به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از تبریز، حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه، در کنفرانس بینالمللی فلسفه زندگی در دانشگاه تبریز، با تبیین مرز میان «زنده ماندن» و «زندگی کردن»، بر لزوم گذار از حیات صرفاً زیستی به سوی حیات آگاهانه و هدفمند تأکید کرد. وی معتقد است فلسفه زندگی، سنگبنای سبک زندگی است و نباید میان مفهوم انتزاعی فلسفه و الگوی رفتاری آن در جامعه، خلط مبحث کرد.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، با تفکیک دقیق مفاهیم، فلسفه زندگی را مبنایی دانست که از جهانبینی و ارزشها نشأت میگیرد و در نهایت به «سبک زندگی» ختم میشود. از دیدگاه او، اگرچه جهانبینی و معرفتشناسی پیشنیازهای اصلی هستند، اما شکاف میان «معنای زندگی» و «شیوه زیستن» در جوامع امروز، یکی از چالشهای اساسی است که میتواند منجر به بیهدفی در رفتار اجتماعی شود.
وی در تحلیل مفهوم «حکمت»، آن را از مرزهای خشکِ تخصصهای علمی فراتر برد و آن را پیوندی میان عقل و عمل توصیف کرد. وی تأکید کرد که حکمت در سنت اسلامی و ایرانی، تنها به معنای دانش نیست، بلکه شامل «عقلانیت توحیدی» است؛ نوعی خرد که در آن عقل نظری، عملی، برنامهریز و آخرتانگارانه با یکدیگر همسو شدهاند.
خسروپناه با تبیین مدل سهگانه «زندگی حکیمانه» خاطرنشان کرد: کسی که تنها دارای عقل نظری یا تخصص علمی باشد، لزوماً حکیم نیست؛ بلکه حکمت زمانی محقق میشود که «عقلانیت» با «فضیلت» (در برابر رذیلت) پیوند خورده و ثمره آن در قالب «خدمت به مردم» و جامعه تجلی یابد.
وی با نقد نگاههای تکبعدی به موفقیت، هشدار داد که عقلانیتِ بدون فضیلت میتواند به حیلهگری و سلطهجویی منجر شود، و فضیلتِ بدون عقلانیت نیز تنها به رفتارهای غیرکارآمد و بیاثر میانجامد. از این منظر، حکمت تنها در کمالِ فرضی نیست، بلکه در پیوند میان خرد، اخلاق و مسئولیتپذیری اجتماعی معنا مییابد.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی در پایان، با ارائه الگویی پنجلایه، زندگی حکیمانه را از لایه مبانی و جهانبینی آغاز کرده و با عبور از عقلانیت و فضیلت، به خدمت به مردم و در نهایت رسیدن به «حیات طیبه» ختم کرد و گفت: این الگو، از حوزههای فردی و خانواده تا سیاست، اقتصاد و هنر را در بر میگیرد و میتواند زیربنای نظامات اجتماعی مستحکم باشد.
نظر شما