میراث تاریخی گذشتگان، سرمایه فرهنگی آینده است

به گزارش خبرگزاری شبستان، مهدی شفیعی در این مراسم با تاکید بر اینکه «هنر، زمانی ماندگار می‌شود که میان ریشه‌های تاریخی یک ملت و نیازهای فرهنگی امروز آن پیوند برقرار کند» گفت: سرامیک از این منظر، هنری منحصر به فرد است؛ زیرا با چهار عنصر بنیادین خاک، آب، آتش و توانمندی بدنی انسان پیوند دارد.

او افزود: سمنان، سرزمینی است که تولید واستفاده از سرامیک را می‌توان در آن در یک تداوم تاریخی چند هزار ساله دنبال کرد. از تپه حصار دامغان و سفال‌های به‌جامانده از تمدن‌های کهن منطقه به عنوان ابزارهایی برای زندگی تا کارگاه‌های سفال و سرامیک امروزبه عنوان ترکیبی از هنر و ابزارهای زندگی، یک خط ممتد فرهنگی وجود دارد: انسان ساکن این سرزمین و مواجهه خلاقانه او با خاک.
 
معاون وزیر فرهنگ سپس تصریح کرد: از این منظر، انتخاب سمنان برای برگزاری رویداد سرامیک رضوی، انتخابی صرفاً اجرایی یا جغرافیایی نیست؛ بلکه می‌تواند مبتنی بر یک مزیت تاریخی و فرهنگی واقعی باشد.
 
شفیعی تاکید کرد: اما امروز وظیفه ما فقط پاسداشت این گذشته نیست. وظیفه ما تبدیل میراث به آینده است. میراثی که فقط حفظ شود، ممکن است به تدریج فقط کارکرد موزه ای پیدا کند که البته بسیار مهم وموثراست؛ اما میراثی که امکان بازآفرینی پیدا کند، به سرمایه فرهنگی آینده تبدیل خواهد شد. بنابراین می توانیم از خود بپرسیم آیا می‌توانیم هنر سفال و سرامیک سمنان را به یکی از پایه‌های اقتصاد خلاق استان تبدیل کنیم؟ آیا می‌توانیم نسل جدید هنرمندان و طراحان را در کنار استادان این حوزه قرار دهیم؟ آیا می‌توانیم از ظرفیت دانشگاه‌ها، کارگاه‌ها، بازار هنر، گردشگری و صنایع خلاق در کنار یکدیگر استفاده کنیم؟ و مهم‌تر از همه آیا می‌توانیم فرهنگ رضوی را به یک زبان هنری معاصر و جهانی تبدیل کنیم؟
 
او در پاسخ به این سوالات ابراز داشت: من معتقدم پاسخ همه این پرسش‌ها مثبت است. فرهنگ رضوی را نباید در چند نماد تصویری خلاصه کرد. «رضوی» می‌تواند یک گفتمان فرهنگی باشد. گفتمانی درباره کرامت انسان، گفت‌وگو، مدارا، مهمان‌نوازی، معنویت، دانش، صلح، امید و همزیستی. هنر معاصر این امکان را دارد که این مفاهیم را بدون گرفتار شدن در تکرار نمادها، به زبان امروز بیان کند.
 
معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ادامه بیان کرد: سرامیک نیز به دلیل ماهیت خود، ظرفیت ویژه‌ای برای این کار دارد. فرم و ماده، بافت و حجم، نور و سایه، شکست و پیوستگی، خاک و آتش همگی می‌توانند حامل معنا باشند. بنابراین هدف ما نباید صرفاً تولید «اثر رضوی» باشد؛ بلکه باید به دنبال خلق یک زبان هنری برگرفته از فرهنگ رضوی باشیم. این تفاوت، بسیار مهم است.
 
شفیعی سپس با اشاره به اینکه «اگر قرار است این رویداد آینده‌ای جدی داشته باشد، باید از منطق جشنواره‌ای فاصله بگیرد» اظهار داشت: جشنواره معمولاً برای یک مقطع زمانی شکل می‌گیرد؛ اما دوسالانه باید یک جریان فرهنگی مستمر ایجاد کند. از پایان یک دوره تا آغاز دوره بعد، باید اتفاقاتی شامل پژوهش، آموزش، تولید، نقد، اقامت هنری، ارتباط با دانشگاه‌ها، تبادل هنرمندان، نمایش آثار، بازار هنر و گفت‌وگوی بین‌المللی در جریان باشد. به بیان دیگر، هدف ما باید شکل دادن به یک مثلث آموزش، تولید و نقد و پژوهش باشد؛ مثلثی که می‌تواند زمینه توسعه پایدار هنر سرامیک را فراهم کند.
 
او سپس تاکید کرد: اگر از توسعه هنر سخن می‌گوییم، نمی‌توانیم اقتصاد هنر را نادیده بگیریم. هنرمند باید بتواند از هنر خود زندگی کند. بنابراین دوسالانه سرامیک رضوی می‌تواند در کنار