نماز اول وقت و سربازی ولایت؛ میراث ماندگار شهید زنگویی

خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم- گاهی قصه یک زندگی، با همه کوتاهی‌اش، آن‌قدر عمیق و ماندگار است که سال‌ها پس از پایان آن، هنوز می‌توان عطر مهربانی، ایثار و عشق را در خاطراتش جست‌وجو کرد؛ قصه مردانی که روزهای جوانی خود را دور از خانه و خانواده می‌گذرانند تا آرامش و امنیت در خانه‌های مردم برقرار بماند.

شهید محمود زنگویی یکی از همین مردان بود؛ مرزبانی که دلش برای خانواده می‌تپید، در خانه تکیه‌گاهی مهربان برای همسر و فرزندش بود و در میدان خدمت، پاسداری از مرزهای ایران اسلامی را بر عهده داشت. او که تنها ۳۰ بهار از زندگی‌اش گذشته بود، در حالی به شهادت رسید که فرزند خردسالش هنوز دو سال بیشتر نداشت و همسرش در انتظار روزهایی بود که بتوانند بیشتر در کنار یکدیگر زندگی کنند.

فاطمه دلیر، همسر شهید مدافع امنیت محمود زنگویی، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری شبستان از خراسان جنوبی، از زندگی مشترک کوتاه اما شیرین خود با این شهید، ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری او، روزهای دوری و انتظار و لحظات تلخ شنیدن خبر شهادت همسرش روایت می‌کند؛ روایتی از مردی که نماز اول وقت، احترام به بزرگ‌ترها، کمک به دیگران و وفاداری به آرمان‌هایش را در زندگی معنا کرده بود.

از طبس تا مرزهای شرقی کشور؛ مسیر خدمت یک مرزبان

فاطمه دلیر با اشاره به زندگی و دوران خدمت همسرش اظهار کرد: شهید محمود زنگویی متولد اول فروردین سال ۱۳۵۹ بود و پس از دریافت مدرک دیپلم و گذراندن دوره آموزشی در مرکز آموزش ثامن‌الائمه(ع) مشهد، فعالیت خود را در نیروی انتظامی آغاز کرد.

وی افزود: همسرم حدود پنج سال در طبس خدمت کرد و پس از آن به بیرجند منتقل شد. او نیز حدود پنج سال در حوزه مرزبانی و دفاع از مرزهای کشور در منطقه گزیگ خدمت کرد و سرانجام در هنگ مرزی گزیگ، در پاسگاه کبوده و در مرز افغانستان به شهادت رسید.

همسر شهید زنگویی با اشاره به تاریخ شهادت این مرزبان گفت: محمود آقا در شانزدهم اردیبهشت سال ۱۳۸۹ به شهادت رسید و در زمان شهادت، تنها ۳۰ سال داشت؛ سال‌هایی از جوانی خود را که می‌توانست در کنار خانواده باشد، در مسیر خدمت و حفاظت از مرزهای کشور سپری کرد.

مردی که مهربانی را در رفتار خود معنا می‌کرد

دلیر، خوش‌اخلاقی، احترام به مادر و بزرگ‌ترها و کمک به دیگران را از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی همسرش دانست و بیان کرد: محمود آقا با اعضای خانواده بسیار مهربان و خوش‌رو بود و احترام خاصی برای مادر و بزرگ‌ترها قائل می‌شد.

وی ادامه داد: همسرم هر جا می‌توانست و فرصت اجازه می‌داد، برای کمک به دیگران پیش‌قدم می‌شد. این کمک‌ها فقط به مسائل مالی محدود نبود؛ اگر کسی به کمک در کارهای ساختمانی، بنایی یا امور کشاورزی نیاز داشت، تا جایی که از دستش برمی‌آمد، همراهی می‌کرد.

همسر شهید مدافع امنیت افزود: او از آن دسته آدم‌هایی بود که اگر می‌توانست گرهی از کار کسی باز کند، دریغ نمی‌کرد. برایش مهم بود که خانواده، بستگان و اطرافیانش در سختی‌ها تنها نمانند و هر کمکی که از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد.

زندگی کوتاه اما شیرین در روزهای دوری و انتظار

دلیر با اشاره به روزهای زندگی مشترک خود با شهید زنگویی گفت: مدت زندگی مشترک ما کوتاه، اما بسیار شیرین بود. به دلیل شرایط کاری همسرم، بیشتر روزها از یکدیگر دور بودیم و او تقریباً ماهی یک هفته به مرخصی می‌آمد.

وی افزود: ما در بیرجند زندگی می‌کردیم و همسرم در منطقه مرزی خدمت می‌کرد. روزهایی که به مرخصی می‌آمد، برایمان بسیار شیرین بود، اما انگار به سرعت می‌گذشت. تمام آن روزها را با هم بودن غنیمت می‌شمردیم و پس از پایان مرخصی، دوباره روزهای دوری و انتظار آغاز می‌شد.

همسر شهید زنگویی با بیان اینکه ثمره زندگی مشترکشان یک فرزند دو ساله بود، اظهار کرد: محمود آقا در محیط خانواده بسیار مهربان و خنده‌رو بود و در کارهای خانه هم کمک می‌کرد. با وجود مسئولیت سنگین و شرایط خاص شغلی‌اش، نسبت به خانواده احساس تعهد داشت و تلاش می‌کرد در همان فرصت کوتاهی که در کنار ما بود، همراه و پشتیبانمان باشد.

از نگرانی برای یک تماس تا تلخ‌ترین خبر زندگی

همسر شهید مدافع امنیت درباره چگونگی اطلاع از شهادت همسرش گفت: ابتدا متوجه شدم که تلفن همسرم را پاسخ نمی‌دهد. وقتی این وضعیت ادامه پیدا کرد، از طریق پیگیری با همکاران و خانواده ایشان فهمیدم که اتفاقی افتاده است.

دلیر ادامه داد: در ابتدا به ما گفتند که همسرم زخمی شده است، اما سرانجام خبر شهادتش را به ما اعلام کردند. احساس من در آن ثانیه‌ها و روزهای نخست، چیزی نیست که بتوانم به‌راحتی بیان کنم.

وی با اشاره به دشواری پذیرش این اتفاق افزود: آن زمان نه جنگی در جریان بود و نه من تصور و ذهنیتی از اینکه ممکن است چنین اتفاقی برای همسرم بیفتد، داشتم. او هیچ‌وقت درباره شرایط سخت و خطرات کارش چیزی نمی‌گفت تا ما نگران نشویم. همین موضوع باعث شده بود که هیچ‌گاه فکر نکنم روزی با چنین خبری روبه‌رو شوم.

نماز اول وقت و سربازی ولایت؛ میراثی برای نسل جوان

دلیر با تأکید بر اینکه زندگی شهید زنگویی می‌تواند برای نسل جوان امروز الگو باشد، گفت: یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های همسرم، مقید بودن به نماز اول وقت و سرباز ولایت بودن بود. این ویژگی‌ها در کنار اخلاق خوب، احترام به بزرگ‌ترها و کمک به مردم، بخش مهمی از شخصیت او را شکل می‌داد.

وی با بیان اینکه شهید زنگویی در اوج جوانی از کنار خانواده بودن گذشت تا به وظیفه خود در مرزبانی عمل کند، افزود: محمود آقا بهترین روزهای زندگی و دوران جوانی خود را دور از خانواده و فرزندش سپری کرد تا از مرزهای سرزمین ایران اسلامی دفاع کند.

همسر شهید مدافع امنیت در پایان خاطرنشان کرد: پیام زندگی همسرم برای نسل جوان این است که برای سربلندی، عزت و اقتدار ایران اسلامی تلاش کنند و در مسیر مسئولیت و خدمت به مردم ثابت‌قدم باشند. راه شهدا فقط در یادآوری نام و خاطراتشان خلاصه نمی‌شود؛ بلکه باید در رفتار، مسئولیت‌پذیری، کمک به دیگران و وفاداری به ارزش‌هایی که برای آن‌ها زندگی کردند، ادامه پیدا کند.