به گزارش خبرنگار گروه مسجد و کانونهای مساجد خبرگزاری شبستان، آیتالله شیخ محمدتقی آملی، از فقها، حکما و عارفان برجسته معاصر، عمر خود را در مسیر تحصیل، تدریس، تهذیب نفس و هدایت مردم سپری کرد؛ عالمی که در کنار فعالیتهای علمی و فلسفی، امامت مسجد مجدالدوله تهران را برعهده داشت و در این مسجد به وعظ، اندرز، مباحث اخلاقی و تربیت دینی مردم میپرداخت.
شیخ محمدتقی آملی در ۱۱ ذیالقعده سال ۱۳۰۴ قمری در تهران و در خانوادهای اهل علم متولد شد. پدرش، ملا محمد آملی، از عالمان زمان خود بود و نخستین مراحل آموزش علوم دینی را در محیط خانوادگی و نزد استادان حوزه تهران آغاز کرد.
وی پس از فراگیری مقدمات علوم دینی، ادبیات عرب، فقه و اصول، به تحصیل حکمت و فلسفه پرداخت و از محضر استادانی همچون میرزا حسن کرمانشاهی و شیخ عبدالنبی نوری بهره گرفت. آملی در مسیر علمی خود، به نجف اشرف نیز سفر کرد و حدود ۱۴ سال در محضر عالمان برجستهای همچون آیتالله محمدحسین نائینی، آقا ضیاءالدین عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی به تحصیل پرداخت. در عرصه عرفان و اخلاق نیز از محضر میرزا علی قاضی طباطبایی بهرهمند شد.

امامت مسجد مجدالدوله؛ همراه با وعظ و تربیت اخلاقی
یکی از بخشهای مهم زندگی آیتالله محمدتقی آملی، فعالیت مسجدی و حضور وی در مسجد حاج مجدالدوله تهران بود. وی، پس از درگذشت پدرش در سال ۱۳۳۶ قمری و پایان مراسم تعزیت، به امامت مسجد حاج مجدالدوله مشغول شد و در کنار این مسئولیت، به وعظ، اندرز، مذاکرات اخلاقی و تربیت مردم اهتمام داشت.
آملی در روایت زندگی خود از این دوره، به فعالیتهایش در مسجد و حضور همزمان در مجالس علمی اشاره کرده است؛ بهگونهای که در کنار مسئولیت امامت جماعت و هدایت مردم، صبحها در درس حاج شیخ عبدالنبی نوری حضور مییافت و مسیر تحصیل و تکمیل دانش خود را ادامه میداد.
این روایت نشان میدهد که مسجد در زندگی این عالم، تنها محل اقامه نماز جماعت نبود بلکه عرصهای برای ارتباط با مردم، بیان آموزههای اخلاقی، اندرز و تربیت دینی نیز به شمار میرفت. آیتالله آملی در مسجد مجدالدوله، مسئولیت امامت را با دغدغه هدایت و تربیت مردم همراه کرد و در همان حال، از فعالیتهای علمی و آموزشی خود غافل نشد.
وی در سال ۱۳۴۰ قمری به عتبات عالیات سفر کرد و پس از سالها تحصیل در نجف، در سال ۱۳۵۳ قمری به تهران بازگشت و در محله حسنآباد اقامت گزید. پس از بازگشت نیز امامت مسجد مجدالدوله و هدایت مردم را ادامه داد و در منزل خود کرسی تدریس علوم دینی و فلسفی برپا کرد.
تدریس و تربیت شاگردان در کنار فعالیت مسجدی
آیتالله محمدتقی آملی در کنار امامت جماعت، به تدریس معقول و منقول، تألیف و تصنیف آثار علمی و تربیت شاگردان پرداخت. حوزه علمی وی، شماری از عالمان و اندیشمندان بعدی را پرورش داد که از جمله آنان میتوان به آیتالله سید محمود طالقانی، آیتالله سید رضی شیرازی، علامه حسنزاده آملی و آیتالله عبدالله جوادی آملی اشاره کرد.
از آثار علمی وی نیز در حوزه فقه، اصول، فلسفه و حکمت اسلامی یاد شده است، آثاری که نشاندهنده گستره فعالیت علمی این عالم در کنار مسئولیتهای تبلیغی و مسجدی اوست.
آیتالله شیخ محمدتقی آملی در ۲۹ شوال سال ۱۳۹۱ قمری، برابر با ۲۷ آذر ۱۳۵۰ شمسی، در تهران درگذشت و پیکر وی به مشهد مقدس منتقل شد و در باغ رضوان، در جوار حرم امام رضا(ع)، به خاک سپرده شد.
نظر شما