فراتر از جمعه‌ها؛ روایت تبدیل انتظار به خدمت و عمل/ امامِ هر روز را فقط جمعه یاد کردن؛ جفا است

خبرگزاری شبستان-کرمان؛ طاهره بادامچی

تقویم‌ها ورق خورده، قرن‌ها گذشته و زمان‌ها پی در پی آمده و رفته‌اند و هزار و ۱۸۸ سال است که جهان و مردمانش از دیدار شما محروم مانده‌اند؛ چه خسران بزرگی!  

ما شناخت چندانی از شما نداریم علیرغم اینکه ادعا می‌کنیم منتظر آمدن‌تان هستیم؛ اما با وجود همه بی‌معرفتی، دوستتان داریم؛ بارها و بارها در ندبه‌ها مستقیم با شما که غایب اما حاضر و ناظر هستید نجوا کردیم؛ از شما چه پنهان وقتی به عبارت " متی ترانا و نراک" رسیدیم، با همه وجود آرزو کردیم کاش ما هم از آنانی باشیم که به دیدارتان نائل می‌شوند.

بضاعت ما مزجاة است؛ اما از جمکران تا سهله، از ندبه‌ تا آل‌یاسین، از درخواست فرج تا آرزوی سلامتی برای وجود نازنینتان، هر آنچه داشتیم را با همه کم و کاستی‌ها بارها محضرشان تقدیم کردیم.

ورق می‌زنم سالی را که گذشته؛ از نهم ربیع‌الاول سال گذشته تا امسال؛ گرچه جفای بزرگی است که "امامِ هر روز را، منجی عالم را فقط جمعه یاد کردن" اما سعی کردیم با ندبه‌ها و آل‌یاسین‌ها، با نوشتن و گفتن و شنیدن از شما در "جمعه‌های انتظار" توشه‌ای برای سایر ایام هفته جمع کنیم.

در همین موقف‌های دعا و زیارات و محفل ذکر بابرکت شما؛ گاهی چنان دلتنگتان شدیم که چون ابر بهاری گریستیم؛ راستی اینکه گفته‌اند" دل به دل راه داره" شده شما هم دلتنگ ما شوید؟

چه سوالی است که مطرح می‌کنم؛ جدای از ندبه و آل‌یاسین و زیارت بعد از نماز صبح و... من هنوزم که هنوز است هر گاه آن پیام عاشقانه‌تان را می‌خوانم بغضی گلویم را فشرده می‌کند و چشمانم اشکبار می‌شود؛ همان که به شیخ مفید فرمودید: ما در رعایت حال شما کوتاهی نکرده و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم و اگر جز این بود دشواری ها و مصیبت ها بر شما فرود می آمد و دشمنان شما را ریشه کن می کردند".

به نظر من همین یک جمله کفایت می‌کند و حجت را بر ما تمام که یاد شما را منحصر به جمعه‌ها نکنیم.

من افرادی را می‌شناسم که هر گاه دلشان سرشار از محبتتان شده، از شدت اشتیاق یاد شما و شیرینی و حلاوت آن، آنچه را که دوست دارند به دیگران هدیه می‌دهند.

افرادی به عشق شما تبلیغ حجاب می‌کنند؛ برخی دیگر اطعام می‌دهند؛ عده‌ای کتابخوانی را ترویج می‌کنند؛ کسانی هم فعالیت اقتصادی می‌کنند تا از شیعیان نیازمند دست‌گیری کرده باشند.

نمونه‌هایی که فهرست کردیم و آنچه را که اشاره نکردیم؛ شاید هر کدام مصداقی از رفتار یک منتظر باشد؛ اینکه نام و یاد شما به هر بهانه‌ای در زندگی‌ها جاری و ساری شود: در دستی که گرهی باز می‌کند، در سفره‌ای که مهمانی را سیر می‌کند، در زبانی که امید می‌دهد، در قلمی که معرفت می‌آموزد و در قدمی که برای اصلاح جامعه برداشته می‌شود.

آقاجان! گرچه هنوز هم معرفت‌ ما اندک و بضاعت‌مان ناچیز است اما تلاش می‌کنیم هر روز، با کاری هرچند کوچک، نشان دهیم که منتظر شما هستیم تا حداقل وقتی فرج فرا رسید، شرمنده نباشیم که در دوران غیبت، جز دعا و آرزو کاری نکرده‌ایم.

آقای مهربان! دعا کنید به مرحله‌ای برسیم که جز خود شما خواسته‌ای نداشته باشیم و هر آنچه در طلب آن هستیم حُسن ختام آن یک چیز باشد: اَللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَجَ وَ الْعافِیَةَ وَ النَّصْرَ وَ اجْعَلْنا مِنْ خَیْرِ اَنْصارِهِ وَ اَعْوانِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ...