خبرگزاری شبستان،گروه دین و اندیشه،احمد ابوالقاسمی، قاری بینالمللی قرآن و جانباز دفاع مقدس، روزگاری حتی از تلاوت یک آیه در برابر دیگران خجالت میکشید؛ پنج سال طول کشید تا نخستین بار مقابل استادش قرآن بخواند. سالها بعد، ترکش باقیمانده از دوران دفاع مقدس نفس او را در مسابقات قرآنی گرفت و هفت نمره از او کم کرد، اما همان مجروحیت مسیری متفاوت پیش پایش گذاشت؛ مسیری که سرانجام به قهرمانی مسابقات بینالمللی قرآن مالزی ختم شد.
این گزارش روایتی از فعالیت های این قاری بین المللی قرآن کریم است که در ادامه می خوانید:
هنوز آیه تمام نشده بود که نفسش برید. درست وسط مسابقه، جایی که باید تواناییاش را نشان میداد، دیگر نتوانست تلاوت را آنطور که میخواست ادامه دهد. هفت نمره از دست رفت و رؤیای راهیابی به مسابقات کشوری، یکبار دیگر نقش بر آب شد. علت را خوب میدانست؛ تکهای ترکش که سالها پیش در جبهه به ریهاش اصابت کرده بود و هنوز همانجا باقی مانده بود.
اما عجیبترین بخش این ماجرا هنوز اتفاق نیفتاده بود.
سالها قبل، در محلهای از تهران، پسربچهای با اصرار مادرش راهی کلاس قرآن شده بود. چندان علاقهای به رفتن نداشت، اما صدای تلاوت یکی از نوجوانان مسجد، سرنوشت دیگری برایش رقم زد. شیفته قرائت شد؛ آنقدر که ساعتها به نوارهای قرآن گوش میداد. بااینحال، مشکلی داشت که هیچکس تصور نمیکرد روزی از او قاری بینالمللی بسازد؛ از خجالت جرئت نداشت حتی یک آیه را مقابل دیگران تلاوت کند.
پنج سال گذشت. پنج سال شنیدن و تمرین کردن و هر بار به تعویق انداختن لحظه خواندن. تا اینکه سرانجام در رمضان سال ۱۳۶۱ دل به دریا زد و برای نخستین بار در حضور استادش تلاوت کرد. واکنش استاد برایش غیرمنتظره بود؛ باور نمیکرد این نخستین تجربه قرائت او مقابل دیگران باشد.
پسربچهای که پنج سال از خواندن میترسید، بالاخره صدایش را پیدا کرده بود. اما زندگی هنوز آزمون سختتری برایش داشت.
جنگ که شدت گرفت، راهی جبهه شد. در مجموع حدود ۲۰ ماه در مناطق عملیاتی حضور داشت و سه بار مجروح شد. آخرین مجروحیت، در سال ۱۳۶۷، زخمی بر ریهاش گذاشت؛ زخمی که برای یک قاری قرآن، شاید یکی از دشوارترین آسیبها باشد. نفس، مهمترین سرمایه او برای تلاوت بود و حالا همان سرمایه آسیب دیده بود.
سالها برای رسیدن به مسابقات کشوری تلاش کرد، اما بارها ناکام ماند. یکبار مشکل نفس و بار دیگر اشتباه در قرائت، راه را بر او بست. در مسابقات استانی سال ۱۳۷۱ نیز همان ترکش قدیمی هنگام خواندن آیهای طولانی کار دستش داد و با از دست دادن هفت نمره حذف شد.
میتوانست اینجا پایان ماجرا باشد؛ قاری مستعدی که جنگ، بخشی از تواناییاش را گرفته بود.
اما اتفاقی غیرمنتظره همهچیز را تغییر داد.
او به دلیل مجروحیت جنگی، امکان شرکت در مسابقات ویژه جانبازان را داشت. در این رقابتها به مقام نخست رسید و همین موفقیت، طبق مقررات مسابقات آن زمان، فرصتی دوباره برای حضور مستقیم در رقابتهای کشوری قرآن پیش پایش گذاشت؛ فرصتی که در مسابقات استانی از دست داده بود.
این بار سوم شد و راهی مسابقات بینالمللی قرآن مالزی شد. سرانجام همان قاری که روزی از خواندن یک آیه مقابل چند نفر خجالت میکشید و بعدها با ریهای مجروح از مسابقه کنار رفته بود، بر سکوی نخست یکی از معتبرترین رقابتهای بینالمللی تلاوت قرآن ایستاد.
سالها بعد، نام کتاب خاطراتش را «ترکش دوستداشتنی» گذاشت. نامی عجیب برای زخمی که هنوز هم با اوست؛ اما خودش معتقد است همان ترکش، بهواسطه مسیر مسابقات جانبازان، راه قهرمانیاش را باز کرد.
امروز از آن روزها بیش از سه دهه گذشته است. صدای او در محافل قرآنی کشورهای مختلف شنیده شده و در برنامه «محفل» و «محفل ستارهها» نیز حضور یافته است. حالا خودش در جایگاهی قرار دارد که استعدادهای کمسنوسال قرآن را میبیند و از پیشرفت شگفتانگیز آنها سخن میگوید.
شاید همین، زیباترین بخش داستان باشد؛ پسری که روزگاری برای شنیدهشدن صدایش پنج سال با خجالت جنگید، اکنون بخشی از زندگیاش را صرف آموزش و دیدهشدن استعدادهای قرآنی کرده است.
او نه با داشتن بهترین شرایط، بلکه با عبور از ترس، شکست و محدودیت جسمی به این جایگاه رسید. قهرمانیاش فقط در کسب رتبه نخست مالزی نیست؛ در این است که نگذاشت یک زخم، پایان رؤیایش را بنویسد.
آقای احمد ابوالقاسمی، قاری بینالمللی قرآن و جانباز دفاع مقدس، قهرمان این داستان ماست.
نظر شما