خبرگزاری شبستان-مهدی رحمانیان| دوازده سال بیشتر ندارد؛ اما میان واژهها و خیالهایش، قصههایی شکل گرفته که از دغدغههای بزرگ او حکایت میکنند. هستی فهندژسعدی، دختر نوجوان شیرازی، روزی برای شرکت در یک مسابقه، نقاشی قاصدکی کشید؛ نقاشیای که قرار بود درباره خواص گیاهان دارویی باشد، اما وقتی استاد راهنما از او خواست بهجای یک تصویر هنری، به جنبه علمی موضوع بپردازد، مسیر دیگری پیش پایش باز شد. هستی تصمیم گرفت داستان بنویسد؛ «رها و قاصدک آرزوها» نخستین تجربه داستاننویسی او شد و شاید همان روز بود که قاصدک، آرزوی نویسندهشدن را هم با خود برد.
دو سال از آن روزها میگذرد و حالا نام این دختر نوجوان روی جلد کتابی نشسته است که سه داستان را در خود جای داده؛ مجموعهای با عنوان «در میان خاک و آسمان» که داستانهای «ستارههای میناب»، «رها و قاصدک آرزوها» و «جادوی دم طلایی» را در بر میگیرد. اما در میان این سه روایت، «ستارههای میناب» رنگ و بوی دیگری دارد؛ داستانی که هستی آن را در واکنش به شهادت دانشآموزان مدرسه شجره طیبه میناب نوشت؛ با این امید که روزی نوشتهاش به دست مادرانی برسد که داغ فرزندانشان را بر دل دارند.پ
از یک نقاشی قاصدک تا نخستین داستان
نخستین تجربه نوشتن برای هستی، به یک فعالیت کلاسی بازمیگردد؛ ساخت کتاب دستنویسی با عنوان «سفر به طبیعت». اما ورود جدیتر او به دنیای داستان، از مسابقهای درباره خواص گیاهان دارویی آغاز شد. قرار بود در این مسابقه نقاشی کند، ولی وقتی متوجه شد موضوع باید با رویکردی تخصصی و علمی ارائه شود، تصمیم گرفت شانس خود را در بخش داستاننویسی امتحان کند.
اینگونه بود که داستان «رها و قاصدک آرزوها» شکل گرفت؛ تجربهای که بعدها در کنار دو داستان دیگر، بخشی از نخستین کتاب او شد. هستی پیش از این نیز داستان «چهارشنبهسوری سهراب» را نوشته و داستان «طوفان نورا» را برای انتشار در کتاب مشارکتی «وطن ما ایران» آماده کرده است. نامه او در پویش اعتراض دانشآموزان به دبیرکل سازمان ملل متحد نیز در شمار نامههای برگزیده قرار گرفته و در کتاب «برای آنکه جهان بشنود» به چاپ رسیده است.
با این حال، «در میان خاک و آسمان» نخستین تجربه انتشار کتاب مستقل اوست؛ مجموعهای که حاصل شرکت در مسابقات مختلف آموزشوپرورش طی حدود دو سال است.

قصهای برای مادرانی که داغ فرزند دارند
خبر شهادت دانشآموزان مدرسه شجره طیبه میناب، برای هستی یک خبر تلخ و البته یک جرقه برای نوشتن بود. او که میگوید در ۱۲ سالگی نیز معنای داغ و از دست دادن را درک میکند، با دیدن تصویر مادران و پدران داغدار این دانشآموزان از قاب تلویزیون، تصمیم گرفت سهم خود را در همراهی با خانوادههای شهدا ادا کند؛ سهمی به اندازه قلم و واژههایی که در اختیار داشت.
او از آن روزها بهعنوان روزهایی غمانگیز یاد میکند؛ روزهایی که خبر شهادت رهبر و دانشآموزان، فضای کشور را در اندوه فرو برده بود. هستی میخواست کاری انجام دهد؛ برای همین، در کنار حضور در موکبها و خیابانها و رجزخوانی، تصمیم گرفت با نوشتن داستان، صدای شهدا باشد.
به گفته این نویسنده نوجوان «وقتی دلشکستگی مادران و پدران شهدای میناب را از قاب تلویزیون دیدم، تصمیم گرفتم قدمی هرچند کوچک برای تسلای دل بازماندگان بردارم. اینگونه بود که قصه ستارههای میناب را نوشتم تا شاید روزی کتابم به دست مادران همیشه داغدار شهدای میناب برسد.»
