به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از گیلان، من شاید برای یک گزارش معمولی به میدان شهدای ذهاب رفته بودم. معمولی نه بخاطر کم اهمیت بودن بلکه بخاطر تکراری بودن سوژه هایم اما هنوز به ابتدای پیاده‌راه فرهنگی نرسیده بودم که فهمیدم این شب، شبی معمولی نیست. جمعیتی در سکوت ایستاده بودند و از دور، تابوت‌هایی را می‌دیدم که آرام‌آرام از آمبولانس ها بیرون آورده شدند و...
چرا اینجا؟ همیشه تا میدان می رفتند و آدم هایی که می آمدند تابوت ها را به شانه بگیرند هم شکل و فرمشان فرق داشت اما امشب... نزدیک تر شدم.
نمی‌دانستم چه خبر است؛ فقط پاهایم مرا به سمت جمعیت کشید. آن‌جا بود که از سادگی و خودمانی بودن استقبال خشکم زد. اشک از چشمم می بارید و توان بالا بردن گوشی برای گرفتن فیلم و عکس را نداشتم.
صحنه‌ای که میدانم تا مدت ها قرار نیست از ذهنم بیرون برود.
دستفروش ها جلو آمده بودند، بساطشان را رها کرده بودند و با چشمانی خیس، به تابوت‌ها نگاه می‌کردند، نگاهشان که به هم افتاد قلبم تندتر زد. زن ها و مردهای جوان با تیپ و قیافه معمولی شبیه همان هایی که در خانه و خانواده همه ما هستند، شبیه خود ما، آمدند ردیف شدند زیر تابوت ها و بر شانه گذاشتند و من باز هم داشتم اشک میریختم.
جوانی که تا همین چند دقیقه پیش مشغول چیدن اجناسش بود، حالا شانه‌اش را آماده کرده بود تا زیر تابوت برود. نمی‌دانم چرا، اما ناخودآگاه ایستادم و به آنها نگاه کردم. من فقط یک خبرنگار بودم که آمده بودم گزارش بگیرم؛ اما آنها، هر کدام یک دنیا حرف داشتند که از زبانشان جاری نمی‌شد، اما در رفتارشان فریاد می‌زد.
همه آنها ایرانی و وطن پرست بودند، همه آنها زیر یک پرچم، فرزند بامعرفت همین سرزمین را به آغوش گرفته بودند و با افتخار تا رسیدن به میدان گام بر میداشتند و این غرورم را هر لحظه بیشتر میکرد.
گرچه به نظرم چنین استقبالی را برای اولین بار تجربه می کردند اما همین شکوه برای همیشه در خاطرشان باقی خواهد ماند.
جمعیت که جلوتر آمد، دیدم مادری با چادری سیاه، گوشه‌ای ایستاده و آرام گریه می‌کند. کسی از او نمی‌پرسید چرا گریه می‌کند؛ انگار همه می‌دانستند. او بیاد مزار گمنام بی بی دو عالم افتاده و روضه علی‌اکبر(ع) را زیر لب بجای مادری که نیست فرزندش را در آغوش بگیرد زمزمه میکرد و با هر کلمه، انگار پیکر پیش رویش، فرزند خودش است. من امشب فهمیدم که گاهی یک گزارش، نه با سؤال و مصاحبه، که با سکوت و نگاه نوشته می‌شود.
جوانان با شعار «یا حسین» و «یا زهرا» زیر تابوت‌ها را گرفتند و مثل عزیز خانواده خودشان، برای این شهدای گمنام برادری و خواهری کردند. کاسبی که کنار من ایستاده بود، رو به من کرد و گفت: «امیدوارم این مراسم خوب برگزار شود و ما شرمنده شهدا نشویم و خانواده‌هایی که ندارند تا آنها را به خاک بسپارند، دلشان آرام بگیرد.» جمله‌ای که تا آخر شب در گوشم ماند.
امشب، من فقط یک خبرنگار نبودم؛ یک شاهد بودم. شاهدِ پیاده‌راهی که به احترام هشت مسافر آسمانی، ایستاده بود. شاهدِ مردمی که بساط و مغازه‌هایشان را رها کردند تا دینشان را به شهدا ادا کنند. شاهدِ اشک مادری که سال‌هاست چشم‌انتظار فرزندش است و شاهدِ جوانانی که برای چند قدم، شانه‌هایشان را امانت دادند.
حرف مشترک امشب، یک جمله بود: «ما پیکره همین سرزمینیم و شرمنده شهدا نمی‌شویم.» و من، در حالی که سرم سنگین کلماتی بود که در مغزم رژه می رفتند به سمت خانه برمی‌گشتم، با خودم فکر کردم که شاید زیباترین خبر، خبری است که با چشم دل نوشته شود، نه با قلم.
امشب، رشت، هشت شهید گمنام را بدرقه کرد؛ اما در دل مردمانش، هیچ‌کدام گمنام نبودند.
من مدت ها بود تصویر پیاده راه فرهنگی شهرم را با دود و سیاهی و سوختگی بیاد می آوردم. حتی زیر باران که میرفتم بوی آتش بیشتر به مشامم میخورد. من ماه ها بود که در ۱۸و ۱۹ دی ماه، ۱۴۰۴، در لابه لای آجرهای مساجد و کرکره های مغازه های سوخته شهرم مانده بودم اما امشب این شهدا با برکت حضورشان یادم آوردند که پویایی و سرزندگی شهرم هنوز به غیرت و تعصب همین جوانانش پابرجاست.همین هایی که شاید ظاهرشان به انقلابی و بسیجی و مذهبی شبیه نباشد اما باطنشان معتقد و پای کار نظام و کشورشان هستند.
و مهمتر از همه بهانه این اتفاق بدون شک نگاه پر مهر «مادر» بود. حضرت فاطمه زهرا(س) که مادر تمام مخلوقات است در شب شهادتش تمام فرزندانش را دور هم جمع کرد تا یادمان نرود این خانه بی بزرگتر نیست.
نظر شما