تلفیق فانتزی و رویا در یک کلینیک رویایی

به گزارش خبرگزاری شبستان؛ تلویزیون در سال‌های اخیر بارها تلاش کرده با ساخت سریال‌های خانوادگی و اجتماعی به ویژه تمرکز روی مسائل مبتلابه جامعه دوباره مخاطب را پای قاب تلویزیون نگه دارد. در این میان، آثاری که هم سرگرم‌کننده باشند و هم قصه‌ای انسانی و دغدغه اجتماعی روایت کنند، معمولاً بیشتر دیده می‌شوند و در جذب مخاطب موفق ترند. «کلینیک رویا» هم از همین جنس سریال‌هاست؛ مجموعه‌ای که سعی کرده با ترکیب کمدی، درام و کمی فضای فانتزی، داستانی متفاوت را پیش روی مخاطب بگذارد. داستان سریال در یک بیمارستان آموزشی مادر و کودک می‌گذرد؛ فضایی که به خودی خود ظرفیت زیادی برای خلق موقعیت‌های دراماتیک، احساسی و حتی طنز دارد. اما «کلینیک رویا» فقط درباره اتفاق‌های پزشکی نیست. آنچه در مرکز قصه قرار می‌گیرد، بیشتر آدم‌ها هستند؛ آدم‌هایی با ترس‌ها، امیدها، مشکلات خانوادگی و دغدغه‌های شخصی که هرکدام به شکلی وارد این فضا می‌شوند و روی یکدیگر اثر می‌گذارند.
یکی از نکات جالب سریال، استفاده از فضای فانتزی در دل یک موقعیت کاملاً واقعی است.  
بیمارستان، خانواده، نگرانی‌های مربوط به زندگی مشترک یا فرزندآوری، همگی موضوعاتی آشنا و ملموس‌اند، اما سریال گاهی با موقعیت‌هایی اغراق‌شده یا حال و هوایی متفاوت، از واقع‌گرایی فاصله می‌گیرد. همین ویژگی باعث شده «کلینیک رویا» از بعضی آثار مشابه متمایز شود و حال و هوایی سبک‌تر و تماشایی‌تر داشته باشند.
فیلمنامه پر است از شخصیت‌های مختلف. بعضی‌ها نقش پررنگ‌تری دارند و بعضی دیگر فقط در قالب خرده‌داستان‌ها وارد قصه می‌شوند و بعد کنار می‌روند. این تنوع باعث شده سریال از یکنواختی دور بماند و مدام چهره‌ها و موقعیت‌های تازه‌ای پیش روی مخاطب قرار بگیرد به طوری که سلایق مختلف مخاطب را پوشش می دهد. البته همین نکته می‌تواند یک ضعف هم به حساب بیاید، چون تعدد شخصیت‌ها گاهی اجازه نمی‌دهد بعضی کاراکترها به اندازه کافی پرداخت شوند و مخاطب با آن‌ها عمیق‌تر ارتباط بگیرد. در واقع، چون داستان با تعداد زیادی شخصیت و قصه فرعی پیش می‌رود، بعضی نقش‌ها بیشتر در حد تیپ باقی می‌مانند. مخاطب آن‌ها را می‌شناسد و کارکردشان را در داستان می‌فهمد، اما فرصت زیادی برای دیدن لایه‌های پیچیده‌ترشان پیدا نمی‌کند. این مسئله مخصوصاً در سریالی که می‌خواهد بار احساسی هم داشته باشد، کمی به چشم می‌آید.
با این حال، سریال تلاش کرده پشت همین تیپ‌ها هم مسائل واقعی زندگی را قرار دهد؛ از اختلاف‌های خانوادگی و فشارهای روحی گرفته تا تنهایی، ناامیدی و ترس از آینده. همین باعث می‌شود حتی زمانی که داستان به سمت طنز می‌رود، رگه‌ای از واقعیت و دردهای انسانی در آن باقی بماند.
نکته مثبت دیگر «کیلینیک رویا» این است که سعی کرده قصه را تا حد ممکن باورپذیر نگه دارد. هرچند سریال از عناصر فانتزی استفاده می‌کند، اما در نهایت می‌خواهد درباره آدم‌ها و زندگی روزمره‌شان حرف بزند. اگر این باورپذیری از بین برود، مخاطب هم از داستان فاصله می‌گیرد. خوشبختانه سریال در بسیاری از لحظات موفق می‌شود این تعادل را حفظ کند، هرچند در بعضی بخش‌ها لحن طنز و فانتزی آن‌قدر پررنگ می‌شود که ممکن است کمی از جدیت موقعیت‌ها کم کند.
یکی از جذاب‌ترین بخش‌های سریال، شوخی سازندگان با خود اثر است. مثلاً در بعضی صحنه‌ها پیجر بیمارستان به جای نام شخصیت‌ها، نام واقعی بازیگران را اعلام می‌کند؛ مثل زمانیکه به جای اسم کاراکتر، نام «وحید رهبانی» شنیده می‌شود. حتی نام سجاد مهرگان، کارگردان سریال، هم در این بازی‌های بامزه وارد می‌شود. این شوخی‌ها باعث شده فضای سریال صمیمی‌تر و طنزش دلنشین‌تر شود.
از نظر بازیگری هم «کلینیک رویا» مجموعه‌ای پرچهره است. حضور بازیگرانی مثل وحید رهبانی، محمد نادری، امیر کربلایی‌زاده، رامین ناصرنصیر، جواد خواجوی و دیگر چهره‌ها، به سریال انرژی داده است. حضور بابک افرا هم در میان بازیگران، از آن نکاتی است که برای خیلی‌ها جالب توجه بوده و به کنجکاوی درباره سریال اضافه کرده است.
در عین حال، یکی دیگر از نقدهایی که می‌توان به سریال وارد کرد این است که در بعضی قسمت‌ها ریتم داستان یکدست نیست. برخی خرده‌داستان‌ها خوب شکل می‌گیرند و مخاطب را با خود همراه می‌کنند، اما بعضی دیگر خیلی سریع شروع می‌شوند و زود هم به پایان می‌رسند. همین باعث می‌شود تأثیر بعضی موقعیت‌ها کمتر از چیزی باشد که می‌توانست باشد.
«کلینیک رویا» در مجموع سریالی است که می‌خواهد درباره خانواده، همراهی و عبور از سختی‌ها حرف بزند، اما این کار را با لحن مستقیم و سنگین انجام نمی‌دهد. سریال بیشتر تلاش می‌کند پیامش را از دل رابطه آدم‌ها بیرون بیاورد. حرف اصلی آن هم روشن است: زندگی با همه سختی‌هایش، وقتی قابل تحمل‌تر می‌شود که آدم‌ها کنار هم باشند. شاید «کلینیک رویا» یک سریال کاملاً بی‌نقص نباشد و در پرداخت بعضی شخصیت‌ها یا حفظ ریتم درهمه قسمت‌ها یکدست عمل نکند، اما در مجموع تلاش کرده از سریال‌های کلیشه‌ای فاصله بگیرد و فضایی بسازد که هم خنده داشته باشد، هم احساس، و هم کمی تأمل درباره زندگی. همین تلاش برای متفاوت بودن، مهم‌ترین امتیاز آن است.