خبرگزاری شبستان ـ استان مازندران ـ مریم نظری؛ ساری امروز جمعه ۲۲ آبان ماه ۱۴۰۵ غرق در عطر ایثار و شهادت است. از سپیده‌دم، شهر بوی گلاب و اسپند گرفته و صدای نوحه و سینه‌زنی از هر گذر شنیده می‌شود.
این شهدا آمدند تا زنده‌مان کنند و هر بار که این تابوت‌ها را می‌بینم، می‌فهمم آن سال‌ها بی‌ثمر نبود، این‌ها رفتند تا ما بمانیم و حالا وظیفه من و ما این است که این حرف را به بچه‌های امروز به نسل نو به نسل z و الفا بگویم؛ وگرنه این نام‌ها هم مثل پیکرها گم می‌شوند.
امروز با حضور شهدای خوشنام و شهید مدافع وطن محمدزاده، گویی مازندران امروز نه یک استان، که یک خانه عزاداری بزرگ است؛ خانه‌ای که در آن، همه مهمان‌دار شهیدان‌اند.
دختران ساروی امروز با عکس امام و رهبر، تصاویر شهیدان و شهدای جنگ تحمیلی، و دسته‌های گل و گلاب وارد میدان شدند تا اعلام کنند امروز هر گوشه از این شهر حال‌وهوای شهادت دارد.
مادران مویه‌کنان و خواهران آماده‌ی پیشواز از برادر شهیدشان‌اند و پدران و برادران مازندرانی، آماده رزم برای ادامه‌ی راه این شهیدان.
و چه اندوه‌ناک امروز زمزمه می‌کنیم: «ای شهید گمنام، چه غریبانه به روضه‌ی مادر رسیدی، انگار ز کوچه‌های غربت زهرا، به آغوش ما رسیدی»
مازندران این روزها در سالروز شهادت بی‌بی و عالم زهرای مرضیه (س) عطر زهرایی گرفت و مردم از آمل تا ساری، هفت روز از خوش‌نام‌ها میزبانی کردند و این میزبانی، تنها یک آیین تشییع نبود؛ صحنه‌ای از همدلی ملتی بود که سال‌ها پس از پایان جنگ، هنوز پیمان خود را با شهیدان نشکسته است.
سکوت تابوت‌ها و فریاد لبیک یا زهرا
امروز روزی بود که در آن سکوت تابوت‌ها با فریاد «لبیک یا زهرا (س)» شکست و اشک، زبان مشترک همه‌ی حاضران شد. مسافران آسمانی رفتند، اما نامشان نه در سنگ‌نوشته‌ها، که در دل مردم این سرزمین حک شد
جوانی که خود را مجد و دانشجوی مهندس صنایع معرفی می کند و در این وداع و تشییع شهدا حضور دارد، به خبرنگار شبستان می گوید: من این شهدا را ندیده‌ام، جنگ را هم ندیده‌ام، اما این‌ها یک چیزی دارند که من در هیچ جای دیگر پیدا نکردم؛ بی‌نام بودنشان. کسی که بی‌نام می‌رود، برای هیچ چیز دنیایی نرفته. من آمدم بگویم این بی‌نامی را می‌شناسم و قدرش را می‌دانم.
می گوید: ادامه راه شهید برای من فقط گریه کردن نیست. شهید از خانه‌اش گذشت تا این خاک بماند؛ راه او برای من یعنی درس خواندن جدی، کار درست کردن و آبروی این مملکت را نگه داشتن. اگر من امروز در کارم کم بگذارم، به آن‌ها بی‌احترامی کرده‌ام.
در میان این کاروان نور، نام شهید مهدی محمدزاده نیز می‌درخشد؛ شهید مدافع وطن که در جنوب کشور به شهادت رسید و امروز پیکر مطهرش بر دوش هم‌شهریانش تشییع شد. او نیز چون شهیدان گمنام، بی‌ادعا رفت و نامش را در دل‌ها گذاشت؛ جوانی از این دیار که امنیت و آرامش مرزهای دور را بر آسایش خود ترجیح داد.
آری امروز همه ما آمدیم تا هنگام با شهدا حرکت کنیم و بگوییم، راه این شهدا را با پا نمی‌شود رفت، با دل می‌شود رفت. اگر دلت با این‌ها باشد، هر جای این مملکت که باشی، در همان راهی.
شهدا امروز نشان دادند که این راه غریب بودن، بد نیست؛ اگر غریب برای حق باشی. آن‌ها سال‌ها بی‌نام ماندند و امروز تمام شهر برایشان گریه می‌کند. این یعنی حق، حتی اگر دیر، دیده می‌شود.
نظر شما