به گزارش خبرگزاری شبستان، حسن عابدینى مىنویسد:«شوهر آهوخانم گرفتار دوگانگى عجیبى است، در مرز بین اثر هنرى و اثر بازارى معلق است. افغانى، همچون نویسندگان اولین رمانهاى اجتماعى، غریزى مىنویسد، و ذهنش تشکل و تربیت هنرمندانه را نیافته است. چنین است که داستان دچار آشفتگى مىشود. نویسنده جابهجا سیر داستان را مىگسلد، پند و اندرز مىدهد، از ارسطو و پاسکال و دیگران نقل قول مىآورد، فضلفروشى مىکند، اساطیر یونان و احادیث مذهبى را به یارى مىگیرد، گفتگوها، که محاورهاى نوشته شدهاند، اغلب در ساختن شخصیتها و پیشبرد حوادث بهکار مىآیند. امّا گاه به سخنرانىهاى طولانى تبدیل مىشوند، و صحنههاى بدلى و عارى از احساس هنرمندانه مىآفرینند، در این مواقع حرفهایى از قول آدمها بیان مىشود که با توجه به موقعیت و روحیهشان، هیچ کس نمىتواند از دهان آنها بپذیرد، مثلا هما یا سیدمیران، سخنان خود را با اسطورههاى یونان و روم مىآرایند، نثر که غالبآ روشن و گویاست، گاه کهنه و توضیحى مىشود و واژههاى ادبى، عامیانه و روزنامهاى در جملههاى طولانى درهم مىآمیزند توصیفهاى واقعگرایانه رمان قرن نوزدهمى با توصیف رمانتیک به شیوه «حجازى» مخدوش مىشوند و یکدستى رمان از بین مىرود.»
چاپ بیست و هشتم «شوهر آهو خانم» اثر ماندگار «علی محمد افغانی» را موسسه انتشارات«نگاه» در 800 صفحه چاپ و روانه بازار نشر کرده است.
نظر شما