خبرگزاری شبستان، گروه مسجد و کانون های مساجد، امروز قدرت ملی ایران نه در اتاقهای دربسته، بلکه در شبکه عظیمی از «ارادههای مردمی» نهفته است. طرح «یارانِ امین» با تکیه بر ظرفیتی بینظیر شامل: ۱۰۰ هزار پایگاه بسیج (محلات، اصناف، دانش آموزی، ادارات) و ۱۰۰ هزار هیئت مذهبی، ۷۵ هزار مسجد و ۲۵۰۰ آستان مقدس امامزادگان فعال، ۸۰ هزار مداح و ۲۸ هزار کانون فرهنگی و هنری مساجد، ۱۰ هزار کانون فرهنگی ورزشی بسیج، ۶۰ هزار گروه جهادی و هزاران انجمن اسلامی(اصناف، کارخانجات، محلات، ادارات و دانشجویان و...) یک «سپرِ انسانی-معنوی» و «شبکهیِ خدمترسانِ هوشمند» را در سراسر جغرافیای ایران ترسیم میکند.
این ساختار، با بیش از ۴۰۰ هزار واحدِ فعال، بزرگترین تشکلِ مدنی-امنیتی جهان را شکل میدهد. استراتژی عملیاتی این حضور مقتدرانه بر چهار رکن استوار است:
۱. تصاحب میدان: بهترین پاتک به تاریکیِ اغتشاش، «روشناییِ حضور» است. در این طرح، میادین شهر به جای تبدیل شدن به نقاط کور امنیتی، توسط هیئات و کانونها به «قطبهای فرهنگی-خدماتی» تبدیل میشوند(البته با نوبت بندی ارائه خدمات نه حضور مستمر خسته کننده).
برپایی ایستگاههای صلواتی، مضیفهای پذیرایی و حلقههای گفتگو، اتمسفر میدان را از تنش به سمت آرامش تغییر میدهد و فضا را برای آشوبگر تنگ میکند.
۲. مدیریتِ صوتی و روانی: ۸۰ هزار مداح و ستایشگر، فرماندهانِ روحیِ این جبههاند. حضور هوشمندانهی آنها در میادین و مدیریت نواهای حماسی و بصیرتی، هم باعث انسجام نیروهای خودی میشود و هم جنگ روانی دشمن را که به دنبال القای یأس و سقوط است، خنثی میکند.
۳. دفاعِ محلهمحور و شبکه دیدهبانِ امین: با اتصال ۱۰۰ هزار پایگاه بسیج به اصناف و کانونهای محلی، یک «دیدهبان هوشمند» شکل میگیرد. در این الگو، هر مغازه، هر مسجد و هر کانون، یک سنگر و یک مرکز پایش است.
این شبکه، اجازه «تیمسازی» و «تحرک پنهان» را به لیدرهای اجارهای آشوب نمیدهد؛ چرا که کوچه به کوچه شهر تحت نظارت «چشمانِ بیدارِ محله» است.
۴. تفکیکِ اقناعی و سدِ انسانی: نیروهای ورزیدهی کانونهای فرهنگی، هنری و ورزشی و اعضای تحصیلکرده کانونهای، لایهی اول مواجهه هستند. وظیفهی آنها نه برخورد فیزیکی صِرف، بلکه ایجاد «سدِ انسانی» و اجرای «عملیات تبیین چهرهبهچهره» است. این کار باعث میشود بدنهی هیجانی و فریبخورده از هستهی سختِ آشوبگر جدا شده و هزینهی عملیاتی دشمن به شدت بالا برود.
خلاصه راهبردی نقشِ تشکلها در طرح «یارانِ امین»
۱. مساجد؛ ستادهای عملیاتی محله: ۷۵ هزار مسجد به عنوان مرکز ثقل لجستیک، برنامهریزی و پشتیبانی عمل میکنند. روشن ماندن چراغ مساجد و طنین اذان و دعا در شب، نمادِ بیداری و اقتدارِ محله در برابر بدخواهان است.
۲. امامزادگان؛ دژهای قدرت نرم: ۲۵۰۰ بقعه متبرکه، نقاط استراتژیک برای تجمع و اعزام نیرو به میادین اصلی هستند. این اماکن با حضور مداحان و کانونها، به لنگرگاههای امنیت و مانورِ قدرتِ معنوی تبدیل میشوند.
۳. محاصرهی سفید (پیوند مسجد و صنف): ایجادِ پیوندِ تشکیلاتی میان مسجد (تأمین نیرو)، اصناف (پشتیبانی مالی) و بسیج (مدیریت عملیاتی)، میادین شهر را به امتدادِ امنیتِ مساجد تبدیل کرده و راه را بر تخریبگران میبندد.
۴. روایتگری اجتماعی: حضور ۸۰ هزار ستایشگر در این قطبهای معنوی، با تولید محتوای تبیینی و پخش زنده، فضای مجازی را از واقعیتِ «حیات و آرامش مردم» پر کرده و جنگ روانی دشمن را خنثی میکند.
این طرح در هر محله، یک «دولتِ کوچکِ مردمی» میسازد که سه ضلعِ امنیت، خدمت و روشنگری را به هم پیوند میدهد. زمانی که «بقعهی متبرکه»، «مسجد و حسینیه»، «پایگاه بسیج»، «بازار و اصناف» و «تشکلهای جهادی و سمنها» در یک خط عملیاتی قرار میگیرند، لایهای نفوذناپذیر از حراست شکل میگیرد که هیچ آشوبگری نمیتواند در آن رخنه کند. ما با شبکهای از «سنگرهای متصل» روبرو هستیم که کوچه به کوچهی شهر را تحت پوشش قرار میدهد. این حضورِ شبانه در میادین، نه یک اقدام نظامی، بلکه «مانورِ اقتدارِ مدنیِ مردمی» است. این شبکه ثابت میکند که امنیت ملی، وجهالمصالحه و بازیچهی اتاقهای فکر بیگانه نخواهد شد.
در محلهای که مسجدش فعال، هیئتش در میدان، بسیجش بیدار و کاسبش هوشیار باشد، آشوبگرِ اجارهای فضای تنفس نخواهد داشت. این همان «جبههی متحدی» است با پیوندِ میان «محراب» و «میدان». «یارانِ امین»، ارتشِ مدنیِ انقلاب و نگهبانانِ بیدارِ شبهای شهرند. این تشکلِ عظیم اجازه نخواهد داد که آرامشِ هیچ کوچه و خانهای به تاراج برود.
نظر شما