وقتی دلشکستگی مادران و پدران شهدای میناب را از قاب تلویزیون دیدم، تصمیم گرفتم قدمی هرچند کوچک برای تسلای دل بازماندگان بردارم. اینگونه بود که قصه ستارههای میناب را نوشتم تا شاید روزی کتابم به دست مادران همیشه داغدار شهدای میناب برسد.داستان «ستارههای میناب» از دل یک خانواده ایرانی روایت میشود؛ خانوادهای که در مسیر قصه به جنگ و شهادت میرسد و پس از آن، با امید و انگیزه برای ادامه زندگی تلاش میکند. هستی میگوید در این روایت کوشیده است نشان دهد چگونه میتوان پس از یک داغ بزرگ، با تکیه بر امید، خانواده را سرپا نگه داشت.
سه جمله برای روایت یک فاجعه
نوشتن از شهادت دانشآموزان برای دختری در همان سنوسال، کار سادهای نبود. هستی برای نگارش این داستان به اطلاعات مستقیمی درباره دانشآموزان شهید دسترسی نداشت؛ به همین دلیل، بیشتر بر احساس و تأثیری تکیه کرد که این حادثه بر او گذاشته بود.
در میان بخشهای مختلف داستان، روایت موشکباران و شهادت قهرمان قصه برایش دشوارتر از همه بود. او میخواست سنگینی آن لحظه را با کلمات منتقل کند، اما در عین حال از توصیفهای طولانی فاصله گرفت و کوشید با چند جمله، تصویر آن اتفاق را پیش چشم خواننده بیاورد: «آسمان صدای غرش شنید... صدای موشک... صدای انفجار...»
همین سه جمله، انتخاب او برای روایت لحظهای است که در ذهنش از آن حادثه شکل گرفته بود؛ روایتی که نمیخواست اندوه را بازگو کند، بلکه میخواهد از دل آن، امید و انگیزه ادامه زندگی را نیز به تصویر بکشد.
چرا «در میان خاک و آسمان»؟
انتخاب نام کتاب نیز برای هستی به پیوند میان سه داستان و یاد شهدای مدرسه میناب بازمیگردد. از یک سو، قرار بود مجموعهای شامل سه داستان منتشر شود و از سوی دیگر، این کتاب به یاد و نام دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه متبرک شده بود. داستان قاصدک آرزوها نیز در شکلگیری عنوان بیتأثیر نبود.

او میگوید نام «در میان خاک و آسمان» را با یاد خون پاک شهدا انتخاب کرده است؛ خونهایی که با خاک وطن آمیخته شد و آنان را آسمانی کرد. عنوانی که برای این نویسنده نوجوان، پیوندی میان زمین، سرزمین و پرواز دارد.
مادری که هم مشوق بود و هم مربی
پشت انتشار نخستین کتاب هستی، همراهی خانواده و حمایت کانون فرهنگیهنری «مهر و ماه» مسجد صاحبالزمان(عج) شیراز قرار دارد. او نخست از پدر و مادرش نام میبرد و تأکید میکند که بدون تشویق و همراهی آنها، احتمالاً نمیتوانست نوشتههایش را به کتاب تبدیل کند.
مادر او علاوه بر نقش حمایتی در خانه، مربی کلاس نویسندگی نیز بوده است؛ همراهیای که در کنار تشویق پدر، مسیر نوشتن را برای هستی هموارتر کرده است. مدیریت کانون «مهر و ماه»، خانم زال، نیز با برگزاری دورههای نویسندگی و تلاش برای شناسایی استعدادهای ادبی نوجوانان، در این مسیر همراه او بوده است.
آشنایی هستی با این کانون البته از کلاس نویسندگی آغاز نشد. او ابتدا از طریق گروه سرود «مهر و ماه» به فضای کانون و مسجد راه پیدا کرد؛ فضایی که به گفته خودش، با برنامهها، کلاسها و اردوهای جذاب، حضور نوجوانان را پررنگتر کرده است. پس از تجربه موفق انتشار کتاب او و علاقهای که دیگر اعضای کانون به نوشتن نشان دادند، کارگاه نویسندگی نیز در این مجموعه شکل گرفت.
کلاسهایی برای پیدا کردن مسیر نویسندگی
هستی کارگاه نویسندگی را فرصتی برای بیشتر نوشتن، پیدا کردن ایدههای خلاقانه و تقویت مهارت داستاننویسی میداند. او معتقد است کانونهای فرهنگی و مساجد میتوانند با برگزاری برنامهها و اردوهای فرهنگی و هنری و همچنین دورههای استعدادیابی، زمینه کشف و حمایت از استعدادهای نوجوانان را فراهم کنند.
