به گزارش گروه دین و اندیشه خبرگزاری شبستان، یکی از نیازهای اساسی انسان که به او انگیزه و روحیه ورود به عرصه های مختلف را می دهد و به او برای عبور از مشکلات کمک می کند احساس شادی و قرار گرفتن در موقعیت هایی است که در آنها شادی را تجربه می کند.
اساس خلقت هستی بهگونهای است که خودبهخود، شادیهایی را برای آدمی فراهم میآورد. طلوع خورشید، صبح پرلطافت، بهار طربانگیز، آبشارهای زیبا، گلهای رنگارنگ، پیوند دو انسان و بسیاری دیگر از پدیدههای جهان، برای انسان شادیآور و مسرتبخش است. البته بنابر آموزههای تشیع، شیعیان هنگام شادمانی اهل بیت (علیهمالسلام)، شاد و هنگام حزن و اندوه آنان، محزون هستند و این بیان لزوم وجود شادی در زندگی را نشان میدهد.
قرآن شادی در قرآنکریم جایگاه ویژهای دارد و بهگونههای متفاوتی قرآن آن را تایید و بر آن توجه میکند؛ اسلام شادی بیهوده و عبث را تایید نمیکند، بلکه شادی سازنده و همراه با اهداف الهی و انسانی را میپذیرد. قرآن حتی گاهی امر به شادی میکند و میفرماید «بگو به فضل و رحمت خدا باید خوشحال شوند.»(یونس، آیه ۵۸) در مقابل، محدودی شادی را چنین مشخص میکند که شادی همراه با غرور و خود برتربینی مذمت و نکوهش میشود(قصص، ۷۶)
اگرچه شادی از نیازهای اولیه انسان است، اما اسلام هر شادمانی و نشاطی را مطلوب نمی داند و تأیید نمی کند. برای همین هم ثروتاندوزی از راه حرام، استفاده از موسیقی های مبتذل، شرکت در مجالس گناه و فساد و یا تمسخر و غیبت نهتنها شادی در انسان ایجاد نمی کند بلکه باعث غم و اندوه درونی و حسرت و پشیمانی در آخرت می شود.
آموزه های دینی شادیای را مطلوب و موردتأیید میدانند که با گناه و معصیت همراه نباشد، امام صادق(ع) می فرماید: «خداوند را به غضب درنیاورید به خاطر رضایت و خشنودی احدی از مردم و نزدیک نشوید به مردم به وسیله دوری از خدا»، شادی همچنین نباید باعث اذیت و آزار دیگران شود از امام صادق(ع) نقل شده که فرمودند: «آن کس که بنده مؤمن مرا بیازارد، به من اعلان جنگ می دهد.» و به دور از تمسخر و استهزاء باشد که این دستور قرآن است: «ای مؤمنان! گروهی از شما گروه دیگر را مسخره نکنند، چه بسا که آنها بهتر از ایشان باشند.»(حجرات: ۱)
آموزه های دینی، مهمترین عامل شادی را ایمان به خدا معرفی می کنند؛ نداشتن نگرانی، اضطراب و افسردگی و رسیدن به اطمینان قلبی، اساس هر نوع شادی است و این فراهم نمیشود مگر با ایمان به قدرت خداوندی که سرچشمه همه نیکیها است؛ بهطوری که آیات ۲۷ و ۲۸ سوره رعد می فرماید: «آنان که ایمان آورده و دلهای خویش را به یاد خدا آرامش بخشیدهاند، آگاه باشند که دلها با یاد خدا آرام میگیرد.»
قرآنکریم، شاد کردن دیگران را از حسنات دانسته و افرادی را که برای ناراحتکردن دیگران تلاش میکنند، بدترین افراد معرفی می کند و می فرماید: «کسی که برای نفاقافکنی یا محزونکردن مؤمنان تلاش کند، در حقیقت در جهت اهداف شیطان تلاش میکند و باید از چنین چیزی به خداوند پناه برد.»
از شادیهای پسندیده، شادبودن در ایام ولادت ائمه معصومین(ع) و برپایی جشن شادی و سرور است؛ امیرالمومنین علی(ع) پیرو واقعی خود را کسی معرفی میفرمایند که: «شادی و غمهایش با شادی و غمهای ائمه معصومین(ع) هماهنگ است و در شادی آنها شاد و در اندوه آنها غمگین است».
علاوه بر این، معصومین(علیهمالسّلام) با نگاه به قرآن، درباره خطرهای خوشگذرانیهای زودگذر بارها هشدار دادهاند. امیرالمؤمنین علی(ع) فرمودهاند: «شیرینی معصیت را پیامدها و ناراحتیاش نابود میکند.» و نیز میفرمایند: «مظاهر دنیا مانند نرمی بدن مار است، فریبنده و زهر آن نیز همانند زهر مار، کشنده است.»
نظر شما