به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، بعضی آدم‌ها بعد از رفتنشان، تازه در خاطرات اطرافیان جان می‌گیرند؛ وقتی از عادت‌های کوچکشان می‌گویند، از مهربانی‌هایی که شاید آن روزها عادی به نظر می‌رسید و از کارهایی که بی‌هیاهو انجام می‌دادند. در خانه پلاک ۱۰۲، کوچه ۲۴ محله گلشن شیراز، نام روح‌الله صفری هنوز در میان همین خاطره‌ها تکرار می‌شود. خانه‌ای که روزگاری صدای او در آن می‌پیچید، حالا پس از شهادتش حال‌وهوای حسینیه پیدا کرده و همسرش، در میان یادگارهای زندگی مشترک، روایت مردی را بازگو می‌کند که برای خانواده و دیگران تکیه‌گاه بود.
دیدار این هفته حجت‌الاسلام‌والمسلمین حسین امیدی، مدیر ستاد هماهنگی کانون‌های فرهنگی‌هنری مساجد استان فارس در قالب طرح ملی «سه‌شنبه‌های تکریم شهدایی»، در خانه شهید صفری برگزار شد؛ دیداری که در آن، وقتی صحبت به روزهای زندگی مشترک رسید، از خاطراتی گفته شد که با گذشت زمان همچنان زنده‌اند؛ از رابطه‌اش با مادر، مهربانی‌اش با اهل خانه و دل‌نگرانی‌هایش برای دخترانی که آنها را فرزندان معنوی خود می‌دانست.
مردی که خانواده‌اش تنها مخاطبان مهربانی او نبودند
زهرا تل‌کوهی، همسر شهید روح‌الله صفری، وقتی از دوازده سال زندگی مشترکشان حرف می‌زند، پیش از هر چیز به خصلت‌هایی اشاره می‌کند که در زندگی روزمره او ریشه داشت؛ احترام ویژه به مادر، مهربانی با اعضای خانواده و حساسیت در مسائل مالی. روح‌الله که پدرش را از دست داده بود، توجه خاصی به مادرش داشت و در کنار رسیدگی به خانواده، مراقب کسانی بود که شاید در زندگی‌شان کمتر تکیه‌گاهی داشتند.
حاصل این زندگی مشترک، دو دختر به نام‌های نازنین‌فاطمه و نازنین‌زینب است؛ دو دختری که حالا خاطرات پدر را در خانه‌ای دنبال می‌کنند که یاد او در آن زنده مانده است. تل‌کوهی از توجه همسرش به ایتام می‌گوید و اینکه هنگام واریز حقوق، فرزندان تحت پوشش را در اولویت قرار می‌داد. این توجه، به چند کمک مقطعی محدود نبود؛ روح‌الله سرپرستی معنوی هشت دختر را بر عهده داشت و در اداره خیریه‌ای که در همان کوچه فعالیت می‌کرد نیز همکاری می‌کرد.
با شهادت او، این پیوند گسسته نشد. به گفته همسرش، حمایت از آن دختران همچنان ادامه دارد؛ انگار بخشی از مسئولیتی که روح‌الله در زمان حیات پذیرفته بود، حالا به خانواده‌اش رسیده است.
مسجد؛ قرار همیشگی روح‌الله
زندگی روح‌الله با مسجد هم پیوندی دیرینه داشت. او از سال ۱۳۸۴ عضو بسیج بود و به مسجد امام حسن مجتبی(ع) علاقه زیادی داشت. نماز جماعت و حضور در مراسم احیای شب‌های ماه مبارک رمضان، بخشی از برنامه‌های او بود؛ رفت‌وآمدهایی که نشان می‌داد ارتباطش با مسجد، به مناسبت‌های خاص محدود نمی‌شود.
برای همسرش، این بخش از زندگی شهید نیز در کنار خاطرات خانوادگی قرار دارد؛ تصویری از مردی که در کنار مسئولیت‌های کاری و زندگی شخصی، برای حضور در مسجد و همراهی با اهالی محله وقت می‌گذاشت.
خبری که صبح روز بعد رسید
روح‌الله صفری، متولد سال ۱۳۶۴، بیست سال از عمر خود را در لباس سبز پاسداری و در حوزه هوافضا خدمت کرد. به روایت همسرش، آرزوی شهادت داشت؛ آرزویی که سرانجام در جریان درگیری‌های «جنگ رمضان» محقق شد.
خبر شهادت صبح روز بعد به خانواده رسید. از آن پس، خانه همان خانه بود، اما جای خالی یک نفر در تمام گوشه‌های آن احساس می‌شد. تل‌کوهی از تغییر حال‌وهوای خانه پس از شهادت همسرش می‌گوید؛ فضایی که به‌تدریج رنگ و بوی حسینیه گرفت و یاد شهید در آن حضوری پررنگ پیدا کرد.
در همین دیدار، پرچم متبرک حرم مطهر رضوی نیز به خانه شهید آورده شده بود تا حاضران آن را زیارت کنند؛ پرچمی که در کنار یاد و خاطره روح‌الله، حال‌وهوای معنوی این محفل را بیشتر کرده بود.
شهدا؛ دستشان در عالم ملکوت باز است
پس از روایت همسر شهید، نوبت به حجت‌الاسلام‌والمسلمین حسین امیدی، مدیر ستاد هماهنگی کانون‌های فرهنگی‌هنری مساجد استان فارس، رسید تا از جایگاه شهدا و ادامه حیات معنوی آنان سخن بگوید.
او با استناد به سخنان آیت‌الله رمضانی، از شاگردان علامه حسن‌زاده، شهدا را در عالم ملکوت بسیار «مبسوط‌الید» توصیف کرد و با اشاره به آیات قرآن، آنان را شاهدان اعمال دانست. به گفته امیدی، شهیدی که در مسیر بندگی خدا قدم برداشته، پس از شهادت نیز امکان خدمت و اثرگذاری دارد و دستش در عالم برزخ و ملکوت بازتر از دوران زندگی دنیایی است.
او یادآور شد که شهدا در زمان حیات نیز در پی خدمت به دیگران بودند؛ گاهی در عرصه نظامی، گاهی اقتصادی، فرهنگی یا اجتماعی. با این حال، به اعتقاد او، دامنه این خدمت پس از شهادت گسترده‌تر می‌شود و شهدا می‌توانند بیش از آنچه در دنیا فرصت انجامش را داشتند، اثرگذار باشند.
امیدی شهادت را بالاترین مدالی دانست که خداوند بر گردن انسان می‌اندازد و با اشاره به روایات مربوط به شفاعت شهدا گفت: خانواده‌هایی که با شهدا مأنوس بوده و در مسیر زندگی همراهی‌شان کرده‌اند، از این همراهی بهره‌مند می‌شوند؛ چراکه شهید برای خانواده و نزدیکان خود شفاعت می‌کند و دست آنان را می‌گیرد.
روح‌الله در امتداد راه شهدای کربلا
بخش دیگری از سخنان مدیر ستاد هماهنگی کانون‌های فرهنگی‌هنری مساجد فارس به پیوند میان شهدای امروز و شهدای کربلا اختصاص داشت. او شهید روح‌الله صفری را در مسیر و هدف، هم‌راستا با شهدایی همچون حبیب بن مظاهر و حر بن یزید ریاحی دانست و تأکید کرد که شهدای امروز چیزی کمتر از شهدای کربلا ندارند.
امیدی با اشاره به اینکه یاران امام حسین(ع) در زمان خود تکلیفشان را تشخیص دادند و در آن مسیر قدم گذاشتند، گفت شهدای امروز نیز با همین تشخیص و باور، برای دفاع از اسلام و انقلاب جان خود را تقدیم کردند. او ماندگاری خون شهدا را به یادآوری تاریخی کربلا پیوند زد و گفت همان‌طور که تلاش‌ها برای محو یاد شهدای کربلا به نتیجه نرسید، خون شهدای امروز نیز ضایع نخواهد شد.
کوچه‌ای که قرار است نام شهید را به خاطر بسپارد
اما در میان خاطرات و سخنان این دیدار، همسر شهید دو خواسته را نیز مطرح کرد؛ درخواست‌هایی که از دل زندگی و خاطرات مشترکشان برآمده است. زهرا تل‌کوهی خواستار نامگذاری کوچه محل سکونت خانواده به نام شهید روح‌الله صفری شد و راه‌اندازی موکبی به نام این شهید یا شهدای محله را نیز پیشنهاد کرد.
حجت‌الاسلام امیدی ضمن تجلیل از همسر شهید، این مطالبات را اقدامی در مسیر زنده نگه داشتن یاد شهید و انتقال فرهنگ ایثار و شهادت به نسل‌های آینده دانست.
در پایان این دیدار، آنچه در خانه پلاک ۱۰۲ باقی ماند، فقط خاطره مردی نبود که در جنگ به شهادت رسید؛ روایت زندگی اوست که هنوز ادامه دارد؛ در حمایت از دخترانی که فراموش نشده‌اند، در خانه‌ای که حالا حسینیه شده و در کوچه‌ای که خانواده امیدوار است روزی نام روح‌الله صفری را بر خود داشته باشد.
نظر شما