شاید یکی از شنیدنیترین بخشهای قصه نویسنده ۱۲ ساله شیرازی، چگونگی تأمین هزینه چاپ کتاب باشد. هستی برای آنکه نوشتههایش به کتاب تبدیل شوند، به سراغ مهرهبافی رفت مهارتی که خودش در آن توانایی داشت.او با ساخت گیرههای روسری، بند عینک، آویز کیف و دستسازههای دیگر، هزینه چاپ کتابش را فراهم کرد.تجربه خودش نیز از همین مسیر شکل گرفته است؛ حضوری که از گروه سرود آغاز شد و به کلاسهای نویسندگی، مسابقات ادبی و سرانجام انتشار کتاب رسید. او حتی معتقد است اگر چنین فضایی در مسجد فراهم نمیشد، شاید فرصت و امکان دنبالکردن جدی این استعداد را پیدا نمیکرد.
کتابی که هزینه چاپش را با دستسازههایش پرداخت
شاید یکی از شنیدنیترین بخشهای قصه نویسنده ۱۲ ساله شیرازی، چگونگی تأمین هزینه چاپ کتاب باشد. هستی برای آنکه نوشتههایش به کتاب تبدیل شوند، به سراغ مهرهبافی رفت مهارتی که خودش در آن توانایی داشت.
او با ساخت گیرههای روسری، بند عینک، آویز کیف و دستسازههای دیگر، هزینه چاپ کتابش را فراهم کرد. برای او، علاقه به نوشتن علاوه بر خیالپردازی و ثبت داستانها محدود نماند؛ به تلاشی عملی برای محققکردن آرزویش تبدیل شد.
هستی در پاسخ به نوجوانانی که ممکن است به دلیل دوری از مراکز فرهنگی یا کمبود امکانات، از دنبالکردن علاقه خود منصرف شوند، به همین تجربه اشاره میکند و میگوید: «من هزینه چاپ کتاب را با فروش دستسازههای خودم پرداخت کردم. پس هیچ چیزی مانع رسیدن به هدف نخواهد شد؛ فقط کافی است بخواهیم کاری را انجام دهیم و خداوند در آن مسیر به یاری ما خواهد آمد.»
رؤیای نوشتن از رهبر شهید تا محله شهرک سعدی
برای هستی، نویسندگی قرار نیست تجربهای گذرا و محدود به انتشار نخستین کتاب باشد. او تصمیم دارد این مسیر را بهصورت جدی ادامه دهد و باور دارد در این راه رسالتی برعهده دارد که باید با یاری خداوند در آن ثابتقدم بماند.
یکی از آرزوهایش نوشتن کتابی درباره رهبر شهید است؛ موضوعی که دوست دارد در آثار آیندهاش به آن بپردازد. در کنار این هدف، بزرگترین خواستهاش دیدهشدن و خواندهشدن نوشتههایش است. او امیدوار است روزی بهعنوان نویسندهای شناختهشده از محله شهرک سعدی شیراز نامی برای خود دستوپا کند.

اما شاید یکی از تأثیرگذارترین اتفاقها پس از انتشار کتاب، آشنایی هستی با نام یکی از دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه باشد. او پس از چاپ کتاب متوجه شد یکی از دختران شهید این مدرسه «سارا شایسته» نام داشته است؛ دختری که نامش را برای شخصیت اصلی داستان «ستارههای میناب» انتخاب کرده بود.
این همنامی برای او معنای ویژهای پیدا کرد؛ گویی نامی که هنگام نوشتن داستان انتخاب کرده بود، پیوندی نزدیکتر با واقعیت پیدا کرده است. هستی حالا کتابش را با احترام و تواضع به ساحت شهدا، بهویژه شهدای دانشآموز جنگ دوازدهروزه، شهدای میناب و شهدای لامرد و خانوادههای آنان تقدیم میکند و امیدوار است دعای خیرشان همراه مسیر نویسندگیاش باشد.
دختری که روزی برای یک مسابقه، داستانی درباره قاصدک نوشت، حالا با سه قصه نخستین کتابش را منتشر کرده است. او هنوز در آغاز راه است؛ راهی که از یک کلاس درس و یک کانون مسجدی شروع شد، با دستسازههایش برای انتشار کتاب ادامه یافت و حالا افقهای تازهای پیش رویش گشوده است. شاید مهمترین ویژگی قصه هستی همین باشد؛ اینکه منتظر نماند تا همه امکانات فراهم شود؛ با همان داشتههایش دست به کار شد و نخستین کتابش را به دست خوانندگان رساند.
نظر شما