هزاران سجدهگزار در آن پیشانی بر خاک نهادهاند، از جغرافیای ایمان مردم پاک کنند. اما نمیدانستند مسجد، دیوار و گنبد و سقف نیست؛ مسجد، حافظهٔ جمعی یک محله است، نفسهای صبحگاهی نمازگزاران است، و صدای اذانی که سالها پیش از آن، در کوچههای ابوذر پیچیده است. آتش میتواند مصحفها را خاکستر کند، اما نمیتواند کلام خدا را از سینهها بیرون ببرد.
و اینک، در همان نقطهای که دشمنان کینهتوز، نشانهٔ تخریب را بر پیشانی گرفته بودند، نشانه دیگری از حیات برافراشته شده است: قرآن.
دستهای مهربان دارالعباده
مصحفهای شریف اهدایی، به همت مردم شریف و مؤمن یزد، دیار دارالعباده و شهر بادگیرها و بندگی، تهیه شده است؛ مردمانی که سالهاست نامشان با وقف، نیکوکاری و خدمت به ساحت قرآن گره خورده است. این مصحفها با هدف بازسازی معنوی این کانون فرهنگی و ترویج فرهنگ قرآنی در میان مؤمنان، روانه کانون فرهنگی هنری «ابوذر» مسجد جامع ابوذر شد.
در متن اهدای این مصحفهای شریف، پیامی صریح و مذهبی گنجانده شده است:
«این مصحف شریف به همت مردم دارالعباده یزد، در پی اهانت تخریبگران و فتنهگران کوردل به مساجد و قرآن تهیه و در راستای ترویج فرهنگ قرآنی و استفاده مؤمنان در مساجد تهران گردید.»
این چند سطر کوتاه، در حقیقت یک بیانیه است؛ بیانیهای که نه با شعار، بلکه با عمل نوشته شده است. پاسخ اهانت به قرآن، نه فریاد در کوچه، که گذاشتن مصحف بر سجاده است؛ پاسخ تخریب مسجد، نه انتقام، که آبادانی دوباره آن.
پاسخ فرهنگی به یک تعرض فرهنگی
آنچه در دیماه ۱۴۰۴ بر کانون ابوذر گذشت، تنها ویرانی یک ساختمان نبود؛ تعرضی به نمادهای هویتی محله، به مرکز تجمع نوجوانان مسجدی، به کلاسهای قرآن و حلقههای کتابخوانی و کارگاههای هنری بود. از این رو، پاسخ به آن نیز باید از جنس فرهنگ باشد؛ و چه پاسخی شایستهتر از قرآن؟
اهدای این مصحفهای شریف، در واقع اعلام میکند که مسیر بازسازی کانون فرهنگی هنری و مسجد جامع ابوذر، پیش از آنکه با سیمان و آجر آغاز شود، با معنا و ایمان آغاز شده است. هر مصحف، یک پنجره نور است که در فضای خاکستریشده آن مسجد گشوده میشود؛ پنجرهای که مؤمنان را به همان سجادههای قدیمی بازمیگرداند.
پیوند دو شهر، در سایه یک کتاب
این اقدام، پیوندی معنوی میان دو شهر برقرار کرده است: یزد، شهر عالمان و عابدان، و تهران، شهری که در دل شلوغی و هیاهوی خود، هزار مسجد کوچک و بزرگ را در آغوش گرفته است. این پیوند نشان میدهد که مسجد، مرز جغرافیایی نمیشناسد؛ وقتی خانهای از خانههای خدا آسیب ببیند، همه شهرهای مؤمنان، خود را در آن شریک میدانند.
مسجد، دوباره آبادان میشود
کانون فرهنگی هنری «ابوذر» مسجد جامع ابوذر، سالها محل پرورش نوجوانان و جوانانی بوده است که در کلاسهای قرآن، گروههای سرود، حلقههای مطالعه و برنامههای اردویی، معنای مسئولیت و ایمان را آموختهاند. تخریب آن، ضربهای به همین سرمایهٔ انسانی بود؛ و اهدای مصحفها، آغازی بر بازگشت این سرمایه به خانه خود.
بیشک، بازسازی کامل این کانون، نیازمند همت همهٔ نهادها و خیران است؛ اما این اقدام نمادین ثابت کرد که اراده مؤمنان، از آتش نیرومندتر است. مسجد ابوذر، به یاری خدا و به همت مردمی که قرآن را در دل نگه داشتهاند، دوباره آبادان خواهد شد و اذانش، بار دیگر در کوچههای این محله طنین خواهد انداخت.
نظر شما