خبرگزاری شبستان- کرمان
رزقِ آگاهی از مطلبی که شرح آن خواهد آمد، به بهانه دیدار و زیارت قبولِ دوستی که از پیاده روی اربعین برگشته بود نصیبم شد؛ او در لابلای صحبت هایش نقلی از یکی وعاظ در اجتماع عظیم اربعین به میان آورد که آن واعظ ابراز امیدواری کرده بود تا روزی امیرالمؤمنین- علی علیه السلام- نیز از غربت بیرون آید و از همه ادیان و ملل، اجتماعی نظیر اربعین برای امیرالمؤمنین شکل بگیرد.
از بسیاری از کربلا رفته ها شنیدم که هنگام برگشت به وطن، وداع با حرم امام علی علیه السلام از همه وداع ها برایشان سخت تر بوده است.
این دو مقدمه کوتاه ذکر شد تا اصل مطلب عنوان شود؛ وقتی مظلومیت امام علی السلام بیش از هر زمانی برایم محسوس شد که پی بردم اینهمه سال زیارت عاشورا خواندم و به نکته ظریفی دقت نکردم؛ این نکته را که با تعدادی از دوستان در میان گذاشتم، همگی از خودمان خجالت کشیدیم.
فردای روزی که به دیدار دوستم رفته بودم، بر حَسَب ظاهر به طور اتفاقی، اما در واقع توفیقی بود که خداوند عنایت کرد؛ کتاب انسان 250 ساله(بیانات مقام معظم رهبری درباره زندگی سیاسی- مبارزات ائمه معصومین علیهم السلام) را از کتابخانه شخصی خود برداشتم تا به بهانه ایام رحلت رسول اکرم و شهادت امام رضا علیه السلام با سیره آن بزرگواران بیشتر آشنا شوم.
نمی دانم چه شد که ابتدا از امیرالمؤمنین شروع کردم؛ به صفحات 89 و 90 که رسیدم، مطلبی دیدم که شاید برای عده ای از خوانندگان نیز مانند حقیر تازه باشد و آن مطلب این است:
« در همه آثار اسلامی ما دو نفر را داریم که از آنها به «ثارالله» تعبیر شده است. در فارسی، ما یک معادل درست و کامل برای اصطلاح عربی «ثار» نداریم. وقتی کسی از خانواده ای از روی ظلم به قتل می رسد خانواده مقتول صاحب این خون است. این را ثار می گویند و آن خانواده حق دارد خوانخواهی کند.
اینکه می گویند خونِ خدا تعبیر خیلی نارسا و ناقصی از «ثار» است و درست مراد را نمی فهماند. ثار یعنی حق خونخواهی، اگر کسی ثارِ یک خانواده است یعنی این خانواده حق دارد درباره او خونخواهی کند. در تاریخ اسلام از دو نفر اسم آورده شده است که صاحب خونِ اینها و کسی که حق خونخواهی اینها را دارد خداست.
این دونفر یکی امام حسین علیه السلام و یکی هم پدرش امیرالمؤمنین؛ «ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ » پدرش امیرالمؤمنین هم حق خوانخواهی اش متعلق به خدا است.»
باشد که زیارت عاشورا و بلکه دیگر زیارات و ادعیه را با توجه بیشتری بخوانم و بخوانیم و تمرکز روی واژه واژه متون معارفی بیش از پیش باشد.
نظر شما